,,Moet je niet naar school?’’
Hij schudt zijn hoofd. Hierbij valt zijn gezonde blos op.
,,Het is zaterdag!’’
Schooljongen heeft vrij en wat doet hij? Fietsen met vrouw van zekere leeftijd. We passeren de afslag naar het station. Ik ga rechtdoor, hij ook. Even verder staat het verkeerslicht op rood. Ik druk op de knop. Het voetgangerslicht springt op groen en ik spurt weg. Mijn chaperonne roept mij tot de orde.
,,Het is niet de bedoeling dat u gaat fietsen als het voetgangerslicht groen is.’’
Gelukkig springt het fietslicht ook op groen en hoef ik niet te kiezen wat te doen. Hij komt weer naast me rijden.

,,U hoeft niet op het knopje te drukken.’’
Dat maak ik zelf uit, maar dat zeg ik natuurlijk niet tegen zo’n lief jong.
,,Dat hoeft niet met de nieuwe lichten. Ze zijn niet echt nieuw, eigenlijk zijn ze al jaren oud, maar voor sommige mensen toch nog nieuw. Deze verkeerslichten zijn voorzien van een zelfregistrerend oog voor blinden die het knopje niet kunnen vinden. Maar ze hebben het knopje laten zitten voor mensen zoals u.’’
Hij weet van oud en nieuw en weet welwillend om te gaan met mensen die dit niet weten.

,,Ik vind de nieuwe verkeerslichten mooier dan de oude en ook beter. Ze hebben licht dat bij zonlicht zichtbaar is. Vroeger scheen de zon op groen en dan reed je door terwijl het rode licht brandde. Heel gevaarlijk. Dat kwam door het kapje. Dat is nu weg.’’
Dat was mij al die jaren niet opgevallen en ik druk altijd op het knopje. Dat zo’n kind daar oog voor heeft.
,,Ik zit in groep acht.’’
Leest hij ook nog gedachten? Fiets ik hier met Uri Geller in de dop?
,,Je bent wel slim.’’
Hij knikt met de vanzelfsprekendheid van iemand die geen zelfbevestiging nodig heeft.

,,Ik ga naar het VWO en ik kan foutloos achteruit inparkeren.’’
Een zin om een roman mee te beginnen, zo’n zin die vraagt om meer.
,,Rijd jij auto?’’
,,Ik mag nog niet rijden, dat is tegenwoordig net als in uw tijd, maar ik mag wel rijden als mijn vader mee is.’’
En dan van mij zeggen dat ik niet door een groen voetgangerslicht mag fietsen.
,,Mijn vader is rijschoolhouder, vandaar, en ik ga nu naar mijn oma, want die zit maar alleen. Ik ga klusjes voor haar doen. Meestal wil ze dat ik haar hondje uitlaat, anders zit die ook de hele dag binnen. Daarna kan ik een boodschap voor haar doen of voorlezen of thee zetten of de afwas of sneeuw ruimen en bladeren harken.’’
Precies wat bij mij allemaal blijft liggen. Ik krijg een lumineus idee.
,,Hier moet ik eraf.’’
Net als ik hem wil inhuren als rijinstructeur en klusjesman schiet hij de planetenbuurt in om zijn oma te verlichten.

Het bericht Licht verscheen eerst op Anne Vellinga.

Kees werkt tot laat op de avond op zijn school, de inpandige chirurg is voor een ‘spoedje’ naar het ziekenhuis, mijn moeder slaapt al, het huis is in rust, ik ben in rust, ik geeuw.
De klok wijst 9, dus eigenlijk is het al 10 uur of juist 8? Ik was  om 6 uur al op, maar toen was het 7 uur of omgekeerd. Net als ik grip op de tijd krijg, barst buiten een alarmerend gekwaak van wilde eenden los.
Instinctief doe ik alle lichten uit. Ik voel mij veilig in het donker. Onzichtbaar.
Een zwerm eenden komt los van het grijze water naast onze boerderij. Paniekerig vliegen ze in de richting van de voortuin. Het gevaar moet achter zijn. Ik sluip naar de achterdeur. De tuin is gehuld in duisternis, de maan is donker, geen tuinlamp brandt, toch is er licht op het bruggetje dat achterin over de sloot ligt. Het is een spookachtig blauw licht en daarin zijn zwarte gedaanten zichtbaar, die hoekige bewegingen maken. Wat doen die figuren op ons bruggetje? Hoe kunnen ze daar komen? Onze tuin is ommuurd en waar geen muur is, is sloot, brede sloot. Ik vraag me af of ik droom.

Ik verlaat de veilige omhulling van het huis om poolshoogte te nemen. Als ik de tuin in loop, springt een gedaante uit het blauwe licht het duister in. Ik hoor hem naderen door de bladeren die ik nog niet bijeen geharkt heb. Ik blijf staan. Hij komt op me af. Met getrokken pistool. Het lijkt verdacht veel op een droom.

In nood identificeert mijn Onbewuste zich met De Held. Dat heb ik mezelf geleerd toen ik 9 was en geteisterd werd door nachtmerries. Op een keer kreeg ik de goede inval me overdag voor te bereiden op mijn nachtmerrie. Ik stelde me voor hoe ik kon ontsnappen aan verdrinkingsdood, achtervolging, gesloten deuren en torenkamers. De oplossing was dat ik me in mijn droom herinnerde dat ik droomde. Dat lukte. Bij verdrinking kon ik me voortaan rustig laten zakken tot de bodem, bij achtervolging hoefde ik de hoek maar om te gaan, bij gesloten deuren had ik de passende sleutel in mijn achterzak en bij torenkamers zette ik het venster open en vloog naar buiten. Vliegen kon ik ook in mijn droom. De eerstvolgende droom kwam ik wel klem te zitten in elektrische draden, maar toen ik overdag zag dat vogels geen schok krijgen, was ik ook van deze nachtmerries verlost.

Het pistool op mij gericht, vlucht ik dus niet, dan heb je dat pistool in je rug. Ik loop rechttoe rechtaan op de schim af. Een overhemd licht op, een donkere stropdas. Dit voor het geval ik de schim moet identificeren in Opsporing verzocht.
,,Doet u dat pistool eens heel gauw weg! U bent hier in mijn tuin! Wat doet u hier?’’
In een boek zou niemand het geloven, in het echt is het gewoon waar.
,,We hebben een arrestant.’’
Een spookhand licht grotesk op voor mijn gezicht. Is dit een losgebroken psychopaat met waangedachten? ,,Wie denkt u dat u bent?’’
,,Politie Hoorn. We kunnen de uitgang van dit perceel niet vinden.’’

Vastzitten en er niet uit kunnen, de man zit in een nachtmerrie. In het donker ontwaar ik een glanzende plas onder de voeten van ‘politie Hoorn’. Doet-ie het in zijn broek van angst? Ik kalmeer hem.
,,U kunt eruit via de tuinpoort. Ik zal de sleutel even halen.”

De man volgt me op de hielen. Bij de achterdeur houd ik hem tegen.
,,Rustig! Wacht u maar even buiten.’’
Hij stopt braaf bij de achterdeur.
Als ik het licht aanknip, lijkt de man verdacht veel op een verklede agent in een komische film, iel, natte broek, droog hemd, pistool, witte kop, rode koontjes.
Hij maakt vreemde gebaren richting bruggetje.  Daar bewegen nog steeds gedaanten in blauw licht. Op het sein draaft een kudde agenten naderbij. Met man en macht verslepen ze een woesteling die schopt en slaat en krijst. Het politie cordon heeft hem amper onder controle. Ik snel naar de tuinpoort, de wilde bende achter me aan. Mijn agent houdt zijn magere hemdsmouwen beschermend om me heen. Ik ruik modder en mannenlucht.
,,Is dit een oefening?’’
,,Nee mevrouw! Dit is echt! Onze arrestant heeft ingebroken bij de Lidl. In een klopjacht zijn wij hem gevolgd. Toen hij in de sloot sprong, gingen wij er allemaal achteraan.’’
Vandaar de geschrokken eenden.

Net als ik de poort open heb, de agenten met arrestant naar buiten gaan, drie politiewagens met blauw zwaailicht aan de andere kant van de poort staan, komt Kees thuis. In plaats dat hij zijn mobieltje pakt en alles filmt, komt hij met lege handen aangerend. Vangt de politie een keer een boef, ook nog in onze tuin, hebben we het niet op film.

Het bericht Wildwest in onze tuin verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het bericht Klompen en kaas verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik kom thuis met een smeuiig verhaal, waarbij man het licht in de tunnel al ziet als ik er amper in zit.
Doortastend als hij is, grijpt hij de telefoon. Voor ik bij de verzekering ben, heeft hij hem al gebeld, het Zilveren Kruis met Sterren, een hemelse naam, maar vergoeden ze ook aardse zaken?
Het antwoord is klip en klaar. Natuurlijk wordt de behandeling vergoed, mocht mevrouw behept zijn met meer ongewenste onderhuidse problemen, dan wel aanhangsels als baard en snor, kunnen die in een moeite ook behandeld worden en vergoed, MITS, en dat is altijd belangrijk, de maren en mitsen, mits de behandelaar BIG geregistreerd huidtherapeut is. Huidtherapeut. Een woord met ingebouwd rijm, dat ik meteen probeer. Huidtherapeut.
Intussen is man stappen verder met het Zilveren Kruis.
Welke BIG geregistreerde huidtherapeuten zijn er in Hoorn.
Daar is het Zilveren Kruis snel klaar mee, welgeteld 1, te weten Dermacos. Laat dat nou de enige zijn waar ik niet geweest ben.
Hoe is het mogelijk. Dat is mijn eerste vraag aan Marieke Van Egten, de Big huidtherapeut aan de telefoon. Ze reageert met een hartelijke lach, die meteen laat voelen dat het niet om te huilen is. ‘We maken geen reclame, de resultaten spreken voor zich.’
Zo. Die is zelfverzekerd. Door alle andere salons aardig ingewerkt, werk ik een rijtje, zeg maar gerust rij, vragen af door de telefoon. Van Egten weet alle antwoorden, bij een quiz had ze de 100.000. Ze gaat een stap verder. Ze werkt met Licht en Geluid. Ik zie haar TV studio voor me, geen skype bij nodig. Mij gaat het erom wat voor vlek ik heb. Of hij gevaarlijk is. Een wolf in schaapskleren of omgekeerd. Zulke dingen zitten helaas in de familie. En van je familie moet je het hebben.
Daarvoor moet ze hem zien. De afspraak is snel gemaakt. De controle is grondig, de behandeling kort, op een bank liggen en voor je uitgerust bent er weer vanaf. De korte lichtflits was de behandeling en wel de voorbehandeling. Eind januari heb  ik in hetzelfde Dermacos de vervolgbehandeling door de dermatoloog. Vergeten te vragen of dat ook een BIG is, want Marieke houdt de aandacht vast: ‘Je vlek wordt al zwart.’
Ze heeft toch geen tattoo gezet?
Ze knikt me toe. ‘Alle pigment komt eruit, en zo snel!’ Ter geruststelling geeft ze me een warme hand en wijze raad: ‘Als je naar buiten gaat goed insmeren met 50% UV bescherming, anders blijft hij terugkomen, en niet krabben, het moet er vanzelf afvallen.’
Buiten kijk ik of ik pek druip. En ik denk aan eind januari.

Het bericht Huidtherapeut verscheen eerst op Anne Vellinga.

Loop ik door Hoorn, ergens achter het Grote Noord of Kleine Noord, zo’n achteraf straatje waar altijd de leukste winkeltjes zitten, gerund  door de leukste vrouwen. Mannen zitten liever op de hoofdstraat. Loop ik daar, zie ik Het, zie ik Haar! Een vrouw met mijn haar. Al zit er nog zoveel klei en lak en gel en mousse in, ik zie mijn haar er dwars doorheen. Dit haar heeft model, heeft coupe, heeft vorm, heeft lef, heeft durf. Het is pikzwart, gemillimeterd opzij, en bovenop een pluk recht naar voren, Tante Sidonia, maar dan hip, hiphop, punk, apart en bijzonder. De hele vrouw is apart en bijzonder. Zwart, rood, strak, hakken, leer, riem, zwarte ogen, rode mond. Mijn leeftijd. Ik storm erop af voor ze uit het verschiet is.

,,Wie heeft jou geknipt?’’
Ze kijkt omlaag, waar ik ongehakt naar haar opkijk. Haar handen gaan haar eigen haar in, haar ogen het mijne.
,,Don.’’
,,Don?’’
,,Don, de eigenaresse, zo’n pittig donker ding. Wil je ’t ook zo?’’
,,Nee!’’ Dat klinkt naar afweer, terwijl ik in haar zie wat ik zoek. ,,Jouw haar is helemaal jij, en dat wil ik ook, maar dan helemaal mij.’’
De onbekende vrouw, die al niet meer zo onbekend is, slaat me op de schouders van begrip.
,,Dan moet je daar echt heen. Ze kijkt naar je haar, ze kijkt naar je hoofd, ze vraagt wat je wilt en weet wat je staat. Wassen, knippen, kleuren, 70 Euro, geen geld voor wat je krijgt, je eigen persoonlijkheid.’’
Ik ken mensen die daarvoor naar India, Zuid Afrika en Vuurland zijn geweest. Waar het niet was. Het is altijd dichterbij dan je denkt. Om de hoek. Een straat verder.
,,Je kan altijd langs, want ze knipt zonder afspraak.’’

Ik erheen, 4 uur ‘s middags. Vanbuiten ziet het er strak uit, glas en grijs. Binnen staan drie kappersstoelen, erop de geknipte, erachter de knippende, wassende, drogende.  Alle zes de dames hebben een totaal ander kapsel, totaal andere persoonlijkheid. Het mijne zit er niet bij, ik sta nog buiten. Eenmaal binnen komt een vierde kapster uit een lege hoek.
,,Kan ik u helpen?’’
,,Ik wil een kapsel dat past bij mijn persoonlijkheid.’’
,,Dat lukt vanmiddag niet meer, dat kost minstens twee uur, kleuren, wassen, knippen en modelleren. Kunt u morgenvroeg?’’
,,Hoe laat?’’
,,Wij werken niet op afspraak.’’
,,Tien uur?’’
,,Dat spreken we niet af, maar het is wel een goede tijd. De mannen staan om 8 uur al op de stoep en willen in tien minuten klaar en vanaf 11 uur komen de dames, als ze de boodschappen in huis hebben. Als u zonder afspraak komt, moet u uw haar niet vooraf wassen. Afgesproken?’’

Kwart over tien ben ik de volgende ochtend bij de kapper zonder afspraak. Drie mensen worden geknipt, gewassen of gemodelleerd. Een man en een vrouw bladeren tijdschriften aan een tafel. Waar zie je dat nog. Mensen die tijdschriften bladeren aan een tafel.  Ik volg het goede voorbeeld.
Sneller dan verwacht komt een pittig donker ding naar me toe.
,,Komt u maar mee.’’
,,Bent u de eigenaresse?’’
,,Inderdaad.’’
Met een gerust hart volg ik haar naar de stoel, laat me een grijze cape omdoen en een loden halsbedekker, nooit eerder zoiets op de schouders gehad. Tegen wateroverlast of haaruitval.

,,Hoe bent u hier gekomen?’’
Ik laat  de routeplanner erbuiten en mijn fiets ook. Ik vertel van de vrouw met Het Kapsel. Bij de slogan houden alle scharen stil, ‘ze kijkt naar je haar, ze kijkt naar je hoofd, ze vraagt wat je wilt en weet wat je staat’.
Onbedoeld leg ik de lat hoog. De eigenaresse die Wilma blijkt te heten, Wilma dus, zit met haar handen in mijn haar. Ze kneedt, duwt, trekt, bolt, strijkt zeker tien minuten en wat ze ook doet, mijn haar zit goed, terwijl ze nog moet beginnen. Wat doet ze eigenlijk? Haren fluisteren?
,,Je haar is gewillig.’’
Ik weet niet wat ik hoor. Vanaf de eerste kapper, in West kapelle, jaren ’50, vorige eeuw, hoor ik dat mijn haar dun is, fijn, stijl. Geen van de kappers woelde tien minuten door mijn ongewassen haar. Als Wilma mijn gewillige haar door en door gekneed heeft, door en door kent, en gefluisterd heeft, vraagt ze wat ik wil. Mijn persoonlijkheid lijkt me veel gevraagd.
,,Ik wil haar op mijn hoofd voelen, dus niet mijn schedel, mijn oren niet door mijn haar heen, geen matje en ook geen echte scheiding, of je uit 2 helften bestaat.’’
In de spiegel zie ik mijn bleke hoofd schraal en kaal afsteken bij haar verfijnde donkere gelaatstrekken en vooral dat volle haar! Ze knikt bij elke wens.
,,Dat is ook niks, matjes en pieken en uitstekende oren, wie vindt dat nou mooi. Daarbij staat dat u niet, daar bent u het type niet voor. U hebt een goede kapper gehad, dat zie ik, al bent u een hele tijd niet geweest, zeker drie, vier maanden.’’
Ik verwacht een reprimande.
,,Heel goed, nu hebt u haar waarin ik kan knippen, en dan blijft er toch genoeg over voor uw type. Uw haar is goed geknipt, maar te kort bovenop. U hebt al een lang hoofd en als het dan zo kort is, staan de stekeltjes omhoog en wordt uw hoofd nog langer.’’
Uit haar mond klinkt dit niet als belediging, maar als constatering, en daar houd ik van.
,,Ik was ook tevreden met die andere kapster, maar ik wilde wat anders en dat werd het nooit.’’
,,Dat klopt. Elke kapper heeft een eigen visie en eigen hand en als je eenmaal vindt dat iets goed staat bij je klant, blijf je daarbij, helemaal als je de vrije hand krijgt zoals bij u. Het is normaal dat klanten een andere kapper zoeken als ze een ander kapsel willen.’’
Deze kapster heeft in elk geval visie, en die steekt ze niet onder stoelen of banken. Verfrissend.
,,Volgens mij moet u opzij meer volume. Dan moet je anders knippen. U heeft genoeg haar en het is gewillig, dat gaat lukken.’’
Al zou het niet zo zijn, voor de duur van mijn kappersbezoek ben ik gelukkig met mijn haar. Ik geef me over.

Wilma pakt een kleurkaart met alle kleuren haar. Ze begeleidt me naar de juiste tint, iets donkerder dan mijn eigen kleur.
,,Dan ziet het er voller uit, als je lichter neemt, kijk je erin en ziet het er gauw dunnetjes uit.’’
Ik geef me nog dieper over. Al kan ik niet tegen haarverf. Al ben ik tegen chemicaliën. Mijn hoofd gaat ervan jeuken en branden en steken en irriteren. Er gebeurt niets. Doet ze wel wat?
,,Ik voel niets?’’
,,Wij gebruiken Italiaanse kleuring, die is heel zacht voor uw haar en onze handen. Anders krijgen wij eczeem en last met de milieudienst. De meeste verven hebben er blauw in, dat maakt het gezicht hard en koud, de Italianen doen er altijd rood door, dat maakt zacht en warm.’’
Haar visie voert me een wereld binnen waarin mijn haar toekomst heeft. Haar handen zetten mijn haar in de verf, zetten er een kap met warme vleugels boven en geven me koffie en tijdschriften om bij weg te dromen.

Er gaat een wekker. Klaarwakker ben ik. De kleur zit erin. Wilma wast mijn haar, masseert mijn hoofd. Ik doezel alweer weg.
,,Nu even rechtop.’’
Ik schiet beschaamd omhoog.
,,Of mensen vinden het vreselijk dat je aan hun hoofd zit, of ze vallen in slaap. Dat is een compliment voor ons.’’
Nu komt de schaar, geen gewone, maar iets met fijne tandjes. Met vaardige hand knipt en schaaft Wilma plukjes, puntjes en piekjes weg. Onderwijl vertellend dat ze 100% Nederlands is, ondanks haar donkere voorkomen en haar achternaam, niet ai, maar Ay. Ze weet er bij mij ook de nodige wetenswaardigheden uit te trekken, tot we aankomen bij mijn moeder. Je moeder in huis? Gaat dat? Hoe gaat dat? Een verhaal zonder einde.
Ze pakt de föhn en zet hem aan. Onder de woelende handen en hete lucht verandert mijn spiegelbeeld in een donkere vrouw met verhitte wangen.
Is dit nu mijn persoonlijkheid?

Het bericht Kapper verscheen eerst op Anne Vellinga.