‘Als uw moeder nog niet zo’n karretje heeft, zal je haar erg blij maken.’
Ik kan niet over mijn hart verkrijgen de naakte waarheid neer te smijten voor haar voeten-op-sleetse-leren-pantoffels. Dat mijn moeder alleen nog vooruit komt in een rolstoel met zijstukken opdat ze niet scheefzakt en een neksteun opdat haar hoofd niet van de romp valt.
Ter afleiding verplaats ik mijn aandacht naar de tas op wielen die zij heeft, maar niet bij zich.
‘Heeft uw karretje ook zoveel blinkend aluminium?’
Ze buigt zich sierlijk als een wajang over de tas. Laat haar benige hand schrijden over de tas tot ze aankomt bij een rits die lomp afsteekt. Ze opent hem.
‘Kijk! Hier is het zakje voor de portemonnee, dan hoeft uw moeder niet in de diepe tas te graaien.”
De vingers wandelen naar de volgende rits.
‘Hier is het vak voor de paraplu, dan heeft ze die meteen bij de hand.’
De vingers wandelen verder naar voren, blijven staan als lange lucifers.
‘Hier mist het grote vak voor de kaas.’
Van teleurstelling schiet de romp omhoog.
‘Een half onsje kaas klapt dubbel in de tas en dan is hij lang zo lekker niet.’
Wat bewijst hoe klein en fijn ze is, en weet van hoed en rand.

‘U moet een bediende roepen. Die weet waar al die stangen voor zijn.’
Ze kijkt rond als iemand die bedienden gewend is. Een voor de was en een voor de thee, een om alles op te rapen en een om alles te weten.
In de hele Blokker is geen bediende te bekennen.
‘Vroeger liepen overal bedienden.’
In haar Indisch paleis en bij de Blokker.
‘Daar, die blauwe trui.’

De man op leeftijd is bezig met een geeuwende dame. Volledig gestrekt reikt hij naar een monsterlijk apparaat op de bovenste plank. Eindelijk heeft hij hem te pakken en houdt hem voor de open gaap in kwestie.
‘Ooo, twee koffiekannen. Ik dacht dat het een waterkoker was.’
Ze draait zich om en loopt weg zonder bedanken.

‘Toe maar!’
Het eeuwenoude Indische wajangvrouwtje uit een paleis vol bedienden duwt mij naar de laatste bediende van Blokker. Geen ontkomen aan.
De man kijkt naar het eigenaardige duo dat eraan komt.
‘Kan ik u helpen?’
Voor ik uitgelegd heb dat ik geen hulp nodig heb, maar dat we dit lieve mevrouwtje best even samen een leuk pleziertje kunnen doen, kan ik beter de waarheid liegen.
‘Ik kijk voor mijn moeder naar dat groene boodschappenkarretje en vroeg me af waar al die stangen voor zijn.’

De man zet het koffieapparaat in het gangpad dat gelijk geblokkeerd is, waar wellicht de naam Blokker vandaan komt. Want ja, voor je de bovenste plank bereikt hebt…
Onderweg naar het karretje stoot zij mij ongezien aan dat we toch maar even mooi een bediende gevonden hebben en hij wist ongezien het voorhoofd af en stort zich dan op de kar. Hij rukt aan de stangen, trekt aan een knop en tot ieders verbazing staat er ineens een klapstoel achter de tas.
‘Daar kan uw moeder op zitten.’
Hij knikt naar het eeuwenoude exemplaar der oermoeders der schepping. Zij knikt allerliefst terug.
‘Dankuwel ik zal het mijn moeder zeggen.’
Hij kijkt of ik achterlijk ben.
Gelaten klapt hij de boel in, zet de tas terug en sloft naar het koffieapparaat.

Het bericht Tas op wielen verscheen eerst op Anne Vellinga.