Herfstvakantie

Anne — Tue, 30 Oct 2012 08:02:50 +0000

Ik houd van de herfst, seizoen van rotting en transformatie, het knerpen van eikels onder mijn voeten, het ritselen van een blad, spinnewebben in mijn gezicht, de geur van rotting in mijn neus, nevelslierten over de weilanden, een koeienkop er boven uit. Mijn meeste schrijfwerk ontwikkelt zich in de herfst. Ik houd van de omzetting van ervaringen in woorden, gedachten die zich rijgen tot spinsels en draden van groeiende verhalen. Dan zak ik in mezelf in een diepte in een wereld die geen tijd kent en geen ruimte, dagen vliegen en eten hoef ik niet.
De afgelopen vier jaar leverde dat twee manuscripten op en een idee voor een derde. Aan die derde wilde ik deze herfst werken in mijn schrijfhut in het afgelegen Fichtelgebirge.
Laptop in de tas, USB-sticks in de zak, karakters in mijn hart, plot voor de geest. Niets kon mij afhouden van mijn voornemen. Ik zou werken aan Iris.
Niet…
Gelijk bij binnenkomst in ons huisje was ik moe. Nee!
Gelijk bij binnenkomst in ons huisje voelde dat ik moe was, moeier dan een moe kan moeien.
Waar ik in Hoorn mijn hand nergens voor omdraai, was ik plotseling onthand. Lusteloos. Erger. Zinloos. Ik zakte op de stoel voor de kachel en was dieper dan verdrietig. Geen traan komt aan zoiets te pas.
Ik staarde voor me uit, verveling als een opgerolde slang in mijn buik. Dagen.
Ik denk dat het de derde dag was, dat me iets opviel aan het vuur in de kachel. Ik had het wel zien branden. Zo half. Ineens zag ik het. Vuur. Vlammen. Hout. Ik hoorde het ook, het schuiven van het hout bij het krimpen. Alles krimpt. De vlam, het hout, de rook. Dan komen de vonken. Net voor de vlam verdwijnt. Dat wist ik niet. Geraakt keek ik hoe het verder ging. Het gloeien, nagloeien, zwart worden, verkolen, verassen.
Een mensenleven.
Toen zag ik de mist, hoe ze opdoemt uit diepte, zachtjes aan kwam sluipen in het dal, glippend uit ongeziene openingen – opstijgend, hangend in wazige kussens onder mijn blikveld.
De havik scheerde langszij. In het donker van een maanloze nacht stond plotseling de vos dichtbij, drie passen maar. De zwarte eekhoorn en de rode. Gevechten en vrede. Drie reeën met opgeheven hoofd.
Op een dag groef ik met vuile handen en gescheurde nagels een onwillig stuk onkruid uit weerbarstige grond – nee, geen tuinhandschoenen, geen mes en geen schepje – toen mijn hand bovengronds was, zat er een jonge vuursalamander in, gitzwart en zachtjes schommelend in mijn blote hand – hij had dat kenmerkende brede kopje al, maar nog niet zijn stippen van vuur.
Ik hoorde een blad vallen en zag hoe de boom zich in een enkel gebaar ontdeed van haar kleed.
Vogels kwamen op de zaden en nootjes af, met de dag meer, zeker vijftien soorten, matkop, zwarte mees, pimpelmees, bonte specht, boomklever, kuifmees, goudvink. Ze kwamen schuw, net de dag zekerder van voedselplaats, vliegroutes en uitwijkmogelijkheden – wilde vogels, geen mensen gewend, zagen me niet als vreemd of gevaar. Ze landden naast mijn schoen, scheerden door mijn haar.
De natuur zat me op de huid, dichterbij dichter – raakte een snaar, diep en zacht – hier en daar welde een woord op – en verwoordde meer dan ik zeggen kan…

Het bericht Herfstvakantie verscheen eerst op Anne Vellinga.

Thuiskomen

Anne — Mon, 29 Oct 2012 13:48:12 +0000

Wat ik nu ga vertellen, komt van diep. Niet dat dat eerst niet was. Schrijven is mijn spiegel, spiegel van de diepte die ik leef aan de oppervlakte van bestaan, waar het wezen zich toont in vele gedaanten, de wijde vlakte die omringt als een wiel, meeslepend in ratelende vaart.
Van kindsbeen af verstil ik in mijn woordenspiegel, waar woorden opborrelen voor ervaring en belevenis, tastend daal ik af naar betekenis.
In mijn leven zijn veel woorden opgeborreld.
In de stilte van de berghut borrelden 500.000 woorden op, neergelegd in twee manuscripten, Sophie en Eva.
In de stilte van de hut wilde ik ditmaal schrijven aan Iris.

In de stilte van de hut was het stil. Koud. Leeg.
In de stilte van niets was niets.
Er was knappend vuur pal voor mijn knieen, trage mist uit het dal, een kreet van een vogel.
Ik zakte, zakte, in zak en as – de laag waar verveling loert, de laag die ik ontloop met het dadenwiel – er is teveel om mij te vervelen, ik schilder en plak, loop en kijk, bouw en poets, kook en was, praat en schrijf, mail en chat…
Nooit en nimmer verveelde ik mij.

In de stilte van niets was niets.
Ik zat voor de kachel, starend in het vuur – zonder zin, geen zin had ik, niet om te schrijven, niet om te lopen, niet om te denken, niet om te doen.
Ik deed niets van alles wat ik dacht te willen, dacht te zijn.
Er borrelde niets.
Woorden verschansten zich achter muren van mist.
Woorden, mijn anker, mijn motor, mijn adem –

Man was op de helling. Bezig. Met grond en met gras, bomen en takken, snoeien en kappen.
Man was bij de buren. Bezig met bier en plezier.
Man stak handen uit de mouwen. Maaide het gras, plantte gewas.

Ik staarde in het vuur, zag niets.
Ik staarde in het vuur. Zag vlammen.
Staarde in het vuur. Zag vonken.
Staarde. Zag.

Een kreet spleet de stilte.
Ik keek opzij en zag scherend langs mijn raam de havik, vleugels gespreid op de wind, een flits van een fonkeling.
Ik stond op. Ging naar buiten.
Geen havik te zien.
Ik liep over de rand van het bos en bleef staan.
Een onbekend zachtkrakend ritselen.
Mijn oog volgde mijn oor opzij, op zoek naar de oorsprong van deze onbestemde fluistering.
Daar dwarrelde een blad omlaag, een groot blad, geel als goud.
Hoorde ik een blad vallen?
Ik keek naar de gouden boom.
Het moment dat mijn oog op haar viel, liet zij al haar bladeren vallen.
Onbeschroomd. Onherroepelijk.
Zacht. Niet meer dan een zucht.
Haar gouden mantel vleide zich als stralenkrans rond haar stam, en daar stond zij nakend voor mij.
Ik zakte – door de grond.
Diep.
Ontroerd.

Het bericht Thuiskomen verscheen eerst op Anne Vellinga.

inspiratie Archieven - Anne Vellinga

Herfstvakantie

Thuiskomen