Op een dag kwam een kip per toeval buiten de ren en kon ik met eigen ogen zien hoe dom een kip is: ze probeerde haar kop door het gaas naar binnen te werken, terwijl om de hoek de deur open stond.
Maar was de kip zo dom of de mens die dat concludeert?

Dankzij mijn kip herinner ik me mijzelf. In een onzekere periode van langgeleden beleefde ik iets vergelijkbaars in de droomwereld.

Ik was een jongetje van een jaar of zeven. Ik werkte in de krochten van een kasteel. Mijn taak was het vuur aanhouden. Op een keer deed de vrouw die in hetzelfde gewelf haar keukentaken had hout op het vuur, dan kon ik nog even houtsnijden. Ik voel nog de tak in mijn hand en het mes. Ik sneed een popje uit het hout. De vrouw met de lange rokken bukte om een houtblok te pakken. Plotseling zag ik haar enorme achterste. Ik begreep niet waar ze die had als ze stond.

Ik moest nieuw stookhout halen uit de opslagruimte. Buiten schalden hoorns ten teken dat de jacht zou beginnen. Ik liep over de kasseien naar de opslagruimte. In het schemerduister stond een brede man met zware laarzen. Hij joeg me weg met nijdig armgebaar, maar ik moest hout hebben en bleef staan. De man kwam dreigend op me af en trapte met zijn laars in mijn buik. Ik viel achterover, krimpend van pijn. Toen ik overeind kwam, was hij verdwenen. Ik besloot weg te lopen.

De poort was nog open, de ophaalbrug lag nog neer. Ik haastte me erover. De brug kwam uit op een dijk. Rechts waren de jachthoorns. Ik ging naar links, een smal pad tussen hoge grassen en bloemen.
Ik kwam bij een afslag. Wat nu? Waar moest ik heen? Ik was bang. Voor rovers. Wilde dieren. Mannen met laarzen.

Ik ging terug naar het kasteel. De brug was opgehaald, de poort was dicht. Ik was doodsbang dat iemand me hier zag. Naast de grote poort wist ik het ganzenpoortje zonder slot. Daar kon ik makkelijk door. Ik liep erheen. Water sloot zich boven mijn hoofd. Mijn voeten kleefden vast aan de bodem.
Plotseling zweefde ik boven de gracht. Aan de kant stond mijn hond, Finsjie. Hij blafte en blafte, de enige die me miste.

Ik ben Finsjie nooit vergeten en heb hem vereeuwigd in mijn debuut, Sophie.

De zogenaamd domme kip was nooit buiten haar ren geweest. Ze wist niet hoe ze er weer in kon komen. Het was geen domheid, maar onwetendheid, angst.
Een kip in het nauw doet net zulke rare dingen als een ander. ‘Als een kip zonder kop’ is een gezegde waaruit valt op te maken dat een kip mèt kop zo dom niet is. Ik moest dat nog ontdekken en de kippen ook.

Het begon met de vleugels. Waar stompjes waren, ontwikkelden zich vleugels. Dat hadden we geen van allen gezien. Het gaat geleidelijk en dan merk je het niet. Tot Lukkie, mijn kat, achter me aan de ren in liep. Hij wou weten wat daar was. Nou, dat heeft hij geweten.
De kippen schrokken zich wild en sloegen instinctief hun stompjes uit. Die waren tot hun eigen verbazing ineens kolossaal. Ze bleven ermee klappen. Lukkie schrok zich een hoedje van de gezamenlijke vleugelwijdte en maakte de befaamde sprong van een kat in het nauw en weg was hij.
De kippen ontdekten dat ze konden vliegen. De wind kwam al in de zeilen en even later zaten ze hoog op een tak.Nog diezelfde dag heb ik de deur van de ren opengelaten en binnen afzienbare tijd hadden ze de uitgang ontdekt en vanaf dat moment bleven ze ontdekken en leren. Nu weten ze altijd de weg, scharrelen overal, vinden telkens nieuwe plekjes en mij weten ze te vinden waar ik ook ben.

Elk wezen heeft ingeboren eigenschappen om te overleven. Ook kippen zijn toegerust voor hun plek op de wereld. Als je ze ruimte geeft zichzelf te zijn, zie je dat je ze niets hoeft te leren, ze ontdekken alles zelf en je ontdekt mee. Kippen zijn scharrelaars, ze scharrelen in de tuin, vliegen over heggen, springen op takken, stapels dakpannen en bulten afvalhout. Blije kippen zijn niet bang. Ze nemen alles zoals het komt.

Kippen hebben geen hormonen nodig, geen injecties, geen antibiotica. Ze gedijen als je ze de ruimte geeft, gezonde voeding, een veilig nachthok en op zijn tijd wat aanspraak. Wie herkent het niet?

Het bericht Domme kip? verscheen eerst op Anne Vellinga.