Gevleugelde woorden

Anne — Tue, 27 Nov 2012 07:45:56 +0000

Het ongelooflijke is gebeurd. Het begon met dat gedoe over privacy op facebook en Europa wel of niet. Op zo’n moment mis ik mijn vader. Hij had zo’n simpele kijk op ingewikkelde dingen. Wist alles te herleiden naar de natuur. Toen had ik er geen oren naar, ik had liever seks en drugs en rock en roll. Hij werkte aan een boek over ethologie, het gedrag van mens en dier. Dat manuscript is weg. Net nu ik er benieuwd naar ben. Nu pas.
Kom ik vanochtend uit bed. Het is nog pikkedonker buiten. Ter opvrolijking van het donker, zoek ik een vrolijke ketting. Een ongewoon begin van de dag. Meestal eindig ik daar mijn ochtendritueel mee. Niet vandaag. De standaard met mijn kettingen staat naast mijn bed op een boekenmolen. Pak ik een ketting, valt dat ding uit mijn handen op een boek dat uit de molen steekt, valt dat boek op de grond en vliegen er allemaal velletjes uit. Ik denk nog dat het boek uit elkaar is gevallen, maar het zijn velletjes die niks met het boek te maken hebben. Het zijn antieke fotokopietjes uit een apparaat dat niet meer bestaat.
In het licht van de schemerlamp valt mijn oog op een eigenaardige zin.
‘Deze wachters zitten met duidelijk zichtbare penis met de rug naar het territorium.’
Het is of ik de stem van mijn vader hoor. De zachte g die ik vergeten was, het snuiven, dat dierlijk instinctieve van zijn adem. Ik kijk achter me en zelfs onder het bed. Nog net niet bevend raap ik de velletjes bij elkaar en begin op de houten vloer gehurkt, onder het zwakke licht van de schemerlamp en zonder leesbril te lezen. Veertien velletjes over het gedrag van mens en dier, geschreven door mijn vader.
Ik herinner me de tafel waar hij altijd aan zat te werken. Naast het terrarium met slangen en hagedissen dat driekwart van de kamer besloeg. De overige ruimte werd ingenomen door de tafel waaraan hij corrigeerde, studeerde en schreef. Aan de wanden boekenplanken van onder tot boven gevuld met stinkboeken van achter het ijzeren gordijn, Marx, Engels, Lenin en biologieboeken, Tinbergen, Eibl-Eibesfeld, Jane Goodall, Lorenz, Morris.
Op een dag van oorlog in Vietnam keek hij over de rand van zijn bril.
‘Ik ga een boek schrijven over het gedrag vam mens en dier. Het is zo simpel, maar mensen zien het niet.’
Als hij niet op school was, niet aan de tafel en niet in bed, was hij in het veld. Elke vogel heeft zijn eigen moment van zang en hij was gespecialiseerd in vogelgeluiden, geen vogel ontging hem. Hij hoorde ze, zocht ze met zijn ogen, richtte de kijker en ging er achterna, al was hij middenin Marx.
Mijn moeder had een schuilhut voor hem gemaakt van gevlekte stof, zodat hij onbespied vogels kon bespieden. Vaak ook ‘s nachts. In de vakanties was hij op jacht met zijn camera om planten en dieren te fotograferen. Deze dia’s gebruikte hij bij zijn lessen. Minstens twee van zijn leerlingen hebben zich kenbaar gemaakt onder mijn blog, ze zijn hem nooit vergeten.
Zijn manuscript is spoorloos, opgegaan in de mist van vergetelheid… 23 jaar na zijn dood en drie verhuizingen van mij, fladderen vergrijsde velletjes door mijn kamer.
Ademloos, aan de grond genageld, houd ik vleugels van mijn vaders geest in mijn hand.

Het bericht Gevleugelde woorden verscheen eerst op Anne Vellinga.

J.W.Vellinga Archieven - Anne Vellinga

Gevleugelde woorden