KWINKSLAG – Jeroen Zwaal

Op een morgen was daar een sterk en krachtig werkpaard. Een echte Engelse ‘Shire’. Trots stond hij hoog op zijn benen. Gespierd was zijn lijf, zacht en gemoedelijk was zijn houding. Zwaarmoedig stond hij voor een ijzeren ploeg gespannen, met nog een hele akker te gaan. Hij stond stil en er was geen beweging in te krijgen. Hij keek aandachtig om zich heen. Alsof hij nog oude angst in zijn ogen had. Alsof hij zich herinnerde hoe ooit een ridder van zijn rug af was geworpen in een spannend gevecht en hij sindsdien deze ondankbare taak van het ploegen toegewezen had gekregen door een of andere boer die nergens te bekennen leek. Niemand die het echt wist, behalve dan het feit dat er geen ridders meer waren in deze tijd. De Shire was er stil, zwaarmoedig en eenzaam van geworden. Waar zijn toch die nobele ridders die strijden voor de belangrijke waarden en idealen in het leven van nu? Zo stond hij daar alleen, dagen aaneen, in maanden van stilte. Totdat hij iets hoorde. Zijn oren spitsten van nieuwsgierigheid; een eerste beweging na een lange tijd van stilstaan, die wel een eeuwigheid geduurd leek te hebben. Moest hij weer vluchten?

Op een middag zat een klein frivool vogeltje diep in het bos. Het was een Troglodytes (een Winterkoning) en deze Griekse naam betekent holbewoner. Hij zat rustig op een takje van een bramenstruik en floot een prachtige melodie. Zodra dit vogeltje floot, werden alle andere vogels in het bos even stil en luisterden ze aandachtig. Zo bijzonder was zijn melodie. Enerzijds vrolijk, anderzijds diepzinnig…maar altijd heel oorspronkelijk. Alsof dit vogeltje vooraf over elk riedeltje uitermate goed had nagedacht. En dat was ook zo. Bij elke solo gaf dit vogeltje een geheim van het oude donkere bos prijs, tenminste…voor wie er heel goed naar luisterde.

Dit vogeltje had zijn diepzinnigheid ontfutseld aan het bos, telkens als hij vragen stelde aan de nacht, wanneer hij ‘s avonds diep verscholen in het meest ondoordringbare gedeelte van het bos in een donker holletje bijna ging slapen. Al floot hij luid en duidelijk, toch was het een schuw vogeltje. Op een dag kwam het per toeval bij de rand van het grote bos uit. Voor het eerst in zijn leven zag hij een groot open veld en een horizon. Wat een ruimte! Het vogeltje werd er stil van, een beetje zoals de andere vogels stil van hem werden, maar dan anders. Deze stilte ging dieper.

Er gebeurde iets wonderlijks. Het schuwe vogeltje vloog het open veld in. En landde zonder omweg op de rug van de Engelse Shire, die al die tijd daar had gestaan. Ze waren voor elkaar gemaakt, zo vertrouwd zag het eruit. Meteen begon het vogeltje te fluiten en de Shire werd erdoor geraakt tot in het diepste van zijn ziel. De vrolijke melodie tintelde van zijn oren naar zijn hoeven; hij voelde weer spanning in zijn benen; kracht in zijn lijf; zijn hoofd kreeg weer ruimte en zijn ogen werden open. Ze aanschouwden het zonlicht op de akker en het perspectief van de horizon. Zonder er bij na te denken, kwam het paard in beweging, met het vogeltje op zijn rug. En zo maakte de ploeg zijn eerste sporen.

http://www.gedichten.nl/schrijver/Jeroen+Zwaal
http://www.howietheharp.nl
http://demonitor.ncrv.nl/verwarde-mensen/die-verwarde-man-in-de-krant-dat-was-ik

Het bericht Hoe word ik heel – Jeroen Zwaal verscheen eerst op Anne Vellinga.