Spruitje

Anne — Sun, 16 Feb 2014 21:36:32 +0000

Achter elke deur gaat een leven schuil en dat geeft me altijd een beschroomd gevoel van verwachting. Vooral de eerste keer. Je belt aan, je wacht en elk moment stap je iemands leven binnen. De deur gaat open, een hal, een volgende deur en daar verschijnt een jongeman van begin 20 met het open gelaat van een buitenmens, en dat middenin Amsterdam. Hij heeft de blonde krullen die me zo vertrouwd zijn van langgeleden, toen zijn moeder zijn leeftijd had en ik ook en wij in een bos lesgaven op een beginnende vrijeschool. Half verscholen achter de jongen staat een piepklein blond meisje met ogen die sprookjes zien. Haar mond valt open bij het gewaarworden van de reus met zwarte krullen, Kees voor insiders.
We stappen in de wereld van Jonael van der Sloot, landschapskunstenaar, klusjesman en maker van het bijzondere kleinood waar wij voor komen, een lamp en miniatuutterrarium ineen.
In een hoek staan proefbakken opgesteld met mosjes, varens en kleine plantjes.

‘Ik heb nog geen werkplaats, dit is eigenlijk een hobby erbij. Ik vind het leuk om te maken, maar mijn echte passie ligt bij de permakultuur, dat je een landschap ontwerpt dat zichzelf in stand houdt en dan gaan er natuurlijk ook planten dood, maar dat hoort in de natuur. Dat kan ook in de pickles, maar er kan ook zomaar een varentje opkomen dat je nu nog niet ziet, want ik heb er wel zaden in gestopt.’

Dat is zo ongeveer de eerste en de laatste zin. Jonael is een mens van zwijgen en zijn. Verhalen en dromen en weten zwermen als wolken om hem en het kleine meisje heen, bijna tastbaar voel ik de bomen en struiken, de korstmossen, sterrenhemels, zandpaden en vijvers, de bergen, de verten, de wolken, de regen, blubber en woestijn, terwijl hij alleen maar naar me kijkt met een zweem van verwondering en onrustige rust.
Als vanzelf lopen we naar de tafel bij het raam, nemen plaats op de stoelen en staren naar de microkosmos die hij heeft geschapen speciaal voor mij.

De mosjes en plantjes hoeven maar eens in de drie maanden een beetje water, de biotoop houdt zichzelf in stand. De lamp is een LEDlamp en de planten zijn er niet van afhankelijk.
Hij wil in Spanje een gebied van twaalf hectaren onder Granada transformeren in een landschap dat zichzelf onderhoudt. Donderdag gaat hij erheen. Wij zijn net op tijd voor onze pickles, zoals hij de lamp noemt.
En binnenkort komt hij in de Happinez, dan kan iedereen hem en zijn werk en zijn passie ontdekken.
Dus in feite heb ik hier de primeur.

In ons huis staat sinds vanmiddag een prachtige pickles van Spruitje, de naam van zijn bedrijfje.

Als je ook zo’n pickles wilt, kun je die bestellen via de link.

www.spruitje.nu

wil je Spruitje zien? Dat kan! http://www.npo.nl/man-bijt-hond/04-11-2014/KN_1661945

recent interview met Spruitje:http://www.hutspotamsterdam.com/hutspot-interviews-spruitje/

Het bericht Spruitje verscheen eerst op Anne Vellinga.

jonael van der sloot Archieven - Anne Vellinga

Spruitje