Karen van Deuren Archieven - Anne Vellinga

Inspiratie met inkt

Anne — Fri, 13 Dec 2013 20:57:15 +0000

Er zijn momenten dat je even wat anders moet doen, wilt doen, zou willen doen. Maar wat? In dat geval is inkt het aangewezen medium, het is vloeibaar, het is kleurig, het is gewillig, het vlekt en loopt uit en doet wat het wil. Je kunt er werkelijk alle kanten mee op, en dat gaat nog vanzelf ook. Ideaal als je niets kunt. Niets weet.
Dan ga je een workshop doen bij Karen van Deuren van Heelbeeld.

Neem een vel papier. Dit kan goedkoop onbedrukt krantenpapier zijn, maar ook stevig aquarelpapier.
Je houdt het droog of je maakt het nat.
Neem wat flesjes met gekleurde ecoline van Talens bijvoorbeeld. Met drie kleurtjes kom je al een heel eind: magenta rood, cadmiumgeel en Pruisisch blauw. Hiermee krijg je mooie mengkleuren, want alles gaat door elkaar lopen! Eventueel wit om op te lichten, zwart om donkerder te maken. Kwast kan, hoeft niet.

Ik ben van het gieten en druppen, blazen en bewegen. Ik houd ervan om de inkt uit het potje te laten druppen op het papier en te kijken naar de wolkachtige vormen die ontstaan. Volgende kleur erop of ernaast. Blazen, papier bewegen en kijken wat er gebeurt.
Natuurlijk kun je ook met de kwast aan de gang. Vlekken en strepen en vlakken, het maakt niet uit.
Spelenderwijs vul je je papier. Je laat het drogen aan de lucht en als je geen geduld hebt, blaas je je werk droog met de warme fohn. Hierbij gaan druppels uitlopen, niets blijft wat het was. Helaas heb ik hier geen foto’s van, dus zal ik even een randje laten zien dat ik niet bewerkt heb, want het bewerken komt daarna.

vlekken

Nu komt het volgende plezier: wegdromen in het kleurenspel, zoals je als kind naar de wolken kijkt en er dan kastelen en reuzen en gezichten en paarden in ziet.
Zie je eenmaal een vorm opduiken in het kleurenspel, dan versterk je dat met een dunne viltstift. Mijn vel was zo vol wolken dat ik begonnen ben met een hele dikke viltstift kaders af te bakenen, alsof je door een vergrootglas kijkt. Binnen die kaders ben ik met de dunne stift aan de gang gegaan.

Verder kijken en je ziet steeds meer.
Tot slot kun je met kleurpotlood of verf of stift wat bijkleuren.

bloementuin

boswezen

Volgende stap kan zijn dat je er de mooiste stukjes uitknipt en die op een kaart plakt, dan ben je gelijk klaar met je kerstkaarten.

Voor meer inspiratie moet je bij Karen van Deuren zijn, haar workshops zijn een aanrader.

http://www.heelbeeld.com/

Het bericht Inspiratie met inkt verscheen eerst op Anne Vellinga.

Heelbeeld

Anne — Sun, 09 Jun 2013 12:54:51 +0000

Ik heb een portret geschilderd
misschien wel van mezelf
het ging ineens
en heel vanzelf
bij Karen van Deuren

Ze opende deur voor deur
de voordeur en we waren binnen
de achterdeur en we waren buiten
een blije tafel met koffie en koek

Binnen staan 5 tafeltjes klaar
1 voor de mond
1 voor het oog
1 voor de hand
1 voor de neus
1 voor het oor

Zuigend en bijtend
vervloei ik
met zoet en zuur en zout en bitter
mijn mond is de poort

Snellend en vertragend
langs lijn en kleur
overbrug ik afstand
in 1 oogopslag

Tastend in het donker
ontdekt mijn hand
het onbekende

Snuivend en inhalerend
verblijf ik in werelden
van verschil en herkenning

Strelend en klappend
dringen composities en toeval
onvermijdelijk binnen

Stilte
voor de inspiratie
losbarst

Op naar de keukentafel
de beste plek
om ervaringen
ongehinderd
te uiten

Alles staat klaar
om alles te uiten
niet gestuurd
door richtlijnen
wat en hoe
het worden moet

Vijf vrouwen zitten aan tafel
en gaan op
in het uiten
van inspiratie

Ik begin tastend
rood en geel en blauw
begrensd door het onbekende

Zintuigen ontstaan
vloeiend
met wat er is
vorm aannemend in hun gebied

Ik zit er helemaal in
mijn neus achterna naar de hemel
mijn diepste instinct

Plotsklaps is het tijd
te kijken en te laten zien
te luisteren en te vertellen
wat geboren is

http://www.heelbeeld.com/

Het bericht Heelbeeld verscheen eerst op Anne Vellinga.

Hundertwasser

Anne — Tue, 09 Oct 2012 06:42:36 +0000

Ik houd van Hundertwasser sinds ik in mijn studietijd een ansichtkaart van hem vond, blauwe golven en tranen, een herkenbaar gegeven in die tijd. Nu ga ik naar Karen van Deuren die een workshop ‘Hundertwasser’ geeft, gezellig en intiem bij haar thuis. Ze woont in de Kersenboogaard. Waar eens de kersenbomen bloeiden, staat nu een labyrint. Om niet te verdwalen prent ik de route in mijn hoofd: onder het spoor door, bij het verkeerslicht links de Rijnstraat in, Scheldestraat, Oosterscheldestraat en pal voor Deen rechtsaf.

Na 5 kilometer op de fiets ben ik voor de Deen en ga rechtsaf. Waar de Cole Porterhof had moeten zijn, is hij niet. Ook geen mens, hond, kind. Zie ik toch nog op tijd de hof op een bordje, lopen de nummers door elkaar. Tot mijn geluk stapt een dame uit een auto.
‘Weet u nummer 137?’
Weet ze niet. Ik kom er wel.
Er staat een grote auto op het oprijdpad, vast van mijn vriendin uit Krommenie die vandaag ook meedoet. Haar auto is door haar zoon in de prak gereden, dus is ze met een leenauto. Goeie deal. Het duurt even voor er open gedaan wordt. Karen zal de verf wel roeren, koffie zetten en broodjes smeren. Een kursist doet open. Ik storm haar voorbij naar binnen.
‘Karen, ik ben er!’

Karen is er niet, niet in de weer met ecoline en evenmin achter het aanrecht bezig met onze soep. Haar ontbijt staat nog op tafel. Ik kijk de kursist bezorgd aan.
‘Karen is toch niet ziek? Ik heb geen telefoon gehad, misschien ook wel maar hij is nieuw en trilt de hele tijd in mijn zak. Ik weet niet hoe ik hem op moet nemen.’
De kursist is niet van het snuggere soort.
‘Wat doet u hier?’
‘Ik kom voor de kursus van Karen.’
‘Er is hier geen Karen.’
‘Waar is ze dan?’
‘Waar moet u wezen?’
‘Bij Karen! Coleporterhof 137.’
‘Dat is hier.’
‘Ja.’
‘Ik woon hier.’
Mijn klomp breekt.
‘Maar waar woont Karen dan?’
Dat weet deze dame die nog moet ontbijten en afwassen van de vorige dag en omkleden, ook niet. Maar ze heeft een telefoonboek. Daar staat Karen niet in.

‘Staat ze niet in uw mobieltje?’
‘Jawel. Gisteren heb ik iedereen erin gezet, maar ik moet nog leren bellen.’
Naarmate ik stommer word, wordt zij slimmer. Ze rukt mijn mobiel uit mijn hand, ontgrendelt hem met een veeg en vindt Karen. Ik hoor haar stem!
‘Ben jij dat Karen?’
Ze woont aan de andere kant. Ik dank de vrouw, verlaat het pand. Staat mijn fiets op slot en is mijn fietssleuteltje nergens. De voordeur gaat open, mijn nieuwste assistent met mijn fietssleuteltje.
‘Hebt u soms zin mee naar Karen te gaan, lekker schilderen?’
Dat heeft ze niet. Ze is van de goede daden.

Karen is zo wijs mij tegemoet te komen in de doolhof. Komen we haar huis in, staat daar de dame die de auto uitstapte.
‘Moest je ook bij Karen zijn? Je stapte zo gedecideerd dat huis in…’
Hoe is het mogelijk dat ik zo ben. Mijn vriendin uit Krommenie arriveert nu ook, eveneens verhit van de rondjes Kersenboogaard zonder kersenboomgaard. Na deze geweldige start komt de laatste kursist binnen en gaan we aan de gang.

Hundertwasser (1928-2000) werd geboren in Wenen als Friedrich Stowasser. Toen hij ontdekte dat STO in het Slavisch 100 betekent, veranderde hij zijn naam in Hundertwasser. Hij hield van water en was graag op zijn boot. Deze liefde is terug te zien op zijn schilderijen, veel stromende lijnen. Hij hield ook van regen. De kleuren vond hij op een regenachtige dag het mooist. Nog later noemde hij zich voluit: FRIEDENSREICH HUNDERTWASSER REGENTAG DUNKELBUNT
Op de vraag of zijn schilderijen aan zijn fantasie ontspringen antwoordde hij: ‘Ik weet niet waar ze vandaan komen. Vormen ontwikkelen zich en groeien vanzelf. Soms ben ik alleen in een bepaalde kleur geïnteresseerd en wil ik die tot uitgangspunt van een schilderij nemen. Maar dan ontwikkelt het werk zich anders. Soms begin ik met een thema, maar ik raak altijd de controle kwijt. Ik laat het gaan….’
Met zijn liefde voor tranen woonde hij natuurlijk in Wenen, en bracht deze stad tot leven met zijn organische vormen en donkerbonte kleuren. Hij liet bomen uit vensters groeien en tuinen op het dak. Nooit gebruikte hij rechte lijnen, niet in zijn gebouwen en niet in zijn schilderkunst. Rechtlijnigheid vond hij ongezond.

Deze eerste dag gaan wij de omgeving schilderen, de natuur, de vijfde huid van de mens. Na de nodige voorbereiding krijgen we een watervaste zwarte stift en een dictee. Grondlijnen, cirkels, stammen, bergen, wolken, tranen, zon en stralen. Met ecoline geven we de vlakken kleur. Tot slot versieren we met zilver, goud en glitter. Karen heeft ons ongemerkt boven onszelf uitgetild.

Op de terugweg verdwaal ik. Kom in Zwaag en Blokker. En weet niet of ik links of rechts moet op de IJsselstraat. Het is een geluk dat ik ‘s ochtends bij nummer 137 naar binnen stormde. Ik weet nu hoe ik moet bellen. Ik veeg en vind Kees. Die weet ongezien waar ik ben en leidt me blindelings naar huis.

spelen met Hundertwasser

Als je wilt lezen hoe het verder gaat:
https://annevellinga.nl/2012/07/12/hundertwasser-kandinsky/

Het bericht Hundertwasser verscheen eerst op Anne Vellinga.

Open Deuren

Anne — Fri, 23 Mar 2012 06:51:47 +0000

NU ga ik eens schrijven volgens recept van Thomas Olde Heuvelt, tien minuten non stop en zien wat eruit komt. Ik begin met Lisa Borstlap want ik krijg net een mailtje van haar of ik weer een keer een tekendag bij haar kom doen. Het lijkt eeuwen her dat ik bij haar de opleiding tot therapeutisch tekendocent deed. En dat is het ook.
Het toeval wil dat ik eraan begon toen het mysterie binnensloop in het leven van Thomas Olde Heuvelt, 1986, toen zijn vader stierf door een onopgehelderd virus. Ja, de naam springt nu op als een pop up. Dat komt vanwege de boekhandelaren. Ik moest zijn naam per handel zes keer zeggen voor ze wisten dat ze hem nog nooit gehoord hadden. In de bieb was het na driemaal raak. Inmiddels zindert heel Hoorn van de naam, hij zit erin en krijg hem er maar weer uit. Daarbij heb ik nu een dikke pil van TOH op mijn nachtkastje, over een Tovenaar en zijn zoon.
Wonderlijk. Mijn eerste twee boeken zijn jeugdboeken over een Hagedessa, een type heks dat stamt uit de Lage Landen rond de Zuiderzee. Mijn boeken volgen de vrouwelijke toverlijn. Het kon wel eens een teken aan de wand zijn dat de eerste schrijver die mij uit zichzelf vindt (Ted van Lieshout niet meegerekend, die kwam af op mijn recensie over zijn “Meneer”) een boek schrijft over de manlijke toverlijn.
Een overeenkomst die er niet om liegt. Hiermee is het wonder nog niet ten einde.
Op mijn speurtocht naar Thomas ontdekte ik dat zijn eerste roman Harten Sara is en over een meisje gaat met Asperger. Mijn eerste roman Sophie gaat over een vrouw met een man met, jawel, Asperger.
Daarbij heeft Thomas vier boeken geschreven en ik ook. Hij heeft nog wat losse dingen geschreven, ik ook.
Verschil moet er wezen, en dat zit hem erin dat zijn boeken zijn uitgegeven en de mijne nog niet. Dat verschil moet weggewerkt worden.
Waar had ik het ook alweer over, ik lijk Kees Versluis wel. O ja, de tekenopleiding bij Lisa. Je leert daar fantastisch tekenen, want Lisa is type Thomas, tempo, humor, magie en mystiek, luiken open, erdoorheen, en je maakt de mooiste dingen.
Vier keer ging ik een vervolgjaar bij Lisa doen, telkens als de deuren open moesten. Tussendoor leidde ik groepjes met wie ik tekende en naar de tekeningen keek. Want daar draait het om bij Lisa en haar tekentherapie. Kijken naar de tekeningen. Wat betekenen ze. Wat een ander ervan vindt, doet er niet toe. Dat zet een deur open!
Erg leuk, tot je wegwaait van de tocht binnenin. Na een jaartje of 20. ‘Nou weet ik het wel’ , en dan ga je je servies aan diggelen gooien en dat op creatieve manier plakken op iets dat daar niet voor bedoeld is. En scheuren ga je ook. Alles wat van papier is of stof. Dat plak je ook weer overal op. Het resultaat zie je in mijn galerijen. Het plezier spat eraf.
Zo ben je lekker bezig, totdat een nieuwe deur in zicht komt in de persoon van Karen van jaren geleden, Karen uit mijn laatste groepje, Karen die zo geweldig kleuren kon, die zo enthousiast was en van geen ophouden wist, Karen met de toepasselijke achternaam, Van Deuren, echt waar, Karen van Deuren.
De tien minuten van Tom zijn om. Morgen de ontmoeting, het vervolg en de verklaring!

Het bericht Open Deuren verscheen eerst op Anne Vellinga.