Mijn relatie met de zwerfkat begint op het moment dat ik een blikje sterk ruikende vis voor hem koop om hem te lokken. Dat is sneller dan ik doorheb. Ongemerkt sluipt hij mijn werkschuur in, springt op het aanrecht en voor ik hem gezien heb, neemt hij het blikje in zijn bek en snelt weg. Als ik hem wil behoeden voor een afgesneden tong en het dekseltje er af wil halen, is hij me voor. Ratsa, een haal over mijn arm. Tjakka, mijn wijsvinger priemend boven zijn hoofd. Hij sist als een gloeiende cobra, ik preek ijzingwekkend. Zijn stem, mijn stem. We meten onze kracht. Kijken elkaar in de ogen. Bevroren stilte. Onze verhouding is begonnen.

Vanaf nu letten we op elkaar. Dat wil zeggen, hij weet exact waar ik ben en wanneer. Is er eerder als de kippen bij als ik met eten kom. Ik heb geen idee waar hij uithangt. Zie het resultaat van zijn optreden: geen kat waagt zich nog in zijn gebied. Zelfs de kauwtjes, de valk en de uilen houden zich gedeisd. Het territorium van de zwerver groeit met de dag; hij verdedigt zijn rijk met straf optreden, waar ik eenmaal getuige van ben. Als het rood-witte katje zich achterin de tuin waagt, komt mijn zwerver uit de lucht gevallen in een formaat dat een ballon in zijn binnenste doet vermoeden: minstens twee keer zo groot sist hij éénmaal. De indringster weet niet hoe snel ze weg moet komen.
Tot mijn verbazing en geluk zijn de drie kippen onderdeel van zijn domein. Het is zelfs zo dat ik hem zie sproeien in de ren op de enige plek waar een kleine opening is voor de egel die aan de andere kant van dit hek woont. Indringers, hoe klein ook worden niet geduld in zijn rijk. Dankzij deze actie weet ik nu wel dat het katje een kater is. Zijn geslacht is namelijk volledig aan het oog onttrokken door een huidplooi vol reservevet, gevoegd bij zijn enorm dichte vacht.

En dan is er een bonk. Bam! Echt een keiharde klap bij de achterdeur. Het is de zwerver die de tijd rijp acht zijn territorium uit te breiden binnen ons huis. Hierbij heeft hij in de run op het kattenluik zijn neus gestoten omdat Kees uit voorzorg dit luik op slot heeft gezet. Het katje kijkt door het raam. Hoe kan hij zijn territorium uitbreiden? Hoe komt hij binnen? Ik wil gelijk het luik openen. Zo leuk lijkt het me om te zien wat hij binnen gaat doen.
‘Nee!’ Kees is onverbiddelijk, ‘we nemen hem niet in huis. Aanloopkatten horen buiten, dan zijn wij vrij om te gaan en staan waar en wanneer wij willen.’
Ja hoor.

Zwerfkatten zijn geen aanloopkatten, ze zijn slim, dit zwart-witte exemplaar in het bijzonder. Als hij welgeteld één keer zijn neus gestoten heeft, weet hij dat hij het moet hebben van de biotoop van de vrouw: de werkschuur. Zijn eerste actie daarbinnen was succesvol: het weggrissen van het blikje vis. Zijn volgende actie is het annexeren van de hele schuur: het aanrecht, de tonnen kippenvoer, de werkbank, de kast met scherven en die met gereedschap, de betonnen putdeksel met steentjes, de houtkachel zonder kachelpijp en de enige stoel, ook het inpandige nachthok van de kippen krijgt een grondige beurt.

Hij gaat met zijn snorharen, zijn kop en zijn hals overal langs, ook mijn voeten en kuiten krijgen een beurt. In herinnering aan mijn eigen lieve katten, zie ik dit aan voor een liefdesbetuiging en wil hem aaien. Ai! Hij blaast venijnig in mijn gezicht, zijn scherpe klauw klaar om toe te slaan. Wie is hier de baas! Wie is hier eigendom?

Wat hij ‘s nachts uitspookt, is zijn geheim, maar als ik ‘s ochtends het gordijn van de slaapkamer open, zie ik hem liggen op de kussens van de pieper, een Westfries woord voor open tuinhuisje. Zodra hij de achterdeur hoort, rent hij naar de werkschuur. Zijn personeel is wakker, zijn eten komt eraan!

Het wordt kouder. Van mij mag hij nu onderhand wel in huis. Desnoods in de werkschuur, waar Kees dan wel even een kattenluik in moet maken. Kees is onvermurwbaar. ‘Je weet niet wat je in huis haalt met zo’n zwerfkat. Laat hem toch lekker zwerven. Voor je het weet, zit je eraan vast. Ik ken jou.’

Ik ken mezelf ook en haal de mand van Lukkie uit de opslag. Dankzij Corona kon hij niet naar de kringloop. Aan alles zit altijd een gelukje vast. Het is zo’n mand die aan alle kanten gesloten is, behalve een opening voor de kat. Dekentje erin, dekentje erop. Voederbakje ernaast. In de pieper. En jawel, de volgende ochtend ligt hij in de mand te slapen. Hoe lief is dat! De dag erna zit hij er bovenop. En als de zon schijnt, ligt hij op de bank. De pieper is zijn thuis en hij promoveert mij tot zijn poolster. Ik hoef me maar te vertonen of hij loopt achter me, voor me, naast me, rondom als een satelliet.

Het vervolg laat zich raden.
Denk je.
Maarrrr… een zwerfkat is geen huiskat.
Je kunt hem zoeken maar echt niet vinden. Je kunt je verschansen achter muren en deuren, hij weet waar je bent. Hoe hij plots naast je kan opduiken als je zijn geheim deelt, blijft zijn geheim.

wordt vervolgd

Meer verhalen over Lukkie kun je hier lezen: https://annevellinga.nl/2014/03/19/kattenverdriet/
https://annevellinga.nl/2016/06/07/katten/
Hier het eerste deel: https://annevellinga.nl/2021/01/19/aanloopkat/

Het bericht Het geheim van de zwerfkat verscheen eerst op Anne Vellinga.

De ochtend begint traag. Vanuit het slaapkamerraam zie ik onze kat met een muis. Hij zorgt graag voor zijn eigen eten, huismuizen, veldmuizen en spitsmuizen, maar woelmuizen smaken hem niet en ratten en mollen zijn ronduit smerig, hij vangt ze en doodt ze. Toen hij klein was, ving hij zes dagen achtereen een koet en at hem op achter een struik in de tuin, waar ik de zevende dag zag dat het niet pluis was: tien koetenpoten in een berg zwarte veren. Prompt kreeg hij een veer in zijn verkeerde keelgat en was erin gestikt als de messias hem niet gered had. Sindsdien mijdt hij gevederte. Lukkie zorgt nog steeds voor zijn eigen lekkere hapjes. Hij vangt zijn muizen buiten en eet zijn kroketje in huis op, de gevulde darmpjes laat hij liggen.
Vanochtend eet hij buiten en laat de kat van de hippies uit het tuinhuis toekijken. Wat speelt er?

Lukkie de Jager leert Fynn de Hippieprins jagen. De jacht begint en eindigt met de geur van de prooi. Hippieprins let niet goed op. Hij staart ins Blaue hinein. Hij moet er met de haren bijgesleept worden.
‘Kom, Fynn! Ruik de geur!’
Lukkie de jager maakt plaats voor Fynn de Hippieprins.

‘Ik heb het geroken.
Nu wil ik het proeven.
Haal maar even snel zo’n hapje voor mij.
Graag uitgebeend, onthaard en ontstaart.
Toe dan!
Haal er even snel een uit de voorraadkast.
Ik heb trek!
Als je niet voortmaakt, dan….’

Fynn sluipt naar een andere etensgeur, een vertrouwde geur, opstijgend uit het etensbakje onder het wiebeltafeltje.
Lukkie heeft hem door en is hem voor.
‘Wat maak je me nou? Niet naar je etensbakje! Dat is voor huiskatten. Zo zijn we niet getrouwd!’
‘Ja maar ik heb honger.’
‘Niet gelijk de moed opgeven.’
‘Wat moet ik dan? Ik wil eten. Ik heb honger!’
‘Jij weet niet wat honger is. Wacht maar.’

 ‘Het is een kwestie van geduld, Fynn.
De eerste les. of eigenlijk al de tweede.
Je ruikt je prooi, maar daarmee heb je hem niet.
Dat is het echte leven, Fynn.
Wachten op je kans en dan toeslaan.’
‘Ik mag er toch wel bij liggen?’
‘Als je maar wacht.’

 

‘Je wacht net zo stil als die gebakken kleikat naast het stoepje. Dat is een goed voorbeeld voor je. Die ligt daar niet voor niks. Ik zal er ook bij gaan liggen, want voorlopig zijn we nog niet klaar met het oefenen van de eerste les: geduld oefenen. Kwestie van wachten dus. Maar wel blijven opletten. Niet versukkelen, dan gaat je prooi er vandoor. Je moet hem in het oog blijven houden.’

Het bericht Kattentaal verscheen eerst op Anne Vellinga.