Zo kort zegt Inge het, en alles zit erin.
Hij hangt inderdaad boven mijn bed. Maar voor het zover was…..
Het was in de tijd dat ik veel pijn in mijn nieren had. Niets hielp. 
In de vakantie ging ik met een paar vrienden naar het prehistorisch kamp bij Lelystad. We roeiden in een kano van een uitgeholde boomstam, we bakten brood in een oven van klei, we sliepen in het hooi op de grond.
De eerste nacht droomde ik van een gestreepte kater. Hij zei dat hij mijn helper was. Ik moest op zijn vel gaan liggen en mijn nieren zouden genezen. Ik had twee katten die mij de dag door hielpen, Pippi, een wit-rode poes en Totem, een zwarte kater met wit befje en witte teenslippertjes. Ik hield zielsveel van hen, maar gestreept waren ze niet.
Ik vertelde mijn droom bij het ontbijt van een knoerdstevig stuk brood aan mensen die ik niet kende. De beheerder van het kamp reageerde onverwacht. Hij had de week ervoor een dode boskat gevonden en deze niet willen begraven maar in de vriezer gelegd. Hij haalde de bevroren kat, hij was stijf van de dood en grijs gestreept. Daar zat ik met mijn motto: Walk your talk en Wat gebeurt is aan de beurt. Mijn droom en de werkelijkheid kruisten voor mijn voeten.
Terwijl de kat ontdooide, bestudeerde ik een boek waarin tekeningen stonden hoe men in de prehistorie dieren vilde. Het dode dier werd opgehangen en van zijn vel ontdaan met een vuurstenen mes. Ik prentte de snijroute in mijn hoofd. Ik was klaar voor de klus en vilde de kat zoals mijn voorouders dat deden, met een mes van vuursteen in mijn hand. Ik was bang dat het niet scherp genoeg was en stak te diep in de buik, waardoor ik in de darm kwam. De darminhoud viel voor mijn voeten en rook sterk. Behoedzaam ging ik verder. Tot mijn verwondering bleek het vel losjes om het vlees te zitten. Elk onderdeel van het lichaam zit afzondelijk ingepakt, wat het beroep van chirurg meteen minder eng maakte dan ik tot dan dacht en zoals ook een vogelpoepje in een luiertje lijkt te zitten als de ouders het poepje uit het nest weghalen. Totaal niet vies. Het villen gaat zonder bloedvergieten gepaard. Of je een jas uittrekt, de jas van het leven. Het gaf me een oerverbond met vervlogen tijden. Het gaf me power. Eenmaal is genoeg. Daarna wordt het routine en dat is dodelijk.
Ik heb de huid gelooid zoals in het boek stond, een vierkant raamwerk van takken gemaakt, het vel erin gespannen met een naald van een bot en pezen van een buffel en dat boven het houtvuur gehangen. Aan het einde van de week was de huid gelooid door de rook en ging mee naar huis.
Ik nam het doorrookte vel in mijn bed en sliep dieper dan diep op het kattenvel. Mijn nierpijn verdween als een dief in de nacht. Ik zal nooit weten of het door het slapen op het vel kwam of door het villen zelf. Dat doet wat met je.
Het vel heeft ook mijn poes Zora dienst bewezen, telkens als ze krols was en er geen levende kater voorhanden was. Dan ging ze jammerend op het vel liggen tot het over was. Het zou kunnen dat ze er een paar levens mee verdiende, in elk geval is ze driemaal uit de dood opgestaan. Je weet het niet. Wat is waar, wat is wens, wat is inbeelding en wat is droom. En dan nog, is er verschil?
De jaren verstreken en het kattenvel riep. Ik droomde van een krachtschild dat leven en dood verbond. Ik ging aan de gang met takken en steentjes met natuurlijke gaten, rood bloed en witte geest. Nu hangt dit krachtschild boven het bed in mijn atelier – driehoek omlaag, vrouwenpower.
Dat ziet Inge, ik weet niet waar, ze voelt het en schrijft het op, kort en raak. Ze raakt mij en maakt me stil.