,,Ja, dat is een pracht tafel. Puur eikenhout. Dubbelgelaagd. Een meesterstuk. Zo vind je ze niet meer.” Zijn eeltige hand gaat liefkozend over het fluwelen tafelblad. ,,Eiken, daar kan niets tegenop, wat ze ook uitvinden. Neem beuken. Dat groeit ook langzaam, maar dat is zo stijf ls een broodpank. Eikenhout groeit met karakter. Ken je eiken?”

Voor ik mijn klimpartijen, hutten, eekhoorns en eikels op tafel kan leggen, priemt zijn wijsvinger op de tafel.
,,Zie je die vlammen? En die maantjes? Kenmerk van het ware.”
Net als ik de tafel hebben wil, komt Kees erbij.
,,Wat moet die kosten?”
,,Duizend euro kaal en 50 euro per poot erbij.”
Weg droom.

Om het goed te maken gaan we onderweg drop kopen. We belanden in Ursem, een onbekend dorp en dat is logisch, het is net een doolhof. We zijn meteen verdwaald en zien vijf keer hetzelfde huis. Middenin dit doolhof staat de supermarkt en die is ook voor spoorzoekers. Nergens een mandje te vinden, alleen winkelwagens waar je niet omheen kunt, en dat voor een zakje drop. Is het ook nog een kar met vierkante wielen. Ik wrik mijn lege gevaarte tussen de smalle gangpaden door. Eindelijk vind ik de zakken drop. Bij de uitgang, het kassakoopje. Nou ja!

Kees staat te trappelen bij de deur waar ik toch altijd zo lang werk mee heb. Had dan zelf drop gehaald. Hij heeft iets anders: een foto van de lelijkste tafel die ooit iemand gezien heeft, log en glimmend.
,,Je bleef zo lang weg, dat ik het prikbord ging bekijken en toen zag ik deze tafel voor jou, hij is maar 50 euro! Ik heb gelijk gebeld en we kunnen hem meteen ophalen, hier om de hoek.”
Ik wil geen tafel, ik hoef geen tafel. Ik…
,,Die vrouw kent je van je columns en is dolenthousiast dat je haar tafel wilt.”
Heb ik weer.

We hoeven de hoek maar om en dan zijn we er al, een rijtjeshuis met een sfeervolle tuin vol buxusboompjes, rozenpoortjes en schelpenpaadjes. Geen wonder dat ze die afschuwelijke tafel kwijt willen. Voor we aangebeld hebben doet een supervlotte vrouw jubelend open.
,,Wat zal mijn man opkijken dat hij eindelijk weg is!”
Daar sta ik, oog in oog met het glimmende monster en zijn bazin, huppelend dat ze ervan verlost is.

,,Krijgen jullie hem de auto in? Ik heb RSI en hij is loodzwaar!”
Het mes op de keel staar ik droef naar het glimmende vel van mijn aanstaande monster. Zie ik toch ineens dwars door de lak en de vlekken en schroeiplekken vlammen en manen!

Het kost me zestien uur zweten met twee schuurmachines, stofbril, stofkap en oordoppen. Dan heb ik um kaal en kan de trilmachine uit. In de oorverdovende stilte tril ik van top tot teen. Oog in oog met DE tafel. Eikenhout. Driedubbelgelaagd. Hij voelt als fluweel.

De vraag is waar hij moet staan. Dat moet je Kees niet vragen.
,,Onder het balkon, buiten. Dan kun je hem daar wel vol zetten.”
Hij werkt hem in de draagpaal van het balkon, en klaar is het meesterstuk.

Als je eenmaal weet wat eiken is, kom je het overal tegen, bijvoorbeeld in het Rommelparadijs in Obdam, een van de locaties van Oud en Nieuw, een leuk programma op maandagavond, waar creatievelingen van zogenaamd afval iets maken. Ook hier glimt het eiken en zit onder de eeuwenoude zooi. Ook deze is 50 euro. Stofbril weer op en schuren maar. Deze heb ik in de witte AURO olie gezet. Hij staat binnen.

En dan nu op veler verzoek de links voor ieder die ook aan de gang wil:
Ik gebruik het liefst de producten van AURO, ideaal voor ieder die makkelijk, mooi en milieuvriendelijk wil werken en in een gezond en ademend huis wil wonen. De producten ruiken heerlijk, zijn zuinig in gebruik en blijven jaren goed.

http://www.auro.nl/meubels-en-hout/olieen
 – ik meng dit met de AURO natuurharsolie mengkleur wit:
http://www.auro.nl/images/kleurenkaarten/kleurkaart_150.pdf

http://www.auro.nl/houten-vloeren/logen-en-zepen
– ik gebruik de witte houtzeep, nr. 404 Ons eiken aanrecht is al tien jaar onberispelijk, ondanks mijn geknoei met olie, bieten, wijn en hakmessen  – kom daar eens om met een aanrecht van graniet of ander natuursteen.

http://www.auro.nl/wanden-en-plafonds/kalkverf
– hiermee heb ik onze schimmelkelder, die in de rots in Duitsland wit en schimmelvrij gekregen.

Tot slot de krijtverf waar ik meubels mee verf, dat doe ik met Anny Sloan, vlug, mooi, goed.
https://anniesloaneurope.com.

O ja, deze: http://www.rommelparadijs.nl

En deze voor een uurtje ‘lekker niks’: http://programma.bnn.nl/oudennieuw

Het bericht Tafels – hout (3) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Grote(re) tafels houd ik meestal wat eenvoudig(er), liefst gewoon in natuurolie of houtzeep. Dan moet zo’n tafel wel van hout zijn en mooi en graag voor een habbekrats, want dat is onderdeel van de pret. Zo’n tafel kwam niet, dus ging ik aan de gang met een tafel met een kunststof bovenblad. Dat is zelfs met krijtverf niet mooi te krijgen, maar juist wel handig voor een buitentafel. Daarop blijft je mozaïek goed in weer en wind als je het goede materiaal gebruikt. In dit geval leisteen en glas, vastgezet met watervaste flexibele lijm en gevoegd met watervaste flexibele voeg. Dan scheurt het niet en komt er dus geen water in. Voor de grap mozaïekte ik er vier placemats in.

Op een keer scharrelde ik rond bij een bedrijf op een supersaai industrieterrein in Hoorn, gespecialiseerd in marmer. Ik hoopte een paar kapotte stukjes te vinden bij hun afvalbak. Komt zo’n man naar me toe wat ik daar uitspook. Hij werd zo mogelijk nog enthousiaster dan ik bij het idee dat zijn afval verwerkt kon worden in een mozaïek. Hij had binnen wel wat liggen. Ik wist niet wat ik meemaakte! Kees moest er met de auto aan te pas komen, zoveel was het en puntgaaf. Ik had nog een tafel staan, maar hoe kreeg ik die kist ongeregeld marmer zo geplaatst dat het paste, want ik had al gauw door dat ik dat marmer niet gesneden kreeg. Het was een heel gepuzzel, maar wonder boven wonder bleek ik precies genoeg marmer te hebben gekregen om de tafel op de centimeter te dekken, zelf de zijkanten en ook nog in een patroon!

Kees had nog een kunstwerk van zijn tijd op de bouwkunstacademie, een windgong die buiten hing aan een ijzeren wiel. Op een keer ging de wind zo te keer dat de onderdelen keihard tegen elkaar sloegen en er een paar puntjes afbraken tot Kees zijn verdriet. Hij had zijn keramiek op hoogste stand gebakken en het moest niet kapot mogen gaan. Toen mijn tafel tegen de muur stond, zag hij ineens een nieuwe bestemming voor zijn gong, haalde het hele geval uit elkaar voor een nieuw ontwerp, passend boven de tafel.

Ik had nog een keukentafeltje van mijn moeder, waar zij haar schalen met uien en fruit op had staan, een leuk zijtafeltje, maar wel spekvet van eeuwen boenwas. Dat zou ik er eens even afschuren om het in de witte houtzeep te kunnen zetten. Elk stuk schuurpapier liep gelijk vol met vet. Ook zeepsponsjes en thinner hielpen niet, er bleef vet uitkomen. In zo’n geval biedt de krijtverf van Anny Sloan uitkomst. Gewoon dwars over al het vet heen en na twee keer was het tafeltje wit en de laadjes vanbinnen grijs.

Het staat nu in onze gang en alles wat je erop zet, komt goed uit, dus zo laat ik hem voorlopig.

Nu heb ik nog steeds niet verteld over zo’n tafel waar je lekker aan kunt werken, die niet kapot te krijgen is en die zelfs als hij leeg is, inspireert, zeg maar DE tafel. Dat is een ander verhaal, een héél ander verhaal…

Hier lees je hoe ik kleine tafels verander: https://annevellinga.nl/2015/12/04/tafels-klein-1/

Het bericht Tafels – groot (2) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Volgens Annie Sloan hoef je nooit iets voor te behandelen, dus ook de zuigende MDF mag meteen aan de krijtverf geloven. Wel het eerste deurtje even uit de sponning gehaald en op het splinternieuwe krijtatelier neergezet en de raampjes afgeplakt.

De koelkastdeur doe ik ter plekke.

TIP: keukenkastjes en tafelbladen heb ik in de was van Annie Sloan gezet, je ziet het niet, je voelt het wel, het maakt een harde toplaag die je met een natte lap kunt afnemen, altijd handig in de keuken!

Nu is de keukenvloer weer geen gezicht. We hebben nooit iets aan het hout gedaan en dat is te zien. Ik neem de vloer af met warm water, nog zonder St Marc, want daar ben ik nu pas achter. Ik begin met een plastic roller. Dat blijkt mij niet te liggen. Ik krijg strepen en neem mijn kwast weer ter hand, 5 cm is hij breed en dat vindt Kees natuurlijk absurd. Wie doet nou een vloer met zo’n klein  kwastje. Ik dus. Het werkt heel licht en snel en beweeglijk langs plinten en pootjes en het gaat smoody als een trein dankzij mijn zelfbedachte methode: kwast om en om in de verfpot en in het water. De verfpot raakt maar niet leeg!

En zie! Het wonder is geschied.

Alleen steekt nu die glimmende kunststof kleerkast in de aangrenzende slaapkamer armoedig af. En die glimmende aluminium haakjes. In de krijtverf ermee.

Nu vind ik het contrast wat te groot. Zal ik sjabloontjes maken en wat donkere accenten op het licht doen en omgekeerd?

TIP: vloer in de Annie Sloan vernis, deze is mat en onzichtbaar, maar schijnt een sterke afdeklaag te geven, zodat je vloeren en trappen ook gerust met deze verf kunt doen.

Ik schrijf ‘schijnt’, want ik moet het nog doen. Ik mijmer nog wat, ja, dat mag ik ook graag doen.
Ik wil nu natuurlijk de hele vloer in de krijtverf zetten, maar welke kleur? De hele vloer dezelfde lichte tint, of de slaapkamervloer wat donkerder. En zal ik de keukenvloer eerst in de vernis zetten of eerst de slaapkamervloer krijten om te zien of het wel mooi is, twee tinten grijs tegen elkaar. Als het afstotend is, kan ik de keukenvloer meteen ook wat donkerder bij krijten. Maar waar laat ik dat bed? Heb ik hem net van boven gesleept voor de vertaalster die hier in juli een maandje wil komen vertalen, staat dat bed in de weg! Kees is niet thuis en om dat bed in mijn eentje de deur uit te krijgen moet ik hem verslepen over mijn nieuwe keukenvloer en daar zit nog geen harde lak op.

Van die dingen dus…

Het bericht Krijt, krijt, krijt… verscheen eerst op Anne Vellinga.

TIP: houd de pot op de kop en schudt hem (hand tegen de deksel, stel hij schiet eraf) hierna is je verf zo goed als gemengd.

Het verven kan beginnen, schuren hoeft immers niet.

Hoe zou zo’n sullig rieten mandje worden met krijtverf?

TIP:  zet wat strepen, dat gaat stug over het gladde riet en al die gaatjes, doop vervolgens je kwast in de waterpot en ga nu over het hele vlak heen; je zult zien hoe snel je verft met deze verdunning. Na verloop van tijd je natte kwast wel weer in de verfpot dopen.

TIP: wordt je verf te dun, laat hem dan een nacht open staan, dan verdampt het water, het pigment gaat niet verloren.

TIP: houd voor elke kleur een eigen waterpot, daarin spoel je zowel je kwast uit als je roerstokje, zo wordt je spoelwater hele dunne krijtverf, waarmee je ook een prima onderlaagje razendsnel opzet.

WEETJE: Je kunt dezelfde kwast eindeloos gebruiken, zowel voor de verf als de was, als de vernis. Na gebruik heel goed uitspoelen met warm water, drogen, plat leggen of wegzetten met haren naar boven.

En dan nu het affe mandje:

Zo’n mandje is in een mum af en dan wil je er nog eentje doen. Onder een tafeltje vind ik er een. Het mag antiek zijn, het is geen gezicht.

Ook de bijzettafeltjes zien eruit alsof ze van het jaar nul zijn.

Ik vond het contrast te groot, dus heb ik wat grafiet bij het Parijse grijs gedaan.

De bruine boekenkasten zijn ook geen gezicht anno 2014. Hup, de planken op de vloer.

De spulletjes van Aal waar ze zelf op uitgekeken was, komen nu ook mooier uit. Neem dat karretje van stokjes en karton, of al die beschilderde kalebassen, en dan die schaaltjes van papier maché. Die zet ik in de andere boekenkast.

Die schaaltjes ging Aal maken nadat we op het Pieterpad bij een boerin hadden overnacht die een tijdschrift had met voorbeelden van papier maché. Ze wilde een hele stapel van die schaaltjes maken voor alle boerinnen die ons ooit nog onderdak zouden bieden. Daarbij zag ze ons al met een tros van die schaaltjes op de rug en hoe de mensen zich om zouden draaien om naar die twee pelgrims te kijken. Aan fantasie heeft het ons nooit ontbroken. Ze begon er gelijk aan bij thuiskomst. Maar wat een gedoe was het met al die lijm en kranten! Na drie schaaltjes had ze er schoon genoeg van en die schaaltjes zijn nooit de deur uitgegaan.

Dan hebben we nog dat malle groene hagedissen kastje dat haaks stond op Aal haar smaak. Ze hield in principe niet van massaproducten en dat was dit toch eigenlijk wel, want er stond een hele rij in de winkel.

Ze schafte dit kastje aan in een vlaag van heimwee naar Brazilië en haar kunstbroeder Umberto Franca. Ze was daar drie maanden geweest, had machtig mooie avonturen beleefd, ook nog een expositie en tv optreden, alles verkocht en van de opbrengst een huisje in de bergen gekocht voor haar kunstbroeders in Brazilië en toen terug naar Nederland. Dat was ineens kaal en nuchter en saai. En toen kwam ze dat kastje tegen, een hele rij ervan, uit Indonesië vermoed ik, maar die hagedissen deden haar aan de Braziliaanse jungle denken. De basiskleur was groen en dat groen past totaal niet in de kamer die almaar anders wordt. Krijten maar!

Tsja, welke meubeltstukjes zijn er nu nog? De kapstok! Eerst de spiegel afplakken en dat stangetje in de koperpoets.

Zo goed als al Aals kleren zijn inmiddels verhuisd naar Noppes, maar deze twee hoedjes en een jasje en dasje vond ik in haar hal, die mogen nog blijven. Ernaast een paar toverstokken die ze maakte van takken die wij op onze looptochten vonden. Ook haar paraplu en parasol staan er nog. Laat maar komen, weer en wind.

Volgens mij zou Aal het hartstikke leuk vinden. Volgens mij zat ze stilletjes op mijn schouders te kijken wat ik deed, sterker, ze zat me stiekem op te jutten, want het is toch niet normaal zoveel werk als er in drie dagen uit mijn handen is gekomen! Ik lijk haar wel, als mijn vader drie dagen op schoolreisje was en zij de hele kamer ging behangen en verven.

Het einde is nog niet in zicht. Want met al die nieuwe looks ziet haar keuken er niet uit met die afgebladderde deurtjes en de vettige vloer…

Dat komt morgen…

Het bericht Nieuwe looks met krijtverf verscheen eerst op Anne Vellinga.