Ik ben gek op de vlooienmarkt, de sfeer, de gekke spullen en de onverwachte ontmoetingen. Maakt niet uit of dat in Lutjebroek is of in Parijs.
Twee vloerkleden naast elkaar, twee oudere mannen erachter, die in het zwart noemen we Blackjack, die met de peuk in verschoten jeans Blues. Het kleed van Blues ligt bezaaid met roestig gereedschap uit de jaren 50. Blackjack staat tussen antiek serviesgoed als een goochelaar op zijn retour.
‘Hoe gaat het?’ Blues, de man van het onverkoopbare gereedschap.
‘Ik heb goed verkocht.’ Blackjack, de goochelaar met de bordjes. 
‘Ga je nog lang door?’
‘Dit is de laatste keer. Ik heb de hele schuur leeg getrokken. Vandaag nog en dan flikker ik de hele bende weg.’
Een kittige vrouw op gehakte laarsjes blijft op een afstandje kijken naar de uitstalling.
De blikken van de mannen gaan naar de vrouw, maken een inschatting en weg is Blues.
Blackjack volgt de blik van de vrouw.
‘Dat zijn oude borden, maar dan ook heel oud. Zulke vind je niet meer.’
De vrouw gaat door de knieën, buitengewoon elastisch in haar strakke rokje. Ze pakt het bovenste bord van een stapel en draait het om. Blackjack houdt zijn mond terwijl zij het keurmerk ontcijfert. Dat valt niet mee op zo’n versleten onderkant, het kan ook het ontbreken van de leesbril zijn. Blackjack ziet het.
‘Echt heel oud, haast niet meer te lezen.’
‘Er staat Germany.’
Dat komt eruit of het oorlogstuig is, terwijl dat bordje komt uit de tijd van de speren en de zwaarden. Blackjack doet de handen nonchalant in de zakken. Laat hij de vrouw in haar sop gaar koken of geeft hij zijn laatste verkoopnummertje ten beste?
‘Germany is wel van de kwaliteit hè. Dat zie je af aan die borden, heel oud en geen barst erin.’
‘Wat kost zo’n bordje?’
Zijn kennersblik gaat van de gehurkte vrouw in het rode kokerrokje naar de stapel grauwe borden.
‘Voor jou 2 euro per stuk en als je de hele stapel neemt, maken we een prijsje.’
‘Het is niet compleet.’
‘Dan moet je naar de Blokker. Dit zijn hele oude borden, de laatsten in hun soort. Ik heb er ook nog de boterpot van.’
Blackjack loopt als een olifant door zijn porseleinkast en vist zowaar een boterpot achter een lamp vandaan. Hij geeft hem aan haar en is zo kies zich terug te trekken naar zijn busje, de knieën nu hoog optrekkend bij iedere stap over de stapels. De vrouw haalt de deksel van de boterpot en doet hem er weer op, zoals vrouwen nu eenmaal graag deksels van doosjes doen en er weer op. Ze telt de borden en draait ze stuk voor stuk om. Blackjack is er klaar mee.
‘Een joetje voor alles.’
De vrouw rijst op of ze dagelijks gymt in de kokerrok, een cobra is er niks bij.
‘Dat is veel voor oude borden.’ Ze wacht op een lager aanbod.
Gedachten zweven rond Blackjacks getekende hoofd. Een joetje of de container. Hij kijkt haar aan met een blik die eertijds dwingend kon zijn, spottend, cynisch, verleidelijk zelfs. Die tijd is voorbij. Hij blikt niet, hij bloost niet. Uit zijn mond wolken zwijgende woorden.
Vandaag nog en dan is hij klaar met de kittige wijfies die alles voor niks willen.

Het bericht Vlooienmarkt verscheen eerst op Anne Vellinga.

In Doetinchem moet je een trap op voor je favoriete leeshoek. Voor je daar bent, kom je langs een leuning waar alle modellen tassen en jassen hangen, vandaag voor 50% korting en het kost al niets. Bovenaan de trap staat een dame in een keurige wollen jas, waaronder slobberige pijpen van een te wijde sportbroek en stoffige gympen.
‘Zegt u eens eerlijk, past deze jas mij?’
De eerlijkheid gebiedt een ja en een nee.
‘De maat is goed, maar of hij bij u past?’
‘Die broek hoort er niet bij en die schoenen ook niet. Dat is een heel verhaal. Zullen we even gaan zitten?’
Kijk, dat heb je in de kringloop, je hoeft er geen boek te kopen om met een verhaal thuis te komen.

‘Ik doe een krantenwijk, of eigenlijk doet mijn zoon dat, maar die heeft geen tijd en ik moet bewegen dus ik doe zijn wijk voor de beweging en dan krijgt hij het geld voor de bezorging. Bij de jaarwisseling kreeg hij een dik pak kaartjes en hij zei dat ik het geld mocht hebben dat ik daarmee ophaal.’
Ze buigt dichterbij voor het intieme dat komen gaat, waarbij haar helderblauwe ogen en stralende huid opvallen, iets wat me verbaast en ook weer niet bij de sportschoenen en de sportbroek.
‘En dat is veel, voor mij is het echt veel. Dus ik ga op pad met die kaartjes. Kom ik in de Catharinastraat, weet je waar die is?’
Die weet ik van de Amac, maar ik weet niet of zij de Amac kent, dus ik knik alleen.

‘Dan weet je toch ook die hele dure kledingzaak daar?’
‘Daar kom ik nooit.’
‘Ik ook niet, want die kleren zijn veel te duur. Normaal doe ik de krant op de mat, maar nu had ik die kaartjes en die wou ik persoonlijk geven, dus ik loop naar binnen. Komt zo’n deftige dame naar me toe of ze me kan helpen. Ik zeg ik doe u de hartelijke jaarwensen, want ik bezorg hier het hele jaar de krant. Zegt zij, o, dat is nou ook wat, wij kunnen geen geld geven, want de kassa moet kloppen, maar ik heb wel een chocolaatje voor u op de toonbank, wilt u een chocolaatje? Ik zeg doe er maar een kop koffie bij. Ja, dat floepte uit mijn mond en zij gaf me nog een kop koffie ook en een stoel.’

Ik zie haar zitten in die deftige zaak voor de glanzende toonbank, stoffige gymschoenen, rafelige trainingsbroek, afgedragen jack, koffie in de hand, chocolaatje in de mond, ogen over de modieuze en vermoedelijk schaarse kledingrekken. Hoe duurder de kleding, hoe minder ze ervan hebben.

‘Zie ik een jurk, een hele chique jurk en toch heel gewoon, een jurk die je bij elke gelegenheid aankunt, of het nou een begrafenis is, of kerst of een bruiloft of een verjaardag of het nou winter is of herfst of zomer.’
Dat maakt benieuwd naar de jurk.
‘Dus ik zet dat kopje op de toonbank en loop naar die jurk, een grijze jurk is het en bij grijs kun je alles aan. In de zomer een geel sjaaltje of een witte en in de winter neem je zwart, alles kan bij zo’n jurk. Zie ik de prijs, en hij was al afgeprijsd, 20%, want in zo’n dure zaak is 20% heel veel.’
Het is onderhand weer mijn beurt mee te doen aan het verhaal en daar ga ik.
‘Dan is 80% niet mis!’

Ze glimlacht een prachtig brede glimlach waarbij haar tanden bedekt blijven, iets wat mij nooit lukt.
‘Precies! Hij was nog altijd honderdnegen euro, veel te duur voor mij!’
Het valt mee en tegen tegelijk.
‘Maar ik wou hem hebben. Dan ben ik in één keer voor alle gelegenheden klaar, maar ik durfde hem niet te passen, dus ik ging die zaak weer uit met een soort lood in mijn schoenen. Kom ik bij de Blokker, die zit daar op de hoek van de Catharinastraat, weet je die?’
Die weet ik gelukkig, want ik wilde daar een kruik kopen, maar die hadden ze niet en die vond ik toen voor 50 cent in…. jawel, in de kringloop.

‘Zie ik daar mijn kringloopvriendin-met-kijk-op-kleren! Dus ik zeg dat is nou ook toevallig dat ik jou hier zie. Wil je even mee naar die dure kledingzaak want ik heb daar een jurk gezien die ik wil hebben en jij hebt kijk op kleren en dan kun jij zeggen of hij me past. Zij was daar ook nog nooit binnen geweest, want die zaak is veel te duur, dus zij wou daar wel eens naar binnen, dus wij erheen en ik die jurk passen in zo’n heel groot pashok met een enorme spiegel en toen zag ik het al en zij zag het ook meteen toen ik dat hok uitkwam.’
Ze last een pauze in om mij de gelegenheid te geven voor het stellen van de juiste vraag.
‘Wat zagen jullie!?!’

‘Mijn kringloopvriendin-met-kijk-op-kleren zag gelijk wat ik ook al gezien had, dat de schouder te ruim was en bij iets dat je hier koopt kan dat, maar in zo’n dure winkel moet het echt passen, dus mijn kringloopvriendin-met-kijk-op-kleren riep die modedame erbij en wees de fout. Zegt die dame, o, dat maakt onze coupeuse voor u op maat, maar dan komt er wel een meerprijs bij. Dat werd mij teveel en toen zei ze, weet u wat? Wij mogen geen geld uit de kassa geven want dan klopt de kassa niet, maar ik kan u het vermaken schenken, want dat gaat buiten de kassa om. Toen kon ik niet terug en ik kocht de jurk. Ik hoefde hem pas te betalen als ik de hele wijk gehad had.’
Dit is het moment dat ik breeduit glimlach, tanden bloot.

‘Heb ik de halve wijk gehad, heb ik al 75 euro opgehaald, kom ik langs die dure schoenenwinkel, gaat die toevallig net over de kop en alles is voor de helft en raad je nooit wie daar nog toevalliger staat! Mijn kringloopvriendin-met-kijk-op-kleren! Wij naar binnen. Pas ik daar een paar laarzen van zuiver leer van binnen en van buiten die precies bij die jurk passen. Zegt mijn kringloopvriendin-met-kijk-op-kleren die moet je nemen, past perfect bij die dure jurk. Kosten die laarzen met 50% eraf 69 euro, heb ik er nog zes over en ik moet de halve wijk nog, dus ik doe die laarzen en ga gelijk naar huis, want ik ga niet met die dure doos langs de huizen om geld bedelen.’

‘Volgende dag doe ik de rest van de wijk, en daar zit best geld, en haal ik nog meer op,’ ze buigt weer dichterbij, ‘honderdtien euro, precies genoeg voor die jurk! Kom ik in die dure zaak, komt die dame naar me toe dat de jurk al klaar is en dat er vandaag nog eens tien procent af gaat, dus krijg ik die jurk voor 98 euro en heb ik nog twaalf van de jurk over en zes van de schoenen en deze jas was 15 euro, maar voor de helft 7,50 en dan houd ik nog steeds over. Hij past bij de jurk en de laarzen en u zei dat hij mijn maat is, dus ik neem hem!’

Het bericht Kringloop verscheen eerst op Anne Vellinga.

De volgende deur leidt naar een gang vol rariteiten: pannen zonder deksel en deksels zonder pan, uitheemse snuisterijen, asbakken en fotolijstjes met opa er nog in. Op een lei staat dat alles mee mag voor een vrijwillige bijdrage. Helaas nergens een boek. Halverwege de gang is een deur die voert naar een keukentje en een volgende deur. Nu kom ik terecht bij twee vrouwen in ernstig gesprek. Met rollende Rrrr zeg ik dat ik geen broek zoek maar een boek. Ik moet terug naar de gang en deuren door tot ik in een donker hol beland.
Hier schiet me het naastgelegen kamp te binnen. Wat spoken ze hier uit? Een TL floept uit zichzelf aan. Ik zie mijn spiegelbeeld in een vitrine waar ik doorheen geknald was als ik geen kat in een vreemd pakhuis was geweest. Vaag ruik ik iets bekends. Zo rook het bij ons thuis als mijn vader een lading boeken uit het Oostblok kreeg.
Ik volg het geurspoor naar het volgende zwarte gat.

Weer springt een TL lamp aan. Ik sta nu voor de kast der kasten: een boekenkast! Tussen de uitgezakte boeken valt een glimmend kaft op. Het boek is ingenaaid, niet te zwaar, niet te dik en heeft vierkante pagina’s. De ideale start voor mijn eerste ART journal.

Blindelings vind ik de weg terug naar de entreedames. Voor 1,50 is het boek van mij. De vreugde van de vondst brengt mijn fantasie op hol. Ik zie de dames breedschoots op de bok van een woonwagen de piepers jassen, poes op schoot en een ketel dampende soep op het kampvuur. Enthousiast neem ik afscheid.
‘Wat goed dat jullie hier een Kampwinkel zijn gestart.’
De dames kijken of ze doof zijn, wat verklaart waarom ze me naar de broeken stuurden.
‘Dit is tegenwoordig van de Stichting Interkerk. Beneden doen we de hulpverlening en de kringloop en boven de crisis-opvang. Wij heten het KeerNpunt vanwege de straatnaam en dat komt omdat de Kennemers hier in de middeleeuwen verslagen zijn en hier moesten keren en wij zitten nu ook weer met een vijand die gekeerd moet worden: de verdeeldheid onder de christenen. Vandaar het KeerNpunt.’

Hèt moment te keren, ik heb de deurknop al in de hand.
‘Bent u tevreden met uw bezoek?’
Ik roem het boek, waarop de dames het willen zien.
‘Een hondenboek! Misschien staat onze hond er wel in!’
Die honden waren de liefste en de mooiste en zijn respectievelijk vijftien en dertien jaar dood.
Ze staan in het boek. De aanblik van het lieve snuitje van de kale roept een zee aan emoties los, verwijzend naar de bron van liefdadigheid.

Het hondenleven wordt op tafel gelegd naast dat van de gebrekkige zoon die ook nog eens allergisch voor hondenhaar was. Vandaar de kale hond. Daarbij had deze hond de bek altijd dicht, want honden stinken uit de bek. Waarop de andere dame protesteert en haar beagle ophemelt.
‘Die vind ik niks, die hebben de bek altijd open.’
Dat is niet waar. Wel waar. Niet. Wel.
Ik wil niet de oorzaak zijn van interkerkelijke twist en haal het boek erbij.

‘Zie je nou dat ze de bek altijd open hebben!’
‘Dat komt van het rennen en dat kan die kale hond niet.’
Ter verzoening en troost wil ik de foto’s eruit scheuren, want de helft van de pagina’s moet er toch aan geloven.
‘NEE, niet doen! Echt niet doen hoor.’
De dames zijn acuut eensluidend en ik mag de deur niet uit voor ik het beloofd heb.

Het bericht ART Journal – KeerNpunt (2) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Tussen deze twee fasen ben je lekker bezig en daar houden wij van. In je Art boek ga je aan de gang met verf, foto’s, recepten, knopen, veren, kant, sjablonen, linten, inkt, lijm, stempels, glasverf en nog veel meer. Letters mogen ook, hele zinnen. Kijk maar!

Je snapt dat een gewoon boek na één experiment met knopen en leer al begint uit te puilen en na drie keer knapt het uit zijn voegen. Dat moet niet. Vandaar dat minstens de helft van de pagina’s eruit moet. Dat vraagt iets van een boek. Het mag niet uit elkaar gaan vallen.
Vind maar eens zo’n boek. Ergens.

Mijn vriendin gaat in Alkmaar zoeken en stuurt na een ochtend haar vondst: een sprookjesboek. Nu ik nog. Het is ijzig koud en ik ben herstellende van bronchitis. Vier kilometer op de fiets naar Noppes red ik niet. In nood ga je buiten de box. Dat is het leuke van nood. Niet ver van mijn huis is een hele rare aggenebbes winkel waar ik nog nooit geweest ben. ‘In de box’ ziet dat zaakje er niet uitnodigend uit: grauwe troep schots en scheef voor de ramen en voor fietsers amper te bereiken vanwege de omringende weg waar geen fietsers mogen komen. Auto’s staan er altijd kriskras op het stoepje.
De mare gaat dat het een zaakje is dat gerund word door ‘kampers’ van ‘het kamp’ ernaast. Nu ik eenmaal mijn zinnen erop heb gezet, snap ik niet dat ik niet eerder naar zo’n plek vol verhalen gegaan ben. Als ergens dikke, stevige, ingenaaide boeken zijn, is het daar en het maakt niet uit waar ze over gaan, voor mijn part over het repareren van campers. Dat is pas het begin, uiteindelijk wordt het een droom, ik zie het al voor me, zoiets als dat hieronder…

Het bericht ART Journaling – Out of the box (1) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Te lange rokken, te korte rokjes, te strakke shirtjes, te wijde shirtjes, allemaal in de zak. Daarna mijn keukenkastjes. Losse kopjes, bordjes, glazen, opbergdoosjes zonder deksel, keukenlijken waarmee appels en citroenen bewerkt kunnen worden. Mijn zak is vol. Milieubewust als ik deze heuglijke dag ben, ben ik ook nog zeer sportief en fiets het hele eind dwars door de koude wind naar Noppes.

In mijn nopjes deponeer ik mijn zak vol rare kleren en keukenlijken in een winkelwagentje naast de balie. De omgekeerde wereld. Ik word bedankt door een invalide-met- eerlijk-werk. Om Noppes uit te komen, moet je de hele winkel door. Onderweg passeer je een trap. Die trap is aangekleed met schilderijen, klokken en ander wonderlijks dat je nog nooit gezien hebt en dat je het nu je er toch bent wel even wilt zien.

Boven staat een knalrood blik van reuzenformaat, een opfleuring voor mijn keuken, waar ook nog grote zakken kattenvoer in passen. Hij kost 1 euro. Voor de prijs hoef ik het niet te laten. Verderop staat een taps toelopend houten geval waar ik mijn verfkwasten al in zie staan, 20 cent! En wat te denken van dat dienblad van 50 cent en een porseleinen hoofd voor maar 2 euro. Dat vraagt erom gemozaiekt te worden. Na een kwartier kan ik de vondsten nauwelijks torsen. En dat voor een tientje.
De vraag is hoe ik het allemaal op de fiets krijg.

De man achter de balie wil het wel stallen, dan kan ik het later ophalen met de auto. Dat had hij beter niet kunnen zeggen, zo opwindend als ik de jacht vond, zo bezwaard voel ik me nu. Kom ik spullen brengen op de fiets, moet ik de auto halen voor een nieuwe lading.
,,Ha Anne, ook bezweken?”
‘Myra!’
Myra staat achter mij te bezwijken onder de babyspullen voor de baby die er nog uit moet.
,,Je kunt wel met mij meerijden, ik ben met de bestelbus. je fiets kan er ook in.’’
Opgetogen over onze vondsten, de baby en het toeval rijden we terug.

Is Myra net weg, heb ik mijn fiets en de zakken net voor de deur staan, komt Kees aangereden en uitgestapt.
,,Wat goed dat je vijf zakken ouwe troep de deur uit doet en wat een geluk dat ik een uur eerder thuis ben, nu kan ik je mooi even naar de afvalbreng rijden, want dat krijg je nooit allemaal op je fiets.’’

Het bericht Kringloop verscheen eerst op Anne Vellinga.

Niksen is het leukste wat er is, lekker niksen in Maarssen nog leuker, niks bezoek en niks bezoeking. Heerlijk. Kees gooit mij 3 minuten voor halftien eruit bij de Aldi op de hoek van de Nassaustraat en sjeest naar de Oranjestraat waar hij moet zijn, anderhalve kilometer verder. Kun je nagaan hoe groot die Oranjewijk is in Maarssen, zo vlakbij Soestdijk.

Om te beginnen loop ik naar de Dorpsgek op de Kaatsbaan. Binnen vijf minuten sta ik voor een gesloten deur. Vanaf hier moet ik niet verder lopen dan 3 kwartier, dan ben ik net op tijd terug. Waarheen? Ik loop altijd maar wat, dat is begonnen met mijn vader, doorgegaan met mijn moeder, en het zou ook wel eens in mijn broer kunnen zitten, ergens. Zonder doel beleef je meer. Voor ik het wondermooie plaatsje in ben, ben ik er alweer uit. Zul je altijd zien. Rechts verschijnt een vergezicht met weilanden, links bos achter gesloten hekken, heel jammer, want ik loop graag tussen de bomen en volgens mij vinden bomen dat ook fijn.

Er komen almaar dames op rijwielen kalmpjes aangepeddeld, zo te zien verre nazaten van Oranje, allemaal glimlachend. En dan moet ik ineens plassen. Van het ene moment op het andere. In een bos is dat geen probleem, maar met al die minzame dames langs de weg wel.
Teruglopen heeft geen zin, de uitbaters zijn dicht. Doorlopen lijkt me de beste optie, wellicht kan ik ergens aanbellen of komt er een opening richting bos. Ik passeer enkele huizen, mooie huizen, allemaal verkoopklaar, er staat een stoel en een tafel en een werkend toilet, maar geen makelaar die opendoet.
Maarssen is een buitenissig stadje waar geen eind aan komt. Je bent eruit en het gaat maar door met huizen zonder bewoners. Wie nog in Maarssen woont, werkt buitenshuis of zit minzaam op de fiets op mijn weg.

Ineens staat er een groot bord langs de weg met een pijl naar ‘De Sirkel’, een kringloopwinkel. Ben ik altijd al gek op de kringloop, nu ga ik er letterlijk hardlopend heen. Als ergens mensen begrip hebben voor de menselijke kringloop, zijn zij het.
Voor de deur staan lange tafels vol bloempotten en vazen voor een kwartje en de deur zelf staat wagenwijd open. Waar is de wc?
Ik vraag het aan een morsige man die met een schemerlamp zeult. Hij is het licht niet. In volle vaart naar de toonbank vol snuisterijen maar zonder bemanning. Er is een bel die in nood geluid mag worden. Ik luid de bel en wacht. Dat moet je niet doen als je moet plassen. Zolang je loopt, blijft de kraan wel dicht, sta je dan ineens stil voor een toonbank dan zakt nog net je broek niet af.

,,Kan ik je helpen?” Een alleraardigste stem, een vrouw in originele outfit.
,,Alsjeblieft! Heb je een wc? Ik heb zo’n eind gelopen en nu sta ik stil…”
Als de oermoeder der kringlopen weet ze er weg mee en duwt me een gang in met open deuren naar ruimtes vol meubilair, uitgerekend de deur die we hebben moeten, zit op slot. Waar is de sleutel? Ze grist hem achter een geheim ding vandaan, draait hem snel in de rondte, duwt mij naar binnen en sluit de deur. Ik ben precies, maar dan ook precies op tijd gered.

Wat een hogedarmspoeling niet voor elkaar krijgt, geschiedt gratis in de kringloop van Maarssen. Jaren jonger en kilo’s lichter kom ik het privé kamertje uit. Zie ik op de wandklok dat het bijna half elf is! Ik moet als een gek naar de Dorpsgek!
Maar ik zal toch eerst iets moeten kopen. Ik kan echt niet alleen de Sirkel in voor de wc. Jachtig kijk ik wat ze in de aanbieding hebben.

Meubels en nog eens meubels en nog leuke ook, twee strakke handgesneden stoelen uit de jaren 20 voor 35 euro per stuk, een apothekerskastje vol laadjes en een enorme spiegel. Die krijg ik niet meegetorst.
In een antieke boekenkast ligt een boek, dat koop ik ongezien. Is het ‘een Spaans hondje’ van Rascha Peper, een leuke schrijver die spijtig genoeg vorig jaar overleden is. Ik was er triest van en nu ligt hier een boek van haar. Voor mij. Heb ik geen tas bij me. Naast de toonbank hangt een vrolijk ding van Oililly. Voor 4,50 ben ik zo gelukkig als een kind op de kermis en dan weet ik nog niet wat er in de tas zit…

www.desirkel.nl

Het bericht Op weg naar mijn uitgever verscheen eerst op Anne Vellinga.