Op mijn mobiel moet internet zitten, alleen doet die het niet omdat mijn mobiel vol zit. Denk ik. Ga ik van puur alluur mijn mobiel legen voor het eerst in ons gezamenlijk leven. Via Instellingen kom ik bij Apps die kilo’s MB opslokken. Elk ding dat ik wil wissen, geeft een waarschuwing dat het mis kan gaan met alle functies. Op goed geluk wis ik 72 MB’s, dat lijkt me wel genoeg om te kunnen internetten. Zit er geen internet op mijn mobiel, het kan wel, maar dan moet ik een abonnement nemen.

Ik zou een student kunnen vragen, maar die zijn helaas massaal vertrokken naar perron 2, de trein voor Amsterdam. Ik zit met de slow motion groep en moet het hebben van het uithangbord buiten. Onder de vertrektijd die inmiddels 20 minuten overschreden is, komt een melding dat we vijf minuten later vertrekken. Vijf minuten later verschijnt een krom zinnetje dat er in Purmerend iets tegen de trein is gestoten. Ergens zit iemand korte zinnetjes te produceren om ons gerust te stellen. Er is iets op de trein gestoten. Kan gebeuren. Zo’n trein neemt nogal wat ruimte in en daar kan zomaar een meeuw, dan wel kraai, dan wel mug op stoten. Letter voor letter druppelt nieuwe informatie binnen. Een voertuig is op de trein gestoten. In Purmerend.
Het wachten is op de verklaring hoe een voertuig op een bewaakte spoorwegovergang op de trein kon stoten, hoe hard de stotig was, of er schade is, of erger. Daar komt geen antwoord op.

Van perron 2 vertrekt de trein beladen met studenten. Het heeft geen zin hen uit te zwaaien, zij hebben hun volle aandacht bij hun beide duimen en hun mobiel. Enige tijd later vertrekt onze trage Sprinter ook. Ik denk ineens aan mijn vriendin die daar maar staat te wachten. Snel sms ik dat ik later aankom. Geen reactie. Ik zal toch niet de sms-functie gewist hebben? Ik bel haar mobiel. Doodse stilte. Ze moet allang in de auto zitten, maar ik bel toch haar huisnummer. Ze neemt meteen op. Ze kon almaar niet wegkomen omdat er steeds iets tussen kwam. Het is kennelijk zo’n dag.

Om een lang verhaal kort te maken: La Verna is een oase in de stad, bevolkt door Franciscaanse broeders die je niet te zien krijgt. Een gevarieerde groep idealisten geeft er bezielende cursussen in alles wat het leven zin kan geven. Ook worden er bijzondere films vertoond. Je kunt er je hart ophalen. Zeker in donkere tijden. Alles voor schappelijke, idealistische prijsjes.
Ik heb er zes maal getekend onder inspiratie van Christine Reijn. Als je daar benieuwd naar bent, doe een cursus bij haar! Inspirerend en de moeite waard.

Terug mis ik net de trein van 13.57. De volgende trein rijdt niet. Zonder opgave van reden. Dan raak je natuurlijk in gesprek met de eerbiedwaardige dame naast je die een enorme tas op wielen vervoert. Ze heeft een kapje op haar zilveren krullen en een zangerige stem. Ze komt uit Vlissingen en is ‘s ochtends bijtijds vertrokken met haar gratis treinkaart om haar dochter in Purmerend te bezoeken. Na het nodige oponthoud op diverse tussenstations wacht ze nu al bijna een uur in Zaandam op de trein en hoopt om vier uur bij haar dochter aan te komen, want ze moet ook nog een kwartier lopen aangezien het kleinkind van school gehaald moet worden met de auto.

Ik ben om kwart voor vier in Hoorn, doe gelijk even boodschappen en ben nu dus eindelijk thuis.
Van een verre reis. Want dat was het, niet alleen vandaag maar de hele cursus, die ons door onze eigen ziel voerde.

http://laverna.nl

Het bericht La Verna verscheen eerst op Anne Vellinga.