LAW Archieven - Anne Vellinga

Vogelring

Anne — Sun, 14 Jul 2013 20:32:07 +0000

Daar zit ik met een vogelring in mijn hand, thuis, na een paar loopdagen langs de IJssel. Ik heb die ring vandaag van de poot van een dode vogel gehaald. Hij of zij lag op parkeerterrein de Blauwe Hand tussen Giethoorn en Zwartsluis. De vogel was niet meer wat hij geweest is, een hoop veren, wit, grijs en puntje zwart, opengereten, maar met nog een maaltje vlees erin. Dus nog niet zolang dood, dan hadden de kraaien hem leeggegeten.
Gelukkig had ik mijn loopmaatje Klaske bij me. Zij heeft altijd een rugzak mee vol spulletjes voor onverwachte zaken. Ditmaal kwam er een flesje alcohol uit om mijn handen te ontsmetten want ik had volgens haar een lijk betast en ze wil niet dat ik de vogelgriep oploop.
Ik dacht aan de vogel, vast een postduif van een kind of een ouwe baas die wacht op zijn duif en met een bakje voer schudt om de duif te lokken en dan komt hij niet. Waar blijft hij?

Eenmaal thuis pak ik de telefoon en bel opa of kleinkind om het droeve nieuws te melden.
Is het nummer geen bestaand nummer. Het heeft ook geen 10 cijfercombinatie, maar 9 cijfers. Zo’n nummer heb ik zelf gehad, dat werden er 10. Deze duif moet ontzettend oud zijn geweest!

Als ik het niet weet, vraag ik graag mijn facebookvriendjes om raad. Al snel komen er antwoorden binnen. Borg vraagt zich af of het wel een telefoonnummer is. Klaas weet dat ik de vondst kan melden bij het NPO en Marianne haar vader was duivenmelker! Ze waarschuwt dat duivenmelkers een apart volkje kunnen zijn. Dat je als kind niet op het duivenhok mag zitten als de duiven verwacht worden, dan moet je met de knuppel het hoenderhok in, want de tijd van binnenkomst is heel belangrijk! Het nummer om de poot is geen telefoonnummer, wat Borg ook al dacht.
Maar er staat wel tel. voor het nummer. En ik zie dat arme kind al op het hok zitten, vader met de karwats ernaast, waar blijft die slome duif, of die viriele, die in heel Europa liefjes heeft.
Google erbij. Dat zijn handige jongens die het nummer herkennen!
In Australie. Dat lijkt mij ver voor een duif. MIsschien was het een dappere dodo en nu is Dodo dood.
In Oostenrijk bestaat het nummer ook.
En in Duitsland. In Keppeln, gemeinde Ueden.
Daar begin ik mee om de telefoonkosten te sparen.

‘Ja hallo…’
Een vrouwenstem.
‘Heeft u vogels?’
‘……’
Ze denkt na. Ik kan wel van de vreemdelingenpolitie of de vogelbelasting zijn en ze heeft vaker haar mond voorbij gepraat.
‘Ik heb een dode vogel gevonden met een ring om de poot en daar staat uw telefoonnummer op.’
‘Welk nummer staat er dan op de poot?’
Dat vind ik zo lief. Het nummer natuurlijk dat zij heeft, anders had ik haar niet aan de lijn. Ze is pas overtuigd als ik het oplees.
‘Staat dat op de poot van de duif?’
‘Dus u heeft duiven?’
‘Ja, maar die zijn van mijn man en die is bij de duiven en ik weet hier niets van.’
Ik ben stomverbaasd dat ik de baas te pakken heb!
‘Welk nummer staat op de ring?’
‘Er staat geen nummer op, alleen uw telefoonnummer.’
‘O ja?’
Duivenman vertelt duidelijk niet alles aan zijn geliefde.
‘Maar waar lag hij dan?’
Leg dat eens even uit aan iemand in een ander land in een andere taal. Waar lag het lijk.

‘Op een parkeerplaats in de buurt van het IJsselmeer, vlakbij Giethoorn.’
Er gaat geen licht branden.
‘Waar woont u zelf?’
‘In Keppeln, in de buurt van Emmerich, achter Arnheim.
‘Dan is uw duif naar het noorden gevlogen, het noordwesten, voorbij Zwolle en Meppel, richting Giethoorn en Zwartsluis. Hij lag op een parkeerplaats genaamd De Blauwe Hand.’
Als je nu denkt dat ze volledig dolgedraaid is van alle geografische aanduidingen, heb je het mis.
‘Der Blaue Hand? Aber daar zijn wij vorige week geweest!’

Toevallig heb ik net van Marianne gehoord dat duivenmelkers hun slappe duiven soms doodslaan omdat ze te sukkelig zijn om een wedstrijd te winnen. En dat doe je natuurlijk niet voor je eigen hok. Blauwe Hand, dat vraagt erom. Daar doen ze het misschien wel allemaal.
‘Was u daar met uw duif?’
‘Nein! We hadden de duiven niet mee!’
Ik kom tot schaamtevolle inkeer. Dan hadden ze hun telefoonnummer er wel afgehaald. Maar vreemd blijft het.
‘Dan is hij u misschien achterna gevlogen.’
Ze lacht. Is dan stil.
‘Ach. We hebben wel een oude duif die geen wedstrijden meer vliegt. Die zit meestal op het dak en vliegt als hij zin heeft, maar die komt altijd terug, die kan de weg dromen… Ach… Dat moet ik zo toch even aan mijn man vertellen. En dan wil hij meteen weten waar hij heen gevlogen is, dat wil hij weten. dat weet ik. Is hij toch nog zo’n eind gevlogen en even gaan zitten en toen kon hij niet meer omhoog komen. Dat hebben duiven soms.’
Ik zie ineens het hele scenario.

‘De duif is achter u aan gevlogen en kon niet meer terug. Is de hele week op de grond blijven scharrelen en vandaag was het druk op de parkeerplaats en toen is hij aangereden door een parkerende auto. Ik denk echt vandaag, want anders hadden de kraaien hem helemaal opgegeten.’
Ze is even stil.
‘Ik ben heel blij dat u ons belt. Dat zal mijn man ook fijn vinden, want kom hem niet aan zijn duiven, en dan weet hij nu waar hij gevonden is. Heel bijzonder dat u ons kon vinden.’
‘Dat is te danken aan uw man, die heeft het telefoonnummer er vast op gezet toen hij geen wedstrijden meer vloog. Dan wilde hij hem vast en zeker ophalen bij de vinder. Helaas kwam ik net te laat langs, anders had hij hem levend op kunnen halen bij mij thuis en nou heb ik hem laten liggen.’

Het bericht Vogelring verscheen eerst op Anne Vellinga.

Veerpont

Anne — Tue, 18 Sep 2012 06:25:50 +0000

Volgens het boekje gaat ons pad over de Vecht. In geen velden of wegen is een brug te zien. Dit zou geen punt zijn als er een pont was. Hetzelfde hebben we gehad in de buurt van Zutphen. Daar was een pont, maar die voer niet op zondag, de dag dat wij daar stonden met doorgelopen voeten.
We lopen over het onverharde pad richting Oude Vecht. Op zulke holle wegen waan je je in het verleden. Rechts staat een huisje dat deze waan bevestigt, zo’n wit geval met piepende ramen en krakende deuren, spinnenwebben en zinken emmers. Ook liggen her en der materialen die ooit van nut kunnen zijn, zoals spoorbielzen, een half hek, bonk ijzer, rol touw. Er hangt een bel die geluid moet worden voor de overtocht.
Een man type Robinson Crusoe komt naar buiten, een lange man, tamelijk frisse man, lenige man, manchesterbroek en schipperstrui, baard voor het gemak, wakkere oogopslag, pensioen achter de rug, vrijheid voor de boeg.
Met de kwiekheid van een man die gewend is het huis in- en uit te stormen, gaat hij ons voor naar een vlot met wankel hekwerk. Hij springt behendig van de ene loopplank op de volgende, het vlot op. Wij er semi-vlotjes achteraan.
‘Naar de overkant?’ Typisch voorbeeld van een retorische vraag.
Het vlot heeft een gammel hekje, opdat de passagiers er niet afdonderen en een stevig touw dat van de ene kant naar de andere kant van de Vecht loopt. Om dit touw zit een eigenaardig ding met een gat erin. Onze kapitein grijpt dat ding, trekt eraan en, o wonder der antieke techniek, daar gaan we naar de overkant. Aan blos en okselzweet is te zien dat dit lichamelijke arbeid is van de goede oude tijd. De Vecht is ineens toch een stuk breder dan je aan wal dacht.
‘Kunnen schepen over dit touw heen?’
De kapitein heeft dommere vragen gehoord in zijn loopbaan en een praatje moet ergens mee beginnen.
‘Zolang we niet varen wel. Dan ligt het touw op de grond.’
Bij gebrek aan naderende boten, valt de blik op twee boten die aan wal voor anker liggen, een nette en een rommeltje.
‘Kun je hier zomaar gaan liggen?’
Ik denk aan onze hippies die niet eeuwig bij ons zullen blijven en ooit zullen verkassen naar hun boot, die nog een ligplaats zoekt. De vraag is zo interessant, dat de veerman even vergeet aan het ding met gat te trekken. De pont gaat op eigen kracht verder. Even. Dan boomt hij dubbel.
‘We kwamen hier aangevaren met de boot en gingen daar voor anker en daar lig ik nu nog. Toen kwam dat huisje vrij en hebben we dat gekocht. De kinderen sliepen in het huis en wij op de boot, maar nu zijn de kinderen uit huis en slapen wij in het huis.’
‘Dan kunt u wel een bed&breakfast op de boot beginnen.’
‘Dat doet de buurvrouw al, die heeft haar boot ernaast gelegd.’
Het is meteen duidelijk van wie de nette boot is.
‘Was dat veer er al?’
‘Dit veerpontje kwam te koop en dat hebben wij gekocht en daar hebben we nu een boterham van.’
We zijn aan de overkant. Hij wil geen 5 euro, hij wil 60 cent de man en geen cent meer. Dat is nog een hele wisseltruc van kontzak, naar vestzak, naar rugzak. In de tijd die hiervoor nodig is, komt een groepje wandelaars in beeld. Zij lopen hetzelfde pad in tegengestelde richting.
‘U hebt mazzel, die kunnen mooi mee terug, hoeft u niet twee keer dat eind te varen.’
Hij glimlacht, net niet vermoeid. Zijn vrijheid is gebonden aan de bel van zijn veerpontje.

Het bericht Veerpont verscheen eerst op Anne Vellinga.

Avontuur aan de dijk

Anne — Mon, 17 Sep 2012 07:46:41 +0000

We lopen gevieren over een verlaten dijkje langs de Vecht. De getrainden rennen uitgeslapen op hun verende loopschoenen met gore.tex. Ik sjok achteraan op brandend prikkeldraad, zie ik netten. Je leest het goed, netten. Geen volleybalnetten, visnetten of gehaakte netten zoals steeds meer om bomen en buspalen bij wijze van vrouwelijke graffity te zien zijn, maar functionele netten waarvan de functie niet duidelijk is. De netten zijn gespannen over hoge palen en beslaan 85 stappen in klamme schoenen-zonder-gore-teks. Bij het zien van een hekje dat toegang geeft tot een paadje de dijk af, de netten in, vergeet ik schoenen, voeten, brandend braambos, loopmaatjes.
Een magneet treedt in werking.
Ik open het hekje en daal af op voeten licht als glas. Aan mijn linkerhand heb ik zicht op een ingenieus netwerk dat in ingenieuziteit slechts overtroffen wordt door de netten aan mijn rechterhand. De netten zijn de wanden van reusachtige openlucht kooien waarin vogels huizen, ja vogels. Kleine vogels, grote vogels, gekleurde vogels, zwarte en witte vogels. Ik dwaal tussen vogels zoals geen mens ooit bijeen heeft gezien. Watervogels, weidevogels, woestijnvogels, ijsvogels. Met elkaar maken zij het geluid van wind en water, storm en vuur, vandaar dat ik het niet herkende als vogelgeluid. Het pad gaat verder en verder, de dijk af, de dijk langs en komt uit bij een stelsel van netwerken waarbinnen een man met een bos spierwit haar met toegeknepen ogen de onbekende vrouw monstert.
Wat komt dat vreemde mens op glazen voeten hier doen? Is ze van de rioolbelasting, de vogelbescherming, het gas of het waterschap? Moet de riek ter hand genomen worden? De rechterhand gaat reeds in die richting. Geen haan kraait hier naar een lapje vlees meer of minder. De gier moet ook eten.
Vluchten kan niet meer. Ik zoek de juiste toon om de man voor me te winnen. Zet meteen hoog in.
‘Is dit uw levenswerk?’
De uitgestoken hand aarzelt. Gaat dan haperend naar een vooroorlogs oor, zo’n enorm exemplaar dat inmiddels ZeerZeldZaam is.
‘Heeft u deze vogelbehuizing zelf gemaakt?’
De grijns rond de oude mond rimpelt tot grimlach.
‘Dat is niet niks. Mijn vader was vogelaar en had een terrarium, een aquarium en een voliere, en die slokten al zijn tijd op. Maar dat was niets bij dit project! En zo schoon. Nergens stank van vogelpoep of veren, geen kale nekken, geen bloedende poten, het lijkt wel een diergaarde.’
De man lacht nu breeduit, waarbij een enkele tand des tijds bloot komt.
‘Het is een uitgelopen hobby. Ik doe dit al 50 jaar.’
‘En u doet het alleen?’
‘Ja, wie anders?’
Een boer vindt nog eerder een vrouw dan een man die met handen en voeten aan zijn vogels gebonden is.
Hij wenkt me een duister schuurtje in. Om hem nou achter slot en grendel te zetten in zijn eigen hok, hij wil mij gewoon iets laten zien. Het is broeiierig in het schemerhok. Ik zie geen klap, hoor niets vertrouwds. De man is niet gewend te spreken, mijn oren zijn niet gewend te luisteren naar wat ik hoor: geknier, geknoer, gekrinsel. Andere woorden heb ik er niet voor. In de schemer van het hok begin ik hokjes en nog eens hokjes te ontwaren, op de grond, op werkbanken, wiebeltafels en aan de wand. In deze verzameling hokjes hokken vogels, de man en ik. De man passeert me rakelings, ruwe stof en zuur zweet.
‘Kijk.’ Het eerste woord dat mijn vader sprak toen ik de baarmoeder uit was. ‘Kijk, een meisje.’
De man draait aan een zwengel, licht kiert door een spleet, acht vertederend kleine spikkeleitjes op een rij onder een warme lamp.
‘Die moet ik drie keer daags keren en al die anderen ook.’
Ach, dit is zijn broedkamer, wellicht nog nooit vertoond aan wie dan ook. Ik heb zijn vertrouwen gewonnen. Mijn ogen ontwaren vage vogelsilhouetten waar ik ook kijk.
‘Die zwarte moeten nog op kleur komen, dat zijn de jongen van een groene met rood.’
Kleur laat zich niet zien in duisternis.
‘Hebt u die zelf uitgebroed?’
‘Jazeker. Ik doe alles alleen. Een vrouw kom je hier niet tegen…’ Zijn stem blijft hangen in de zin. Hij hoort zichzelf praten. Met een klap ben ik helderziend. Ik zie hem denken. Wat zeg ik nou? Geen vrouw? Hier staat er eentje en ook nog een die gek is van vogels. Op hetzelfde ogenblik word ik ook nog helderhorend.
‘Hoort u dat? Mijn man! Hij komt eraan!’
Ik duw tegen de deur, een vlaag wind, een kraaiende haan, een schreeuwende gier. De zucht van een teleurgestelde man. Ik zwoeg de dijk op. Nergens een spoor van mijn loopmaatjes.

Het bericht Avontuur aan de dijk verscheen eerst op Anne Vellinga.

Lopen

Anne — Sun, 16 Sep 2012 11:24:31 +0000

In naderende herfst kan niets mij zo opvrolijken als bospaddestoelen, hanekammen en honingzwammen. Weg met mij. Liefst met vrienden. Liefst lang. Alleen, waar slaap je. Met een tent op de rug is lopen een militaire oefening en ik ben pacifist. Voor de prijs van een hotel vlieg je naar Gambia en word je als vrouw ook nog verwend. De mannen kiezen voor het oosten des lands en slapen bij Vrienden op de Fiets. Ook als loper kun je bij hen terecht. Volgens het boekje zit er een fietsvriend halverweg de looproute. In de Beukenlaan. Dat klinkt naar bos, dat klinkt goed.
De marathonloper van het vierkoppig wandelclubje is de gids. Het is namelijk best vermoeiend om in aanhoudende regenbuien telkens het boekje uit het rugtasje te halen en te kijken waar we zijn en hoe we moeten. Dat doet hij er met gemak bij.
Als mijn spieren trillen van overspanning, wijst hij in de verte achter beukenbomen de Beukenlaan, nog 500 metertjes, Anne. Op mijn tandvlees volg ik Marathonman, tenniskampioen en lange afstandsloopster. Ik tel 500 blubberstappen. Waar blijft de Beukenlaan. Drie ferme handen wijzen een rood-wit markering op een beuk. Ik loop op prikkeldraad nog eens 500 bloedpassen. Roodwit wijst rechts.
‘Net was het links, gaan we niet terug?’
Echt niet.
Ik denk aan politieke gevangenen, mensen met kanker, Nelson Mandela, concentratiekampen, hongerwinters en hoe goed ik het straks heb op de Beukenlaan. Bosgrond verandert in asfalt, mijn hoofd in beton. Fossiele oren vangen vaag vervloekingen.
‘Hoe kan dat nou? We zijn de verkeerde kant opgelopen.’
We staan voor een bord van de fietsknooppunten. De drie sportievelingen boren met hun reserves de LAW samenstellers diep de grond in. Hoe halen die schriftgeleerden van de LAW het in hun botte kop twee paden te laten kruisen zonder waarschuwing en dan ook nog beide paden te voorzien van dezelfde markering. Deze kannonade brengt mij geen stap dichterbij de Beukenlaan. Het is een kwestie van omkeren en terugstrompelen (ik), 5 km Marskramen en 500 meter IJsselen.
In de bomenwijk is geen boom te bekennen. Geen punt. Ik wil maar een ding. Niets!
Alle voortuintjes zijn hetzelfde. Op een na. Fietsenrek, klompenrek, vrolijke deurmat en klingelbel knijpen het laatste drupje fut uit hart, spieren en mentaliteit. Ik haal de eindstreep. Geen gladiolen, maar wel een opperbeste fietsvriendin. Met haar vette lach en volslanke figuur staat zij garant voor Wellness.
Ze heeft meer in huis. Te beginnen haar diploma in de hal: Slank en Fit.
‘Ik ga voor de Fit,’ straalt ze en drijft ons behendig zo’n typische rijtjeshuiskamer binnen, voor en achter etalageraam. Wij zakken in vier fauteuils, zij schenkt koffie, ik schok in orgastisch genot. Dat gaat te ver. Onze Fitte Fietsvriendin wil ons het genot meteen alweer uit, de trap op. Mijn systeem reageert niet. Bij de drie sportievelingen zie ik hetzelfde verschijnsel, zelfs bij Marathonman. We hobbelen als houten Klazen achter onze smoody vriendin, alles aan haar golft als een berenvel om een beer.
De slaapkamers komen regelrecht uit de toonzaal van een beddenspeciaalzaak. Ik klap neer voor mijn tijd, eerst de badkamer nog! Een fonkelend staaltje vakmanschap. We passen erin als haringen in een tentzak. Onze berin stapt achter het glas van de superdouche. Wij verwachten een demonstratie van spuitende sproeikoppen die elk vermoeid spiertje weten te vinden. Grijnzende mannen links en rechts. Berin wenkt ons de douche in. Met kleren.
Een ongeluk zit in een klein hoekje. Dat gaat ze demonstreren. Ze duikt de hoek in, wenkt ons omlaag. Stram volgen de drie haar voorbeeld, ik stort krakend op hun ruggen.
‘Let niet op de kapotte voegen,’ wijst ze. ‘Negen maanden terug heb ik de huisbaas er al bij gehaald, ik had een kind kunnen baren in die tijd, en hij is er nog steeds niet.’
Na haar ontluchting golft zij op en kan er weer fluks en fiks tegenaan. Ze stapt over haar gevelde gasten en fietst nog even fit en fluitend het hele fietsknooppuntenpad.

Het bericht Lopen verscheen eerst op Anne Vellinga.