Dit welgemikte compliment mist zijn uitwerking niet. Ik ga die kater vangen en eigenhandig castreren. Of laten castreren. Door de nieuwe dierenarts. Weet ik gelijk of die zijn vak verstaat. Het wachten is op Kater.
Hij komt als wij bijna slapen. We horen hem met veel kabaal knauwen op de lekkere knabbels van onze eigen poezen. Kees geeft me een zetje.
,,Je kans!”

Kater is één en al instinct. Voor ik de trap af ben, is hij het kattenluik al uit en dat is knapper dan je denkt, want daarvoor moet hij door de tunnel die Kees door de muur heeft geboord. Liever 25 cm door de keiharde muur van de boerderij boren dan een gat zagen in zijn nieuwe deur. Deze tunnel komt uit bij een kattendeurtje dat op vier standen kan. Voor onze katten dat door hadden en door de tunnel gingen. Geen probleem voor Kater. Die heeft voor hetere vuren gestaan. Mijn instinct is nu ook wakker. Ik ga naar buiten alwaar ik het luik op stand 4 zet: kat kan erin, maar niet eruit.

Ik ben amper terug in bed of hij eet al weer van de overheerlijke brokjes.
,,Hup Kattenfluisteraar!”
Kees weet hoe hij mij kan aansturen. Als een poema in pyjama sluip ik naar beneden. Kater hoort het desondanks. Hij heeft oren op steeltjes. Ditmaal geen geklepper van het kattenluik, maar woest gebonk. Kater zit klem in de tunnel. Ik hoef hem er maar uit te trekken en in het kattenmandje te doen. Eitje. Ik sluip naar zijn achterkant. Dat is niet van een lief poesje. Hier trappen de gespierde poten van een wildebeest. Tot overmaat steken er nagels als stiletto’s uit.

Mevrouw de Kattenfluisteraar bezint voor ze eraan begint. Aan de voorkant zitten dezelfde stiletto’s en daarbij tanden als scheermessen. Het gaat erom de kater direct in de juiste houdgreep beet te pakken en in de mand te proppen, een mandje dat iel afsteekt bij de trappende achterpoten.

Net als ik het plan klaar heb, roept Kees iets achter de keukendeur. Dat kon wel eens belangrijk zijn. Ik open die deur om het te kunnen horen boven het rampetampen van Kater. Ik heb de deur amper open of Kater glipt tussen mijn benen door naar binnen.

,,Wat doe je nou?!”
Ongelooflijk hoe dit mijn moed voedt. Helemaal omdat kater nu doodsbang is en als een normale kat in het nauw rare sprongen maakt, kun je nagaan wat Kater ervan maakt. Hij vlucht de trappen op tot in de nok van de boerderij, waar nog geen kier naar buiten te vinden is. Dus daar zit hij gevangen in het pikkedonker. Zijn lichtgevende ogen flitsen achter een omgevallen stoel die nog van de boer geweest is.

Voor Kater moet ik eruit zien als een spook met enorme vangarmen. In doodsnood springt hij de zolder af, drie meter omlaag. Tussen boven en beneden klinkt een gil.
,,Je laat hem alweer ontsnappen!”

In de woonkamer is kater een gordijn in geklommen, hij hangt onder het plafond. Met mijn almaar groeiende heldenmoed schud ik wild aan het gordijn. Rakelings scheren 20 stiletto’s langs mijn wang. De beste stuurman is nu ook beneden en neemt het roer ter hand.
,,Vang hem!”

Kater ligt nu onder de bank en sist. Ik sis terug. Doodsbenauwd en des te gevaarlijker vlucht Kater dwars door gatenplant, palmen en vrouwentongen naar het kattenluik. Als hij klem zit in de muur, ren ik naar buiten om het luik in standje 1 te zetten. SSSSjjjjj, weg is Kater. Terug in de keuken, komt Kees op inspectie.
,,Heb je hem?”
Zo lief, nu Kater weg is, begint hij te fluisteren…

Het bericht Kattenfluisteraar verscheen eerst op Anne Vellinga.

krokussen in de rij
waterkip erbij
ik blij

ik zit achter glas
en droom dat het lente was…

Het bericht Lentedroom verscheen eerst op Anne Vellinga.

Dankzij mijn blog slaap ik goed. Ik verwerk de dag – wat de nacht ten goede komt.
Neem vandaag.
Hippievrouw is eergisteren veilig geland met het vliegtuig en vanochtend starten we vroeg in Medemblik om poolshoogte te nemen op haar boot, de timmerman te spreken en de havenmeester.

Dat alles moet mijn zenuwgestel verwerken, 1000 woorden schieten te kort en dat is pas het begin van de dag. Daarna komt de eurythmie voor mijn ontstoken schouder die bevroren reageert, contradictio in terminis, en daarna heb ik een afspraak met iemand die er op donderdag nooit is, dus daar is iets mis en dan heb ik nog niet verwerkt wat er speelt en opspeelt tussen alle poezen.
Daartussendoor borrelen herinneringen aan alle kindermomenten die ik niet verwerkt kreeg in de vier uur voor ik in slaap viel.

Focus is mijn redding. Ik focus op de duifjes.
Ik zie ze dankzij mijn hippie die een pinautomaat ziet tussen havenmeester en stoomtreinstation, vergeet niet, we zijn in Medemblik.
Ze hipt zolang bij de pinautomaat dat ik haar vergeet.
Een duif landt voor de auto, een grijze duif zoals er honderden landen op de Dam. Deze duif is niet bedorven door toeristen en brood, deze glanst op deze eerste lentedag in ochtendzon en ijswind, de eindeloze winter ten spijt.
Een blik naast de auto toont aan dat mijn gedachten haaks staan op de werkelijkheid en deze vooruit snellen: Broodjeszaak ‘De Vliegende Kraai’, die ik per direct omdoop in Broodjeszaak ‘De Vredseduif’. Want.

De duif pikt een takje van de grond. Geen broodkruimel, maar een bescheiden takje van een bescheiden boom, niks bijzonders, een kaal takje en dat is niet zomaar iets. Het duurt voor hij het zo in de snavel heeft, dat er links en rechts evenveel gewicht naar buiten steekt. Je ziet dat hij op zoek is naar het evenwicht, wat veel zegt over vrede. Als duif het gevonden heeft, en daar neemt hij de tijd voor, vliegt hij recht langs de stam opwaarts met het takje in de bek. Bekaf landt hij op de de eerste oksel van de boom. Daar zit al een duif. Deze neemt zijn takje af. Vlug en vredig.
Ik ben getuige van een heilig moment: de eerste taklegging.
Ook dit is niet eenvoudig. De duif die het takje heeft overgenomen, het vrouwtje vermoed ik, moet het eerste takje zo plaatsen dat het niet valt.

Voor hetzelfde is dat net zo erg als bij de eerste steen, en dat is erg voor de rest van je leven. Onze gastschrijver Arnold Sandhaus mocht ooit de eerste steen leggen van het huis van zijn vader. Hij was klein, hij was dapper, hij was 100% gefocust. Hij zou de steen niet laten vallen. Hij zou de steen in een vloeiende beweging in het cement  leggen. Dat moet in een keer goed. Legt hij hem fout. Dat achtervolgt hem nog.

De oksel van de boom komt goed van pas bij de eerste taklegging. Oksel en tak vullen elkaar aan, het duivensnaveltje tikt als een hockeystickje tegen het balletje. Ineens kan het takje wel eens  goed liggen, duivenkopje neemt afstand van takje, als een kunstenaar die haar werk van afstand beschouwt.
Daar komt man net aan met het volgende takje, de timing kan niet beter, zij zit klaar om het aan te nemen met geleegde snavel. Dit tweede takje is lastiger dan het eerste. In de diepste holte van de oksel ligt al wat, het eerste takje. En krijg het ene takje nou maar eens zo tegen het andere takje dat ze elkaar versterken en niet wippen.

Duivenman heeft het ook niet makkelijk. De twee beste takjes heeft hij al onder het boompje vandaan en wat hij nu zoekt, ligt er niet. Nou hebben duiven beweeglijke nekken waar je jaloers op kan zijn, zeker als die van jezelf in de lappenmand zit. Duif legt zijn nek achterstevoren en ziet het juiste takje, eentje met aanhang. In een hakkerig vloeiende beweging pikt hij het op en stijgt langs de stam. Je ziet dat hij de slag alweer te pakken krijgt, hij bekommert zich niet langer om het evenwicht.
Ook bij duivenvrouw is de harde schijf op het juiste plekje geactiveerd. Ze neemt de twijg-met-zwaaisels over en priemt hem tussen de andere twee die meteen verankerd zijn. Man zakt af en vrouw schikt alles tot het beter dan goed is.

Onze wereldreizigster komt stralend de auto in met klinkende munt om haar visie voor de boot te verwerkelijken.
‘Ik ga vandaag naar Amsterdam, naar het Rijksmuseum en galerietjes en stoffenwinkels voor inspiratie van alle ontwerpen die ik ga maken, meubels en kussens en kleren en sieraden.’
Onze hippie is in het mystieke Oosten opgestegen en in het praktische westen geland als een resolute kunstenares met veel in haar mars.
En terwijl zij de hele dag inspiratie opdoet in onze wereldstad, verwerk ik twee duifjes en drie takjes.

Het bericht Vredesduif verscheen eerst op Anne Vellinga.

De hele dag heb ik er geen last van gehad, maar ineens komen ze opzetten, om vijf voor zes en dan bedoel ik 17.55, daar zijn ze, de lentekriebels.
Ze komen het moment dat ik de aardappelschillen in de vuilnisemmer kieper.
Dat is toch geen gezicht. Het tafelkleed dat van de zomer nog zo vrolijk was, is gescheurd op de hoeken, van de vrolijke plantjes is niets meer over, de rug van de bruine kat ligt er half af en het deurtje van het vogelhuisje is doormidden gespleten. Ineens valt het me op. Als de schillen in de emmer zitten komen ze opzetten, de lentekriebels. Die tafel moet schoon, en wel met onmiddellijke ingang.
Ik taal niet naar aardappelen, bloemkool en kip.
Ik moet sop.
Emmer gepakt, heet water erin, flink wat zeep, schuurspons en lap en dweil en de snoeischaar ook gelijk erbij, en uitleven maar.

Het bericht Lentekriebels? verscheen eerst op Anne Vellinga.