Debuutperikelen

Anne — Fri, 13 Sep 2013 08:41:20 +0000

Nu mijn manuscript zich ontpopt tot een boek, verandert mijn positie. Dat is ontdekken, dat is wennen. Zolang ben je bezig met de inhoud van je verhaal, de karakters, het plot, de rode draad, het thema, de taal, de stijl, begin en eind… Ineens gaat het om de presentatie, de eerste indruk, hoe oogt het, hoe klinkt het.
Is het uitnodigend voor de lezer?
Dat is wennen. Dat is leren kijken met andere ogen, het oog van de lezer. Mijn uitgever prikkelt dat nieuwe oog, jullie wijzen me de weg.

De weg van de lezer naar het boek gaat via de zintuigen, van buiten naar binnen, hoe oogt de voorkant; illustratie, titel, zelfs de naam van de schrijver speelt onbewust een rol. Ben je eenmaal binnen, dan valt de buitenkant weg. Dan zie je geen letters, geen zinnen, dan zie je het verhaal, en als het goed is, beleef je het in jezelf.
Zoals Otto het verwoordt in mijn roman:’Niet de klei is de kruik, maar de leegte binnenin.’

Als schrijver zit je in de leegte waar verhalen ontstaan. Als uitgever en boekverkoper zit je met de klei die je aan de man moet brengen. Het verschil in een notendop.

Elke bijdrage onder mijn stuk van eergisteren heeft me geraakt en iets met me gedaan, als een spinnendraad van licht… Stuk voor stuk getuigen deze bijdragen van inleving en meedenken, kritische, liefdevolle aandacht, voor mij. Een weelde.

Ik krijg altijd meteen beelden en zie nu een zweefmolen. Vanuit de stoeltjes zie je de horizon en daar voorbij, en/of de spil, waar alles om draait. De reacties onder mijn vraag hebben me de weg gewezen van de periferie terug naar mezelf. Heel hartelijk bedankt!
Mijn eigen naam is goed genoeg, die past als een jas, en de titel die zich spontaan aandiende en zich telkens bewees tijdens het schrijfproces, past als een jas bij het boek.

En dan zien we in de praktijk wel weer…

Het bericht Debuutperikelen verscheen eerst op Anne Vellinga.

Date blind

Anne — Sat, 31 Mar 2012 06:24:49 +0000

Net heb ik het spannende vervolg van de spannende ontmoeting van schrijver en lezer geschreven, komt de argeloze lezer met zijn versie van de ontmoeting met de schrijver. Dat is pas echt spannend.

Gastblog – Arnold Sandhaus

Het station van Geldermalsen is saai en winderig. Hier zou de eerste echte ontmoeting plaatsvinden. Een bord bij de trap naar de loopbrug waarschuwt dat vernielingen zullen worden verhaald op de veroorzaker. Ik vraag me af wie er nou zin kan hebben om aan dit flauwe station ook nog iets te vernielen en klos de trap op. Hoe zal Anne eruit zien? Ik heb natuurlijk een paar fotoos van haar via internet gezien, maar dat de werkelijkheid sterk kan afwijken van het beeld op je computerscherm ziet heb ik de afgelopen tijd meermaals gemerkt aan een paar autoos die ik bezichtigd heb. Waarom zou dat met vrouwen anders zijn? Ik heb gemikt op een half uur te vroeg; ik wil een moment het wachten beleven op deze gekke ontmoeting met een vrouw die ik alleen ken uit heen en weer geschrijf via emails, een schrijven dat echter een intensiteit had die ons het gevoel gaf elkaar eigenlijk al ontmoet te hebben. Beiden vrienden van het woord.

Het begon ermee dat zij als enige reageerde op mijn rondschrijven aan tien ouwe gymnasiumvriendjes dat mijn boek over acteren was uitgekomen. Via dat groepje waren diverse uitnodigingen in de loop der tijd binnen gezeild, maar van deelname aan een reünie was het nooit gekomen. Annes naam was me nog nooit opgevallen temidden van het lijstje dat je automatisch genereert als je je emailprogramma de opdracht geeft aan “allen” te antwoorden.
Daarna viel ik van de ene verbazing in de andere: zoals twee mensen door een stad kunnen dwalen, elkaar herhaaldelijk rakelings passeren zonder elkaar te ontmoeten, net van een terrasje zijn vertrokken als de ander er neerstrijkt om een kopje koffie gaat drinken, zo waren onze levens verlopen in Tiel en Nijmegen. Steeds meer plaatsen en situaties bleken elk te hebben gekend en beleefd, steeds meer mensen bleken we beiden, zelfs goed, te kennen zonder dat we ooit bewust tegenover elkaar hadden gestaan. Het gymnasium, de HBS, zij de MMS; altijd net twee jaar ertussen.

Gekkigheid gemaakt via email, maar nu wordt het ernst. Keurig op tijd schuift de trein binnen. Mijn blik dwaalt over de uitstappers tot ik helemaal aan het eind een gestalte zie gekleed in lichte creme tinten. Kijk, dat past goed bij mijn bruine outfit. Als ik dan ook nog witte laarzen met extreem neervallende kappen zie, weet ik dat het niet kan missen. Ja, dat is het gezicht dat ik ken van de fotoos, eigenlijk net zo. Geen Photoshop of groothoek, gewoon echt zo. Met een vaart komt ze op me af en we begroeten elkaar op een manier die het midden houdt tussen hartelijk en stuntelig. Meteen stuift ze naar de trap, maar houdt abrupt in omdat ze niet weet waar we heen moeten. Dit spel herhaalt zich een paar maal: voor me uit snelt ze de trap op en ik ben benieuwd waar ze heen zal gaan. Weer stopt ze om aan mij af te lezen waar we heen moeten. Als dit haar tempo is dan wordt het nog rennen vandaag. Maar gelukkig blijkt het de gewenning te zijn, we hebben een moment nodig om elkaars ritme te vinden. Ik wijs haar waar de auto staat, en nu lopen we al een beetje gezamenlijk in die richting.

Dan zitten we beiden in het blik. “Waar gaan we heen?” Ik hoop dat de invulling van de dag vanzelfsprekend zal gaan en dat de ontmoeting via het woord zal blijken intensief genoeg te zijn geweest. “Naar Tiel?” Dat is tenslotte ons beider houvast en van daaruit kunnen we door de Betuwe of langs de dijk karren. Geen snelweg, binnendoor. “Dat is een leuk weggetje!” En opeens blijken we in de buurt van het huis dat Sophie (ze?) in haar roman wilde kopen, het eerste moment in het boek waar je je afvraagt hoe het zal aflopen. Niets vermoedend staat een dame in de voortuin te schoffelen, we houden in en kijken. Je ziet dat de dame denkt “die moeten iets”. Dan zegt Anne, die net 1000 visitekaartjes heeft laten drukken, “zal ik haar mijn kaartje geven?” . “Natuurlijk!” Ze stapt uit en ik rij achteruit als ik zie dat de dames ontspannen contact hebben. “We mogen het huis zien”. Dat wil ik beleven. Net hebben we elkaar ontmoet en meteen gaan we al samen op visite. Hier zou niet bij blijven. Trots laat het echtpaar ons het smaakvol verbouwde huis zien, de huiskamer, de keuken, de slaapkamers, de tuin. Het ongedwongen bezoek, de ontspannen sfeer van de windstille tuin doet goed en is een mooie start van onze mysterietour.

Wordt vervolgd

Het bericht Date blind verscheen eerst op Anne Vellinga.

lezer Archieven - Anne Vellinga

Debuutperikelen

Date blind