Love Archieven - Anne Vellinga

Happy hippies

Anne — Thu, 20 Sep 2012 08:00:04 +0000

Onze hippies wilden 3 dagen blijven toen ze hier begin juli aankwamen met rolkoffers, rugtassen, zijtassen, wapperbroeken, hoedjes en grote glimlach. Ze hadden net een grote boot gekocht in Enkhuizen en die gingen ze verbouwen tot hun paradijs. Na een week werd duidelijk dat het hier Lalaland is met ‘good energy vibes’, huisje voor hen alleen, groot bed, lekkere keuken, badkamer, tuin, sloot, houtkachel, wasmachine, droger, eigenlijk al die dingen die de gemiddele hippie onderweg verfoeit als materiële ballast, maar die verdraaid nog aan toe hartstikke handig is als je ze tegenkomt. Pluk de dag.
Heerlijk om de was van jaren te doen. Het begint niet fris op een boot met vuile was in de hutkoffer.
Als je op je reis in Waldolala terecht komt, blijf je voor the time being, huurt een transportbus en haalt het zwerfafval dat op je hippietrip ergens is achtergebleven in Berlijn, Parijs en meer van die hippiesteden. Na een week van duizenden autokilometers is het heerlijk terug te zijn in ‘the place to be’, met ‘the good vibes’. Bij ons. Ja, ze weten je wel in hun hippievibes te vangen. All you need is Love. Peace. Understanding.
Uit de transportwagen komt een walmende berg verleden van hippiehem en hippiehaar. Te wow dat er een opgeruimde schuur is. De hippiecompostberg past er net in. Groot zeil erover en opgeruimd staat netjes.
Ze zijn hier om tot rust te komen, te evalueren, te deduceren en te reduceren. In de pauzes tussen de rustmomenten laten ze de wasmachine en droger het vuile werk doen waarvoor ze geschapen zijn. Ecologisch bewustzijn kan wachten tot de boot. In de dozen blijkt een magazijn aan voorwereldse kleding schuil te gaan. Loslaten is pas loslaten als je het eerst hebt vastgehouden in de schoontst mogelijke staat. Een goede oefening in Zen, de kunst van het loslaten.
Dit loslaten is van verre te zien als je de tuin inkomt. Rond de hippietempel stapelen de vuilniszakken en lege dozen zich op als een Installatie die de Idee Loslaten verzinnebeeldt. Echter. Binnen afzienbare tijd kunnen onze hippies hun heerlijke hippiehome niet meer in of uit. De Installatie moet weg. Het Scheringa Museum is helaas opgedoekt, de Afvalbreng blijft over. Het gelukkige toeval wil dat de vaste bewoners weten waar die is en ook nog een auto hebben om de Installatie te vervoeren. Enkele malen per week. De bult onder het zeil slinkt gaandeweg.
Dit meditatieve proces van loslaten wordt gedwarsboomd door de postbode. Deze komt tweemaal per week aan de voordeur met een grote doos voor onze hippies. De pakketten komen overal vandaan en moeten duur worden betaald als ze uit Zwitserland komen. ‘Dat zit niet in de EEG,’ volgens de postbode. Die zou je vergeten met al dat Europa gedoe. De postbode kent onze hippies al gauw beter dan ons. Met naam en toenaam. Zo weet hij te vertellen dat hippieman een Catalaan is en dat ik hem nooit, maar dan ook nooit moet verwarren met een Spanjaard, dat is vloeken in de kerk. Nu zijn de pakketten zelden voor hippieman. Onze bevallige hippievrouw moet een spoor aan verleden hebben achtergelaten. Dit bekogelt haar nu van alle kanten. Net nu ze aan het loslaten is. Zelfs oude liefdesbrieven zijn met Donkere Maan verbrand in het open vuur. Met een bezwaard hart breng ik de dozen om de andere dag naar het hippiehuis. De tiende keer betuig ik mijn deelneming maar eens.
‘Vervelend dat al die oude liefdes je die dozen achterna sturen.’
Hippievrouw neemt de doos gracieus in ontvangst met haar betoverende lach.
‘No problem! This is brandnew, from the internet. Wow!’

Het bericht Happy hippies verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het verliefde paar

Anne — Thu, 05 Jul 2012 07:52:40 +0000

Onze nieuwe gasten zitten in de tuinkamer en dat komt goed uit. De tuinkamer heeft een eigen ingang, erg handig voor hippies met wapperbroeken om de benen, petjes op het hoofd, glimlach om de mond en daarbij vier rolkoffers, twee rugzakken en twee schoudertassen. Daarbij heeft de tuinkamer een houtkachel. Het mag zomer zijn, voor mensen uit hele warme landen is het hier koud. Onze hippies komen uit warme landen. De kachel gaat aan. Dat ding is zo oud als antiek en zo sterk als de hel, dus die fikt geweldig en houdt een iglo nog heet.
Nou is de man topkok op evenementen all over the world en de vrouw is zijn nieuwe lief, de verliefdheid spat er nog vanaf. Als kok wil je dan een lekker biefstukje grillen voor je meisie. Bij ons zijn vele kookgelegenheden voorhanden. Moeders braden gehaktballen op het gasstel. Dokters gooien iets in de magnetron. Onze Afrikaanse anesthesisten gaan op blote voeten in korte broek ‘s zomers en ‘s winters aan de braai, buiten op zo’n ijzeren gril. Kinderen poffen piepers in het kampvuurtje. Hoe een topkok een biefstukje grilt, zal hij wel weten en laten we graag aan hem over. Voor hij aan de biefstuk begint, scharrelt hij tussen het bouwmateriaal van man. Daar zit alles tussen wat je als topkok nodig hebt, vier bakstenen, het woord zegt het al, bakstenen. Ons zegt het niets als we het zien, want zoals bekend, je ziet het pas als je het doorhebt.
Wij ruiken rook, zelfs in het hart van het huis, het vierkant, de ruimte binnen de 4 boomstammen, het skelet van de boerderij. Man aarzelt of hij de twee verliefden zal storen met zijn kennis van rook en van vuur. Die kok is toch niet gek? En dat vrouwtje heeft de Sorbonne gedaan. Ook niet gek. En man heeft 3x voorgedaan hoe het klepje van de schoorsteen moet. En een neus hebben ze ook. Dus.
De volgende dag is de rook opgeklaard. Man gaat naar school, vrouw blijft thuis. Het verliefde paar slaapt uit na de lange reis. Om 2 uur ‘s middags begin ik me af te vragen of er koolmonoxide in de rook zat. Net als ik de ambulance wil bellen, komt het verliefde paar naar buiten en vraagt of ze een wasje mogen doen. Dat worden tig wasjes, maar wat ben ik blij dat ze nog leven en wassen en drogen. Het verliefde paar blaast bellen, doet wasjes, stookt vuurtjes, maakt rook. Tot ze naar Berlijn moeten, over Parijs. Met een huurauto. Om spullen te halen. Nog meer spullen. Of de spullen die er al zijn even kunnen blijven staan.
Op zo’n moment staat mijn inlevingsvermogen mijn zakelijk vermogen in de weg. Ik zie die rolkoffers, die rugzakken, zijtassen en al dat wasgoed dat net gewassen en gedroogd is en keurig op de hangers hangt. Moet alles weer ingepakt. En ze blijven maar 2 nachtjes weg. Wat een gesjouw. Laat toch hangen.
Of ze die nachtjes niet hoeven te betalen, ze zijn er immers niet. En ze hebben al genoeg kosten aan het huren van een auto voor de rondrit van 1300 kilometer. Snap ik.
Of de kamer dan wel schoongemaakt kan worden want ze zijn te druk om het zelf te doen. Ze hebben een boot gekocht van 26 meter en hebben daar grote plannen mee waar inkomsten uit moeten komen. Met koken erbij. Een hoop stress en georganiseer vooraf. Herken ik. Wat dacht je van zo’n boerderij met gastenstudio’s.
En of de kamer schoongemaakt kan worden en de bedden verschoond, want die zijn daar na drie nachtjes hard aan toe.
Ik zie het allemaal voor me, dat is het voordeel van schrijven, en ga er in mee of ik het zelf ben en beleef. Goed. Voor ze gaan is het avond en moeten ze nog helemaal weg en vraag ik me alweer af of ze de weg nu wel zien.
Volgende dag ga ik de kamer schoonmaken met mijn hulp in vieze tijden. Zie ik dat het rechter kachelraampje stuk is. Dat raampje kan niet stuk want is gestaald brandglas. Het is stuk.
Hier komt man in het verhaal. Al zijn zinnen beginnen met ‘hoe kun je nou goedvinden dat…’ Dit zijn retorische vragen, dat wil zeggen dat antwoord ongewenst is. De vragen zijn het stoom uit de neus van de draak. Vervolgens is het goud aan de beurt. Man gaat het oplossen. Belt de kachelfabrikant.
Het vervangen van het ruitje kost 147,50 euro exclusief BTW, exclusief inzetten. Er begint zich nieuw stoom te vormen. Gelukkig meldt onze topkok net via facebook dat hij de kosten voor het schoonmaken van de kamer, het opmaken van de bedden en het vernieuwen van het ruitje op zich neemt. Was een ongelukje met het grillen van de biefstuk op het houtvuur op de baksteen in de houtkachel. Een lange Spaanse zin die Bing eigenaardig vertaalt, maar ik heb aan een half woord genoeg. Hij betaalt. Dat zeg ik man. Die is er niet gerust op. Heeft heel andere visioenen dan vrouw. Man ziet het verliefde stel voor gigantische kosten komen te staan en dan ook nog zo’n ellendig duur raampje erbij, op niets af. Dat moet goedkoper. Man slaat aan het bellen. Hij komt uit bij een kachelsmid in Enkhuizen, Degeling op het Westeinde. Die maakt zelf kachelruitjes op maat. Dat is altijd goedkoper dan zo’n fabrikant. Gezwind erheen.

man en kachelsmid

Degeling haalt het ijzeren raamwerk uit de doos, glimlacht en zegt staalhard dat hij het repareert in de tijd dat wij in Enkhuizen flaneren. Goed. Wij lopen langs de haven, zien nergens een boot van 26 meter van het verliefde stel, maar Enkhuizen is groter dan je denkt en er liggen meer grote boten dan je voor mogelijk houdt.

Belt de smid. Het raampje is klaar. Kosten 30 euro all in. Man blij, vrouw blij, verliefder dan het verliefde stel. Die Degeling, smeedt ook liefdesbanden.

Nou moet dat ruitje alleen nog even de kachel in. Man draait er zijn hand niet voor om. Het verliefde stel kan terugkomen. Hun bedje is gespreid.

Het bericht Het verliefde paar verscheen eerst op Anne Vellinga.

Harttransformatie

Anne — Tue, 21 Feb 2012 07:08:26 +0000

Heb je een hart van blik?

hart van blik

Pak een kwast, verf, lijm en papier en versier je blikken hart.

versierd hart

Het bericht Harttransformatie verscheen eerst op Anne Vellinga.

Valentijn

Anne — Tue, 14 Feb 2012 06:48:38 +0000

o mijn lieve Valentijn
deze kater zal het zijn
de wereld is wit
de wereld is zwart
alles komt samen in het hart
de wereld is licht
de wereld is log
en dat komt allemaal in mijn blog

Het bericht Valentijn verscheen eerst op Anne Vellinga.

LOVE

Anne — Sat, 04 Feb 2012 18:16:43 +0000

Hij (heeft het ijs getest)

Er ligt sneeuw rond het huis. En ijs op de sloot! Onze Italiaanse gast heeft toevallig zijn Italiaanse vriendin op bezoek. Dat treft. In alle vroegte, het was net licht, ging hij de sloot op om het ijs te testen. Gedender op de trap. Klappende deuren die spannende dingen verklappen. Even later fladdert iets onbekends langs ons raam.

Zij

So happy together

Een foto zegt meer dan 1000 woorden.

Het bericht LOVE verscheen eerst op Anne Vellinga.