Madonna Archieven - Anne Vellinga

Kung Fu

Anne — Wed, 11 Jul 2012 07:15:18 +0000

Kokkie heeft een uitdrukking op z’n gezicht die ik niet van hem ken. Nou ken ik hem pas een week. Maar zijn elastieken gezicht verandert zo makkelijk, dat je na een dag al het gevoel hebt al zijn gezichten te kennen. Dit is dus niet zo. En de oorzaak is MDNA, afkorting voor menselijk DNA, dat we niet denken dat Madonna DE Madonna is, the one and only. Het is gewoon de naam die haar menselijke moeder haar gaf. Ik zet er maar wat Engels tussen, want sinds mijn lidmaatschap van de fanclub leest Mdna mijn blog ook. Of laat hem lezen. Door Mad Maus. Zien ze even dat ik hen serieus neem, dan word je zelf ook serieus genomen. Over op Kokkie, dat kunnen zij toch niet lezen.
Ik peil hem, althans, dat probeer ik.
‘Ben je sad (verdrietig)?’
Zijn ogen vlammen op.
‘Mad? (Dit voor Madonna’s secondant, geen idee wat het betekent)
‘Angry (kwaad)?’
Meer Engelse emoties ken ik niet, cq. zijn er niet. Kokkie kijkt dwars door me heen, dat voelt heel raar, of je er niet bent, of de bomen achter je dwars door je heen groeien en de lucht en de vogels. Een typisch Margritte gevoel, waarbij ik de neiging voel mijn vleugels uit te slaan en mijn takken te schudden. Dit blijkt opgevat te kunnen worden als bewustzijnsverandering teweeggebracht door een sjamaan, zoals Don Juan dat voor elkaar kreeg bij een sukkel als Castaneda. Zo krijgt kokkie, ik mag wel zeggen voormalig kokkie, dat voor elkaar bij mij. Plots hecht zijn blik zich in mijn ogen en zie ik de wereld rondtollen tot die tot stilstand komt in de pupil.
‘Emotions zijn een lage energie, die je niet moet toelaten.’
Hij springt in een houding die David Carradine als Kung Fu master aannam, wanneer hij de vijand bliksemsnel afweerde, knieën gebogen, 1 hand voorwaarts geheven, de andere achterwaarts. Van geen kant kon de vijand toeslaan. Op deze manier komt er niets door, ook geen emotie. Dat ziet een klein kind. Dat deed niemand Carradine na, en nu sta ik hier oog in oog met Kung Fu Kokkie. Ik kijk naar hem met andere blik, hij kijkt naar mij met andere blik. Of dat hij dat de hele tijd al deed, dat ik het niet zag. Hij kijkt met de blik van de meester met kleine letter. Niks poeha. Hij voelt de omslag in mij of in hemzelf, dat kan ook nog, en vertelt dat het in het leven gaat om de juiste focus, het Hier en Nu. Kung Fu is daar een goede hulp bij, vooral met zwaarden. Hij strijdt graag met zijn vrouw-vriendin met het zwaard. Dat vraagt volledige focus, bijna nog meer als bij het boogschieten van de Zenmaster. Een moment van concentratieverlies kan je leven kosten. Hij grijnst als een kwajongen. Wat hij ook is. Was. Een zachte glimlach verschijnt om zijn mond.
‘Wij moeten nog heel veel doen en dan moet je kunnen focussen.’
Zijn vriendin blijkt de zwarte band in het een of ander te hebben en ze regisseert opera’s. Dat ik niet in elkaar schrompel tot huisvrouwtje die haar leven vult met stoffen en zuigen, bedden verschonen en wat eenvoudig tuinwerk als wieden, komt door zijn houding. Hij staat inmiddels rechtop, armen soepeltjes diagonaal links omlaag, rechts omhoog, zacht en razendsnel van plaats wisselend langs zijn hart.
‘El corazon, het hart, is het centrum van je systeem, fysiek en spiritueel en deze beweging kun je oneindig maken, ze harmoniseert, vitaliseert en brengt spirit terug in je bloed.’
Ik zie het gebeuren, de grauwsluier van de nacht glijdt af als een jas van mist, zijn ogen klaren op, zijn huid trekt strak. Een zonovergoten glimlach breekt door zijn concentratie. ‘Wow, ik voel me goed ineens, ik voelde me fucking bad van die shit voorstelling van die Egotripper. Ik stop met roken. Roken is slecht. Ik weet waarom ik het deed en ik weet wanneer het tijd is te stoppen.’
Hij kijkt met zijn gewone ogen naar mij, dat vriendelijke vrouwtje dat alles maar goed vindt. Wat staat ze daar nou weer in trance te staren in haar casual pakje.
‘Je krijgt een merkjurk van 800 euro van mijn vriendin. Nooit gedragen.’
Kokkie mag scherp kunnen focussen op hart, liefde en spirit, op vrouwenlijven heeft hij geen kijk. Ik zal die jurk van zijn vriendin ondersteboven aanmoeten.

Kung Fu kat

Het bericht Kung Fu verscheen eerst op Anne Vellinga.

MDNA’s Egotrip

Anne — Tue, 10 Jul 2012 06:27:39 +0000

Ik wilde de geinige ervaring met mijn hippies en Madonna even kwijt aan haar fans. Moest ik door de Madonna-fanclubscan. Ik heb een gruwelijke hekel aan scans. Ik wilde ten halve keren aleer ik ten hele zou dwalen, was ik al toegelaten. Dat vond ik verdacht. Gebrek aan fans? Nu ik er toch was, plaatste ik mijn versie van Madonna’s World Tour. In het Nederlands. Op een buitenlandse site. Wat denk je. Binnen een uur barstte mijn mailbox uit z’n voegen, Onleesbare golfjes, streepjes, stipjes, morsetekens van andere planeten waarbij vergeleken de Russische reacties vertrouwd waren. Nasdravje, towaritsj en wodka. Was het daar maar bij gebleven. Waren mijn hippies maar in Amsterdam gebleven, of in bed. Nee, het verhaal gaat door tot het bittere eind.
Hij komt naar buiten net als ik zijn was ophang. Dat ook nog. Ja. Van al die manden met vuil wasgoed rond de wasmachine weet ik op het laatst ook niet meer wat van wie is. Alle vuile onderbroeken zijn een pot nat. Sta ik zijn schoongewassen gebloemde onderbroek broederlijk op te hangen naast mijn moeders witte en mijn zwarte, komt hippieman hoestend en rokend de tuinkamer uit. Hij zwaait naar de onderbroek fetisjist bij de waslijn, liefde voor iedereen zonder onderscheid van wat dan ook. Mijn moeder is al stevig verliefd op hem vanwege zijn kushandjes. Bijvoorbeeld.
‘Hoe was Madonna?’ Goede vraag om een gesprek feestelijk te houden.
‘Bad.’
Zo’n enkel woord laat zich op zo’n moment van zijn veelzijdige kant zien. Voelt hij zich ‘bad’ van drank, drugs, slaap, gebrek aan slaap of heeft hij zopas zijn eerste Nederlandse woord tussen neus en lippen tentoongespreid. Bed. Net uit bed. Dat is te zien.
‘Non carazon.’
Geen zon? Multi-interpretabel. Madonna was ‘s avonds zonder zon en ook nu is er geen zon. Hij wrijft over zijn hart.
‘Non carazon.’
Moet ik als de bliksem geblinddoekt zijn gebloemde onderbroeken van de lijn halen nu er geen zon is?
‘Ffffff…. Ego.’
Internationaal voor ‘ffffffffff…. Ego.’
Desalniettemin snap ik het niet. Dat ziet hij. Al dan niet. Hij barst los in een internationaal Engels taaltje waar een Engelsman moeite mee zou hebben. Het is dat hij extravagant beweeglijk is van top tot teen, geen onderdeel uitgezonderd. Ik luister, lees, kijk, zie en bewonder, En vat het.
Madonna zou om 19.30 beginnen. (Tik op horloge dat hij niet draagt). Komt 2 uur later, 22.30 dus. Twee uur lang hebben de fans zich doodverveeld bij chaotische muziek van een kwijlebal van een DJ die de vibes niet voelt. Iedereen liep van hot naar haar, geen kern, geen vibes, geen energy, laat staan synergy. Iedereen verkilt tot het bot, versteent, verstijft, heeft het koud, is boos, teleurgesteld, ongeduldig, kortom een sfeer om een leverkwaal, maagzweer en nierstenen van te krijgen. Zijn handen wijzen de weg naar de organen die schuil gaan onder zijn rafelig T-shirt, zijn vel, zijn huid. Eindelijk komt de diva. Ik was haar al bijna vergeten, de fans ook. Madonna oogt of ze de nacht ervoor op pure alcohol los is gegaan met tien kleine negertjes in een disco achter de wallen. En dan vertaal ik mijn hippie soft. No energie at all. Ze pleebekt ook nog.
‘Wllluggh’
Het leek wel taaislijm, en dat is ongeveer de ergste ziekte die je kunt hebben, helemaal als zanger. Daarbij is zij geen zanger maar entertainer en je wilt best een avondje ge-enterteent worden door Madonna voor 100 euro p. p. als je dan toch in Holland bent en zij ook. Bakt ze er niks van. Pleebek.
‘Wlllluggh.’
De klank die hij uitbraakt is smeriger dan de ranzigste kots. Misten ze de laatste trein natuurlijk, moesten met de taxi van Amsterdam naar huis.
Dat doet mij goed. Naar huis. Naar hier. Naar ons. Naar mij. Naar het gras met de waslijnen waaraan zijn onderbroeken vrolijk wapperen in de wind zonder zon.
Een ding is bitter. Als nieuwste lid van de fanclub zal ik toch deze anti-climax op de Madonnafansite moeten zetten. Geen censuur. Daar hebben we de betaalde bladen voor. Een geluk heb ik. De fans zitten over de hele kosmos verspreid en hun levenstekens zijn multi interpretabel als cirkels in het graan.

Foto:Paul Barendregt

Het bericht MDNA’s Egotrip verscheen eerst op Anne Vellinga.

Madonna World Tour

Anne — Sun, 08 Jul 2012 10:39:01 +0000

De logistieke uitdaging voor politie, gemeente en NS is ons hippiepaar volledig ontgaan. In hun relaxte leven van laissez faire, laissez passez komen zij onderweg mensen, steden, oases en evenementen tegen, mengen zich en maken zich los.
Nu is de Madonna World Tour 2012 die langs 26 Europese steden gaat, dit weekend toevallig in Amsterdam, net als zij hier zijn. Daarbij is iedereen uitgenodigd.
Dat het aantal plaatsen beperkt is, geldt niet voor happy hippies.
Rond kwart voor 6 zaterdagmiddag gaan de tuindeuren open. Hij die gewoonlijk blootsvoets in zwabberbroek ronddartelt, komt tevoorschijn op rode schoenen, benen in strakke jeans, net shirt, wild jack en een crazy pet die Solveig, special guest van Madonna, niet zouden misstaan. De zin die uit zijn mond rolt sluit daar volkomen bij aan.
‘We hebben kaarten voor Madonna, er waren er nog drie, we waren precies op tijd.’
Dat hebben relaxte lui. Ze waaien langs als het feest begint.
‘Hebben julie een printer om de kaarten uit te printen?’
Dat hebben ze ook altijd, een naaste, een hark van een medemens met gereedschap, klokken en thermostaten, computers en printers, agenda en auto. Zij die gewoonlijk binnen zit te relaxen in hemd en wappertje, komt gehuld in roze wolk van puur natuurzeep naar buiten op kittige schoentjes met enorme sleehakken en een blauwbloemige bruidsjurk, Madonna waardig. Zij gaat met Man naar de printer. Hij rookt relaxed een sigaretje buiten. Een goede gelegenheid het naadje van de kous uit te pluizen.
‘Hoe laat begint het?’
‘Ooooh, om half acht.’
‘Dat is over anderhalf uur. De gemiddelde fan wacht al uren.’
Foto: Inge Wiedijk’

‘Gaan julie op de Harley?’
‘No! Ik bel een taxi.’
‘Dan mag je wel vaart maken. Die staat hier niet meteen voor de deur. En wil je met de taxi naar Amsterdam? Dat kost!”
Ja, als gemiddeld persoon denk je altijd alleen maar aan geld. Hij haalt zijn schouders op.
‘Just to the station.’
‘Dan moet je de trein van 18.20 naar Centraal en dan moet je nog naar Ziggo Dome in Zuid.’
‘Oooh, dan nemen we weer een taxi.’
‘Voor de eerste taxi hier is, is de trein weg. Kees brengt jullie wel even naar het station.’ Met de auto. Jawel.
Klokke 6 zijn de kaartjes geprint. Man start de motor. Waar blijven ze? Hippie-hij zoekt zijn telefoon om foto’s te maken en taxi’s te bellen. Hippie-zij stift lippen en ogen. Dat doen ze maar in de trein. Man sleurt het Paradijselijk zonder pardon de badkamer uit en de auto in.
Klokke 18.10 zijn ze bij het station. Doet de kaartjesautomaat het niet op hun betaalkaart. Racen naar de ING. Pinautomaat buitendienst. Volgende pinautomaat. In tempo waarin je niet geflitst moet worden. Back to the station. Peace paar eruit. Roodgeschoeid, hooggehakt, wuivend en glimlachend halen ze de trein op het leukste nippertje. Man komt stomend terug.
‘Wilden ze vannacht met de taxi terug hierheen, maar ik had het reisschema net even uitgeprint met alle perrons voor heen en terug. Je gaat toch geen geld weggooien.’
Man = Man van Nu. Man vergeet taxi’s. Man vergeet hippies. Man vergeet Madonna. Man kijkt sport tot middernacht. Dan hoort hij inbrekers op het erf. Onverschrokken erheen. Voetstappen. Geruis en geritsel. Het paradijspaar.
Exact op tijd terug.
‘Jeeey man! It was really a magical tour! We hebben alle aansluitingen gehaald, het reisschema klopte op de seconde. Unbelievable! Dat heb je nergens ter wereld. Holland is very good! We waren precies op tijd bij Ziggo bij de ingang. We waren de allerlaatsten. De deur zou net dicht. Wij deden snel onze uitgeprinte kaarten in de automaat, accepteerde hij onze kaartjes niet. Wij snapten er niks van en gingen naar zo’n man die net de deur wou sluiten. Die man bekijkt onze kaartjes. Die waren goed en geldig. Alles klopte. Het waren niet de kaartjes voor zaterdag, het zijn de kaartjes voor zondag.’
Foto: Paul Barendregt

Het bericht Madonna World Tour verscheen eerst op Anne Vellinga.