mannen Archieven - Anne Vellinga

Sinds ik twitter

Anne — Wed, 22 Jan 2020 14:29:17 +0000

Sinds ik twitter krijg ik mannen op mijn dak vanuit de hele wereld. Dat is het leuke van twitter, grenzen vervagen, rangen, standen, kleuren, jaren. Iedereen is ineens dichtbij. Generaals, filmsterren en prinsen vinden mij het einde en tegelijk een nieuw begin. Hij met mij. Ik met hem. Noem een plek en ik kan erheen: Californië, Londen, Abu Dhabi, Zanzibar, Syrië.

Het begint met de boeren of liever de hashtag onder mijn tweet over landbouw-zonder-gif #yeswecan, want volgens mij kunnen we dat. Wie verwacht nou dat militairen dan ineens bij bosjes voor je vallen? Eerst is het er ook maar één en denk ik dat hij ‘the one and only’ is. Vanuit zijn commandocentrum in Saoedi Arabië houdt hij de wereld in de gaten en voert ‘petrols’ uit, levensgevaarlijk maar niet levensbedreigend omdat hij door bloed en been geverfd is in Afghanistan.
Ik ben gelijk een gewaarschuwd man vanwege het onderzoek naar PTSS dat ik deed voor Eva ~ Terra Incognita, mijn tweede roman, waarin een Vietnam veteraan eraan lijdt, wat tot onvoorspelbare acties leidt, en je snapt dat ik niet WW3 op mijn conto wil hebben.

Dus ga ik behoedzaam met hem om en hij met mij. Op kritieke momenten stelt hij mij gerust. 3 januari was amper begonnen of daar was hij al:
Anne, the situation is gonna calm very soon, I’m safe and so are you; our air strikers has done the job perfectly, Suleimani, was a terrorist. He is the cause of his death.

In no time regent het hier militairen. Ik denk dat ze op een kluitje zitten, maar ze zitten verspreid over de wereld in commandocentra, behalve de militair chirurg in Zuid Egypte waar veel bloed vloeit en waar hij afgerukte ledematen terugzet en in Mali zit er een zonder commandocentrum die op staande voet in het huwelijk wil; dan kan ik de VN bellen dat ik hem thuis nodig heb, want nergens is het zo bloedlink als daar.

mixed media ~ Anne Vellinga

Het valt op dat militairen als eerste willen weten waar ik woon. Dat komt door hun hersenspoeling. Waar zit mijn vijand. Waar zit mijn lief? Ze weten lengte- en breedtegraad van the Netherlands blindelings inclusief molens, zee en rivieren. Geen bergen. Wel safe. Vooral dat.
Als ik me probeer voor te stellen waar zij zitten, doemen vage beelden op. Geen idee waar. Ik ben nu eenmaal behept met een chronisch gebrek aan geografisch inzicht. Als ik verder dan vijftien kilometer van huis ben, moet mijn lief mij vertellen waar we zijn als we er zijn. Lutjebroek, Brasschaat, Ardennen, Zwitserland. Hoe verder van huis hoe globaler mijn beeld. New York is bij mij USA.

mixed media ~ Anne Vellinga

Het is dan ook een verademing als de sterren van het witte doek verschijnen. Die zal het worst wezen waar jij woont, sterker, waar zijzelf wonen, dan wel auditie doen of optreden. Ze vallen ook altijd gelijk met de deur in huis: ‘I scrolled through Twitter and found you. When can you come?’
Als hun foto voor je opduikt alsof ze regelrecht van het witte doek jouw huis binnenstappen, krijg je acuut plankenkoorts. Je hebt geen idee waar je heen zou moeten. Bij navraag verwijdert Twitter hun accounts. Wat heb ik gedaan? Weet je, zo levensecht als ze bij je binnenkomen, zo nep zijn ze. Echte beroemdheden hebben een blauw vinkje achter hun naam. Weet je dat ook weer.

Je hebt ook aandoenlijke aanzoeken, smeekbeden eerder. Die komen uit de Gazastrook en Syrië. Broodmagere kinderen met grote ogen en daarnaast een vader met ogen als smeulend vuur. Die wil dat je met hem trouwt.
‘Please, we need hope, love and humanity. Be a human. Donate now.’
Mocht je er al over denken, dan is dat laatste toch een afknapper.

mixed media ~ Anne Vellinga

Een apart slag zijn de zeemannen, stoere kerels op olieplatforms, imposante mannen met baarden die alle kanten opstaan of keurig getrimd, dit zijn de marine ingenieurs met woorden die Google translate niet kent. Als ze die kwijt zijn, drijft de pijn boven van hun persoonlijke historie die altijd droef en eenzaam is, anders heb je natuurlijk ook niets te zoeken op zo’n boortoren midden op de woeste baren:
‘I’m the only child of my parents. My parents died long ago. My father died in a military war when I was 7 years old and my mother died when I was 13. I was raised by a neighbouring teacher, growing up was quite difficult for me but I never gave up.’

mixed media ~ Anne Vellinga

Er zijn ook jonge mannen zonder moeder, die zoeken ze en dan komen ze uit bij mij of all people. Zij zitten in India en Zanzibar. Met hen heb ik de leukste gesprekken. Ze zijn zeer idealistisch, gaan de wereld veranderen, worden president of minimaal minister. Hun eerste aandacht ligt nu eens niet bij mij maar bij economie en ecologie, klimaat en milieu, vrouwen en kinderen. Ze spreken Frans, Engels, Duits naast Arabisch, Russisch, Swahili en Hindi. Op Zanzibar bijvoorbeeld zit de toekomstige president, nu nog 22 en student:
‘ i always prefer to share ideas with people who have age more than me because i do believe i will learn more things from them. ‘

Allemaal interessant en inspirerend, maar ook bloedstollend als je er over nadenkt. En daar ben ik nu mee bezig. Er kan er zomaar eentje op de stoep staan. Een ontvoering is zo gebeurd. Zit ik ineens op een plek die ik niet weet. Om slapeloze nachten van te krijgen.
Daar heb ik het volgende op bedacht: een wereldkaart met vlaggetjes. Dat heb ik gezien bij een vriend die de hele wereld heeft bereisd. Boven zijn bureau hangt zo’n kaart en in alle werelddelen, landen, plaatsen waar hij was, hangen labels. Dat wil ik ook, maar dan anders. Ik wil vlaggetjes waar mijn aanbidders zitten. Als ik dan spoorloos ben, zit ik onder zo’n vlaggetje. Dan moet ik wel eerst zo’n wereldkaart vinden en of ze die in de kringloop hebben, is de vraag.

wereldkaart met vlaggetjes

Huwelijkskandidaten kunnen door naar mijn vorige blog: https://annevellinga.nl/2020/01/15/over-mezelf/

Het wonder van de wereldkaart kun je hier lezen: https://annevellinga.nl/2020/02/12/landkaarten/

Het bericht Sinds ik twitter verscheen eerst op Anne Vellinga.

Harley Davidson

Anne — Sat, 07 Jul 2012 07:21:05 +0000

De bus moet leeg en de bus is vol. Spul van hem uit Berlijn, van haar uit Parijs. Mijn inlevingsvermogen doet de rest, 1 + 1 = 2, al zwervend over de wereld zijn ze elkaar op diezelfde wereld toevallig ergens tegen het lijf gelopen. Dubbel klik. Samen verder. Verliefd. Verdroomd. Huwelijksbootje in, of nee, hippies huwen niet, it’s all love and peace and freedom and all together now, dat wordt een gewone boot, niet gewoon, eentje van 26 meter lang. Gasten erop. Geen zee te hoog. Hij kookt. Zij coacht. Boot vaart. Gast betaalt. Mooi werk.
Aan zulke gasten heb je wat als blogger. Achter je glasplaat zie je de problemen al aanstormen. Van de eerste obstakels ben ik getuige. Het openen van de busdeuren. Een lucht! Uitpuilende dozen uit voormalig Oostblok, dat blijf je ruiken, kisten en zakken, een helm, iets met een wiel en zowaar een stofzuiger. Splinternieuw. De toekomst straalt er vanaf.
Kokkie staart wezenloos en werkeloos het verleden in. No problema. Het probleem is de Harley Davidson als ik weet wat dat is. Dat ding achterin, dat ding met dat wiel. Als iemand in Nederland weet wat een Harley is, ben ik dat. Toevallig. Ik ben er het produkt van. Want. Mijn opa, Jan Kolman uit Groningen, de stakingleider van het Hoogeland, leidde die stakingen vanaf zijn Harley Davidson. Dankzij deze Harley werd mijn oma verliefd, werd mijn moeder geboren, werd ik geboren. Mijn leven, inclusief blogs zijn te danken aan een Harley. Dat kan kokkie niet zeggen. Kokkie spreekt ineens Engels.
‘He can’t move.’
Harley zit vast in de huurbus en is niet voor- of achteruit te branden. Kokkie weet niet hoe hij hem de bus uit moet tillen en dat zal toch moeten want de bus moet over twee uur terug zijn en de Harley moet naar Amsterdam op zijn schouders want in dit godverlaten oord is natuurlijk geen Harley garage en dat moet het zijn. Dat snap ik allemaal. Op de Inuit manier. Ditmaal in de bloedstroom. Dat roept vrouwentips op. Zoals. Begin nou maar alles wat geen Harley is uit de bus te slepen naar de tuinkamer. En ter opmontering: goed dat jullie de zolderverdieping niet konden krijgen, dan had je alles drie trappen op moeten sjouwen. Meer tips en aanmoediging moet ik echt niet mee aankomen, dat voel ik aan mijn water. Kokkie vreest faillisement voor het grootscheepse plan te water is. Maar, aangemoedigd en opgemonterd sleept hij zich het leplazerus, helemaal alleen in zijn eentje, verlaten door god en vaderland en lief, die nog aan het bijkomen is van 1300 km, inpakken van verleden, afscheid, vriendinnen van de Sorbonne met wie ze alles gedeeld heeft, je ziet het voor je.
Dit is het moment dat man nodig is. Ik zoek man. Die ziet me aankomen. Wat nu weer? Hij moet een gratis monteur Harley Davidsons regelen in een uur, want dan moet de bus leeg terug. Dat is de vraag, dat heeft man goed begrepen, man is snel van begrip, IQ 300. Toe dan, schiet op. Man zucht en slaat aan het bellen, te beginnen bij buurman van de auto die in de vroege ochtend de garage niet uitkon door die ellendige bus. Buurman rijdt ook motor. Van het toeval moet je het hebben. Geen Harley, dat zijn krengen die de bocht niet om kunnen. Buurman kent volgende buurman, eind van de straat met klein tuintje en nog kleiner schuurtje en waarin deze buurman complete Harleys fabriceert van onderdelen. Vanaf zijn 14e. Hij is inmiddels volleerd.
Je hebt nog nooit een Harleyman zo snel van zijn Harleys losgekregen als buurman die hoort dat er een Harley vastzit in een huurbus. Ik heb deze buurman nog nooit gezien. Niemand heeft hem ooit gezien. Hij is zo wit als witlof, met zwarte handen en rode konen van opwinding. Hij komt aangeracet op een krakkemikkig fietsje met een goot over de schouder. Banjert de bus in. Ruikt, voelt, klopt, duwt en trekt en de Harley beweegt!
‘Dat heb je meer met Harleys die een tijdje niet bereden zijn, dan slaan ze dicht en gaan niet meer. Dan moet je effe helpen en dan doet-ie ut weer.’
Krijg zo’n zware motor maar eens uit een bus getild. Buurman is overal op voorbereid. De goot!

Harley uit de bus

Op mannenmomenten waarop mannen iets beters te doen hebben dan oorlog voeren, zijn mannen broederlijk, samen op jacht, samen voetballen, samen vissen, samen bier drinken en samen de Harley Davidson bouwjaar 1945 uit de huurbus begeleiden.
Applaus. Van mij. Meer publiek is er niet.
Kokkie belandt van het ene moment op het andere van bezorgd man met stressvolle dagen achter zich en nog meer stress voor zich in het glorieuze Nu. High five!

Harley & High Five

Niets kan hem nog deren. De toekomst lacht hem toe. Hij kan het allemaal aan. Zijn lief, zijn leed, samenwonen en leven op een boot die nog verbouwd moet worden, uitpakken en inpakken, wetten en websites, potten en pannen, bedden en tafels, koken en coachen. Dat kan wachten.
Hij bestijgt zijn ijzeren ros. Witte prins op zwart paard. Waar is Lief? Harleyman ploft weg. Die zien we niet gauw terug.

Op de Harley

Het bericht Harley Davidson verscheen eerst op Anne Vellinga.

Vrijbuiten

Anne — Fri, 06 Jul 2012 07:18:42 +0000

Twee nachtjes wegblijven is geen drie en zeker geen vier. Man wordt onrustig, vrouw ongerust. Waar bijven onze hippies? Er kan veel, teveel gebeuren in Berlijn en Parijs en daartussen. De Inuit, zeg niet Eskimo’s dan zijn ze beledigd, de Inuit wisten wanneer een gast kwam zonder telefoon of postduif. Toen wij ze nog niet bedorven hadden, hadden ze een intern facebooksysteem. Als de linkerteen jeukte kwam tante Zalm en bij de rechterelleboog was het oom Zeehond en bij jeukend hoofdhaar Oom Eland. Ik ben goed bedorven en heb facebook en met de ingebouwde vertaalmachine kom je ook een eind. Daar staat waar Jip en Janneke zijn: Onderweg. Wat mijn kriebelneus al zei. Ze zijn blijven plakken in Bruxelles bij de Brusselse Kermis, een gortdroog koekje, wat mijn droge verhemelte al aangaf. Kamer is schoon, kachelruit hersteld, bed kraakhelder, berg afwas, dat heb je met koks, keurig en kleurig gestapeld op de planken. Ze kunnen komen. Ze komen niet.
Middernacht val ik in slaap met een vraagteken.
Om half acht in de redelijk vroege ochtend gaat de deurbel. Welke onverlaat belt om halfacht in de ochtend? Toch geen agent met ernstig gezicht en onplaisante mededeling over een auto over de kop in de sloot, want ja, wij zijn op dit geheiligde moment het adres van onze hippies. Mijn knietjes knikken zo, dat man het eerst bij de voordeur staat, in pyjama, en dat wil je niet weten en zeker niet zien. Man staat in open deur tegenover buurman. Die trekt van leer, da’s overdreven, steekt van wal.
‘Ik kan de garage niet uit. Er staat een bus voor m’n deur. Weet jij daarvan?’
Man staat in zijn hemd.
‘Heb je gasten?’
Portugese Pedro heeft geen auto. Onze hippies natuurlijk ook niet. Die zijn bovendien niet thuis. Hoewel! Man is klaarwakker. Beent naar de tuinkamer. Opent tuindeur. Sjeest naar bobbels onder dekbedden. Schudt bobbel. Dit alles in hemd. De wollige poot van een knuffelbeer komt bloot te liggen. Waar is de levende knuffel? Topkok ligt uitgevloerd op de sofa. Bekaf van 1300 km chaufferen in het donker over de wegen, slapende lief tegen de schouder, moest hij zichzelf wakker zien te houden van Brussel over Rotterdam naar het zich uitdijende Noorden. Eenmaal in de goede vibes van ons huis stortte hij in op de sofa. Vriendin ontwaakte, kreeg haar kokkie het bed niet in, dus moest ze wel de knuffel uit de rolkoffer halen. Kokkie schrikt wakker van insluiper in hemd.
En dan is het snel gepiept. Dat wil zeggen, waar liggen de autosleutels van de gehuurde bus, hoe krijg ik mijn ogen open, waar staat die bus. Bus? Ik heb helemaal geen bus. Ik heb een boot. Dit alles in onvertaalbaar Spaans. Gelukkig hebben we man nog en die krijgt alles aan ieders verstand, vandaar dat hij docent geschiedenis en economie is geworden, daar snapt niemand iets van en is altijd werk in te vinden al is de hele wereld in crisis. Man beheerst de crisis, begeleidt als blindegeleidehond kokkie. Kokkie de bus in, sleuteltje in het contact en starten maar en rijden, vooruit, achteruit. Dat is knap. Doe het zelf maar. Verzet zo’n enorme joekel van een huurbus maar eens met ogen dicht op een erf waar net een autootje op keren kan. Alles wat fout kan gaan, gaat goed. Mannen gaan elk huns weegs. Te bed en te werk.
Uren later verschijnen ze er weer op het toneel en is het meteen weer spektakel.

Dat komt morgen.

Het bericht Vrijbuiten verscheen eerst op Anne Vellinga.