Martin Bril Archieven - Anne Vellinga

Mark Rustte

Anne — Mon, 05 Sep 2016 11:27:12 +0000

Jammer genoeg bereiden interviewers hun interview voor met voorgaande interviews. Je krijgt de bekende Griet of Mark te zien. Behalve bij Frans Bromet. Die gaat naar plaats delict, zwijgt en kijkt toe tot een muur valt en daar zeurt hij met dat kwezeltoontje over door tot hij de onderste steen boven heeft.

Bij Zomergasten hoort/ziet/ruikt/voelt de interviewer niet waar gepoerd kan worden. Bij Griet bijvoorbeeld de glimlach die om haar tanden gebakken was. Het moment daar iets mee te doen was toen zij vertelde dat je moet letten op kinderen die altijd glimlachen, onder die glimlach schuilt het duister. Dat zei ze er ook nog bij. Glimlachend. Erdbrink kwam niet verder dan verliefde blik.

Rutte blijkt een man van voorzetten, helaas is Erdbrink geen goalgetter. Zijn voorkennis staat hem in de weg. Rutte wil de hele Mark laten zien en heeft alvast de bovenste knoopjes van zijn hemd wijd open gezet. Martin Bril zou daaraan genoeg hebben gehad voor een filerende column.
Erdbrink vraagt naar Ruttes verleden. Mark memoreert quasi openhartig hoe geweldig zijn vader kon vertellen over Indonesië. Erdbrink knikt hoe leuk dat voor de kleine Mark was met die stokoude vader.

Had Bromet er maar gezeten. Ik hoor dat lijzige stemmetje al ‘… dus je vader ging na de oorlog terug naar Indonesië… toen daar de politionele acties in volle gang gingen…’ en dan zo’n schlemielig vraagje waarmee hij de beerput onherroepelijk opentrekt.
Erdbrink vraagt heus wel even de aloude zogenaamd confronterende vraag over ons slavernij-verleden. Rutte verschuilt zich achter 500 jaar en een context die hij niet persoonlijk heeft meegekregen.
Dan knal je hem erin met de context die Mark met de paplepel ingegoten kreeg.
‘Wat vertelde je vader over onze oorlogsmisdaden in Indonesie?’
Maar nee, ook dit is geen aanleiding voor een gesprek met onverwachte wendingen, laat staan diepgang.

Volgende heikele punt is het gezeur dat Mark misschien wel homo is. Het is de vraag of wij dat moeten willen weten. Erdbrink wil het boven tafel. Rutte geeft bereidwillig de voorzet en vermeldt dat zijn broer is overleden aan AIDS. Nu maakt één zwaluw nog geen lente en één homo geen twee, maar Erdbrink, maak een punt! Begin een gesprek dat uitmondt in de bekentenis dat Mark tal van gevoelens heeft, vooral voor geschiedenis en politiek en daarbuiten geregeld vertier zoekt met… jawel… vrienden (meervoud). Erdbrink vraagt niet verder, niet wat ze doen, of de vrouwen thuis blijven, of heeft niemand een vrouw, wil niemand een vrouw, versieren ze ver weg een vrouw of elkaar. Als je het wilt weten, vraag het dan.

Afijn, de tijd kruipt voort, hoogste tijd voor de volgende voorzet van Mark, dat hij wel eens eenzaam is en menselijk en in bed ligt te janken en best iemand naast zich zou willen hebben. Met een schok herinnert Erdbrink zich DE vraag en neemt een aanloop: ‘Heeft U nooit relaties gehad?’
Mark opgelucht: ‘Jawel! In mijn studietijd!’
Wat doet Erdbrink? De vraag die hem op de lippen brandt, spuugt hij in Marks gezicht ‘waren dat altijd vriendinnen?’
Terwijl heel Nederland dommelend op de bank aan bier of vrijer zit, antwoordt Mark zoals een echt zondagskind: ‘Ja.’
Nederland schrikt wakker voor het antwoord op de ultieme vraag ‘wat heeft Mark de afgelopen 25 jaar aan seks gedaan?’
Erdbrink zwijgt, 925.000 Nederlanders teleurstellend.

Het bericht Mark Rustte verscheen eerst op Anne Vellinga.

Martin Bril

Anne — Thu, 20 Dec 2012 15:59:26 +0000

er zijn dagen
dat ik hem mis
zijn blik
in dood-
gewone
woorden

hij zag de rotonde
hoorde de song
zag de kleur
van de sok
in de schoen
van de prins

zijn oog
schoot wortel
in de dag
de oppervlakte
was diep
genoeg

in een café
een Rus
met bier
een barman en hij
viel zijn oog
op de tv

actualiteit
verscheen
een woord
een tram
reed ratelend
langs

die flits
zag hij
zijn missie
zijn stijl
de actualiteit
voorbij

Het bericht Martin Bril verscheen eerst op Anne Vellinga.

Gedroomd

Anne — Sun, 12 Feb 2012 07:49:42 +0000

Op mijn 40ste had ik een vriendin die werkte met dromen. Dat vond ze boeiender en onthullender dan het vakgebied waarin ze universitair was afgestudeerd. Ik was haar proefkonijn. Ik legde schriftjes naast mijn bed met potlood erbij, opdat mijn onderbewuste besefte dat het menens was met de dromerij. Ik draaide mij ‘s ochtends niet op mijn andere zij, want dan raak je de droom kwijt. Ik dronk droomthee. Het belangrijkste was Het Droomwerk met haar. Ik moest haar mijn droom vertellen in de tegenwoordige tijd. Dan stelde zij vragen. Antwoordde ik. En wist zij hoe het zat met mijn angsten (achtervolgers), seksuele verdringingen (banaan eten), blokkaden (achterdeur op slot) en ambities (vliegen tussen elektrische kabels door).
Haar studierichting ben ik vergeten, haar droomwerk komt deze week omhoog. Ik droom, en dat is niet gebeurd sinds onze aktieve vriendschapsband smolt als sneeuw voor de zon. De droom is terug, wellicht door de aanhoudende vorst.
Mijn vorige droom zong ik met Gummbah op het bordes, of zoiets. Dat had zij er exact uit gekregen, plus de betekenis. (angst, seks.verd., blokkade, ambitie).
Deze droom was het Martin Bril. Hij mag dood zijn, in mijn droom was hij glashard aanwezig. Ik heb iets met Martin, hij duikt her en der op in mijn eerste boek, Martin rust bij mij in een ondergronds keldertje. Nou, vannacht niet. Hij dook op. Eerst herkende ik hem niet. Hij was graatmager en zijn tanden stonden naar voren.
,,Leuk je te zien, maar wat is er met je tanden gebeurd?”
Hij grijnsde zoals normaliter alleen een doodshoofd grijnst. Hij duwde zijn tanden naar binnen, naar de stand die we van zijn tanden gewend zijn.
,,Ik experimenteer nog,” zei hij, ,,dit is makkelijk.” En hij klapte zijn tanden weer naar voren.
,,Deze stand is lastig bij het zoenen, maar ik zoen niet meer. Ik eet ook niet meer. Mijn ogen daarentegen geef ik de kost. Dat wil ik Anneke vertellen.” Hij bedoelde zijn vrouw. Er verscheen een wand met wandtelefoon, een toestel met draaischijf, precies zoals hij ze het liefste zag en ziet. Materialisering heeft hij aardig onder de knie. Helaas kregen zijn stijve vingers de schijf niet gedraaid.
,,Verdraaid,” zei hij en weg was hij.
Dat was mijn droom. Mijn vriendin van destijds vond toen al dat ik rare dromen had, die niet strookten met de boekjes. Ze belde me wakker om als eerste te horen wat ik nu weer gedroomd had en hoorde als eerste het wereldkundig nieuws van de astronaut in moeilijkheden in zijn raket of space shuttle. In mijn droom hielp ik hem door de bocht. Een uur later belde ze dat het in de krant stond. De astronaut was door het oog van de naald gegaan, een wonder had hem geholpen. Mijn vriendin vond dat ik mijn verantwoording moest nemen en voortaan zulke dromen wereldkundig moest maken i.v.m. binnen- en buitenlandse veiligheid. Onze vriendschap smolt onder het vuur dat ze me aan de schenen legde. Mijn dromen verdwenen als sneeuw voor de zon.
Twintig jaar! Lekker rustig.
Maar nu zit ik met Mevrouw Bril. Moet ik haar melden dat het goed gaat met Martin? Dat hij haar belt als hij de I-phone kan materialiseren, cq. spiritualiseren?

Het bericht Gedroomd verscheen eerst op Anne Vellinga.