De pil mag te duur zijn, maar ik ben nu zover dat ik harde eisen ga stellen.
Aan de apotheek. De huisarts. De geriater. De verzekering. De wereld.
Te beginnen bij de geriater. Hij heeft het medicijn voorgeschreven. Daarbij zit hij in het DOC-team, een team dat mensen met dementie EN hun mantelzorger ondersteunt.

Tot dit moment keek de geriater of het ook goed voor mij was. Toen ik bijvoorbeeld door mijn rug gegaan was en mijn moeder niet meer kon tillen, kregen we dankzij zijn interventie een hogere indicatie  en konden we meer hulp inkopen.
Hij vond verantwoording van 24 uur per etmaal en aanwezigheid van 16 uur per etmaal 7 dagen in de week, 52 weken per jaar belastend genoeg.
Hij is niet zo’n kantoormannetje, hij komt geregeld in ‘het veld’, op de fiets, hoed op. Zo vaak dat zelfs mijn moeder hem herkent. Behalve de keer dat de Exelon vervangen was door rivastigmine. Toen kreeg hij geen sjoege, maar dat is normaal bij voortschrijdende Parkinson. Hij heeft haar achteruitgang geconstateerd, maar het komt niet van de rivastigmine.
Ik zie wat ik wil zien…

Nu heb ik onderzoek gepleegd. Daar kom ik niet mee. Dat is makkelijk onderuit gehaald. Het heeft mijn wil gestaald.
Ik sta zo vast als een brug over een woest kolkende rivier.
De geriater moet gebeld worden via zijn brug, de geriatrisch verpleegkundige. Wij kunnen het heel goed vinden met elkaar. Zij komt al jaren om de zoveel weken horen hoe het is. Ik heb er eigenijk nooit bij stilgestaan dat ze misschien tegelijk een controlerende functie heeft. Of ik het wel goed doe???

Aangevuurd door zijn verpleegkundige komt de geriater ons spoorslags opzoeken. Op zijn fietsje. Wij wonen om de hoek van de medische wereld, dus dat kan in de koffiepauze. Laat hij nou toevallig op het moment komen dat Man geen school heeft. Man staat vierkant in het kwadraat achter mij uit liefde en inmiddels ook achter de Exelon, overtuigd door de documentaire.

Daar zitten we dan in onze huiskamer. Als ijzeren tangen die de geriater niet vrij laten alvorens hij de Exelon heeft voorgeschreven. Dat weet onze geriater niet.
Hij kijkt met de blik van de man die het weet en al heel wat geweeklaag heeft aangehoord naar mij en probeert de dochter van zijn patient te overtuigen van haar onterechte klacht, hoop.
‘In beide medicijnen zit echt precies hetzelfde.’
Hij zegt het staalhard, zonder blikken of blozen, zonder een traan te laten. Ik krijg het gevoel dat hij het meent.
Op zulke momenten schieten er van de onderkoelde zenuwen zinnen uit mijn mond die ik niet bedenk.
‘Als het hetzelfde is, kan ze dus net zo goed Exelon krijgen.’

Wenkbrauwen stijgen. Mond gaat open.
‘Dat is veel duurder.’
De aap is uit de mouw. Het heikele punt. Dat waar liever over gezwegen wordt. De duimschroeven worden aangedraaid.
‘Wat is het verschil?’
Hij bladert in zijn I-phone, een prima schild.
‘De Rivastigmine kost 5 euro per week en de Exelon het zesvoudige. Dat wordt niet vergoed door de verzekering. Dat zou betekenen dat u dat zelf moet bij betalen. Elke week.’
‘Dan doen wij dat.’
Man knikt glimlachend of hij het bedrag waar het om draait niet gehoord heeft.

Onze geriater waarschuwt voor teleurstelling. Met Parkinson en Lewy Body…
Hij kijkt naar het verbeten gezichtje voor hem en pakt dan ineens resoluut zijn mobiel. Hij belt de apotheek. Waar ik altijd uren moet wachten voor er opgenomen wordt, is hij er met zijn alarmnummer gelijk door. De apotheek zelf komt aangerend.
Onze geriater ziet er nu weer uit zoals altijd wanneer hij van zijn fietsje afstapt en zwaait naar mijn moeder. Hij is blij van zin.
‘Voor de duur van zes weken krijgen jullie Exelon op proef. Daarna gaan we evalueren.’
Krijgen?

Enkele dagen later, de tiende dag, zit mijn moeder in haar atelier en kijkt naar buiten. Plotseling wendt ze haar blik af van het groen en kijkt naar haar linker pols.
‘Waar is mijn horloge gebleven? Ik ben de tijd kwijt.’
Dat is het geniale van mijn moeder.
Waar ik dagen moet bloggen om alles helder te krijgen, zegt zij het in vijf woorden, ‘ik ben de tijd kwijt’.
De tijd dat ze die achterlijke Rivastigmine moest slikken.

Dinsdag 2 juli is de geriatrisch verpleegkundige voor de evaluatie. Om met eigen ogen te zien.
Natuurlijk heb ik haar allang enthousiast gemaild over de tijd die mijn moeder kwijt was en dat een nieuwe hulp het logboek zocht en dat mijn moeder toen zei ‘je bedoelt het leugenboek?’ en nog meer sterke staaltjes ter illustratie van de Exelon.
Ik kan haar nog meer vertellen.
Er gaat niets boven eigen waarneming. Ze heeft mijn moeder gezien toen ze aan de Rivastigmine was, toen ze als een dweil over de stoelleuning hing, ogen dicht, mond dicht.

Hoe zal ze nu zijn? Dat heb je niet in de hand. De ene dag is mijn moeder beter dan de ander.
Het geluk is dat ik de reden van haar komst totaal kwijt ben op het moment dat de zon schijnt. Dinsdag. In mijn enthousiasme dat het eindelijk zomer is, dirigeer ik onze geriatrisch verpleegkundige naar buiten. En wat wil het geval. Andere Anne is vandaag de hulp van mijn moeder en laat zij nou hetzelfde idee hebben. Ook zij is de hele reden van het bezoek vergeten, ziet de zomer en dirigeert Aal naar buiten. Zeer ongebruikelijk, want normaal komt zij eerst bij mij horen hoe het gaat en dan bij Aal zien hoe het gaat.
Nu zitten we zomaar met ons allen buiten rond de vuurschaal. Het toeval kan niet op. Man moet naar een vergadering, maar die wordt afgezegd. Hij loopt met zijn ziel onder de arm en ziet ons gezellig rond de vuurschaal. Hij heeft geen idee van de reden van bezoek, want daar bemoeit hij zich nooit mee. Vuurman als hij is, pakt hij houtjes en gaat in de hitte van de zon het vuur er ook nog bij aan steken.
Nou, dat werkt.

Aal is stiekem verliefd op Man en wil met hem trouwen. Zodra Man naderbij komt, is ze klaarwakker, ogen wijd open, straalt naar Man en kijkt aandachtig hoe hij het vuur maakt. Man is een man van haar hart. Ze wijst naar Man, wijst naar het vuur, glimlacht naar Man en naar iedereen in de kring. Ze ziet er heel gelukkig uit. Misschien herinnert ze zich hoe wij vroeger rond het kampvuur zaten. Je weet jet niet. Ze verschuift haar hoed, drinkt zonder morsen vlot een beker koffie die Andere Anne haar aanreikt, eet er gezellig een koekje bij, slikt vlot door, lacht en kijkt zielsgelukkig.
Andere Anne krijgt vuur in haar donder en geeft Aal de juiste cue. Daar staat Aal op uit haar rolstoel en loopt samen met Anne de tuin uit en haar atelier in.

De verpleegkundige die altijd al twee handen op mijn buik is, is verbijsterd.
‘Wat een verschil met de vorige keren! En wat verschrikkelijk dat er zo’n enorm verschil is tussen de Exelon en de Rivastigmine. Ik ga dit uitgebreid doornemen met de geriater…’

Ik krijg zojuist mail van  de geriater, dat hij een medische noodzaak voor Exelon gaat voorschrijven.
Ik laat een traantje. Ik voel me gezegend. Ik dank Alles en iedereen…

Het bericht Medicijnenmaffia – 3 verscheen eerst op Anne Vellinga.