Ze zoekt op welke trein, welke bus, welke route ze moet nemen. Besluit dan de bus te skippen. Op de vouwfiets naar de trein, in de trein, uit de trein en dan op de vouwfiets naar het Huis van Bewaring. Opgezocht welke weg ze moet fietsen van het station naar het Huis van Bewaring.
Haar route voert langs mijn huis.
Bevend komt ze binnen. Ik kom met mijn EersteHulpBijAlles: een bak troost van heb ik jou daar, met een stuk appeltaart van de tien appels die mijn appelboompje dit jaar gaf. Ze krijgt geen hap door de keel. Dan eerst maar naar het Bewaarhuis. Ik fiets wel even mee, ik weet de weg, een mooie weg door het park, over de Dorpsstraat en zo verder tot we er zijn. Ik kan de weg dromen, kom er altijd langs als ik naar Noppes ga.
Nou, dan weet je het wel.

,,Dat grote gebouw? Staat het zomaar aan de weg?’’
Daar sta je niet bij stil als je naar Noppes gaat.
We steken de parkeerplaats over, op zoek naar de ingang. Als fietser moet je over een paadje tussen de perken naar het gebouw. Nergens een fietsenrek. Iedereen komt hier met de auto.
,,Waar moet de fiets staan?”
Haar stem verraadt zenuwen. Ik zou ook zenuwachtig zijn als mijn zoon daar bewaard werd. Soms ben je opgelucht dat je geen zoon hebt.

We zetten onze fietsen naast de ingang tegen de muur. Gaan een zware deur door. Komen in een kleine hal. Balie achter kogelvrij glas. Daarachter staat een imposant man waar een barse stem uit komt.
,,Voor wie komt u?’’
Ze fluistert zijn naam.
,,Voor wie?”
Nog een keer.
,,Heeft u een afspraak?’’
,,Ja.’’
,,U kunt de spullen afgeven in de sluis.’’

Ze kijkt schichtig om zich heen. Geen sluis te bekennen. Ik zou hem onmiddellijk herkennen, heb tien jaar naast de sluis van Tiel gewoond. De man wijst naar een veiligheidsdeur van glas. Daar moeten wij doorheen. De deur wordt automatisch ontgrendeld. We stappen de sluis in. Het is een kleine ruimte met rechts een paar kluisjes. De enige kant die we op kunnen is recht vooruit. Daar is de volgende balie met kogelvrij glas. Hierachter zit een geüniformeerd man.

,,Heeft u een afspraak?”
,,Ja.”
Zelfs ik versta haar amper.
,,Met wie?’’
Ze noemt de naam van haar zoon.
De man checkt het op de computer.
,,Ik zie het, van kwart voor twee tot kwart voor drie. Mag ik uw paspoort?’’

Ze duikt op de grond waar haar rugzak staat. De sluiting geeft niet mee. De rugzak zit tjokvol. Alles eruit, rondom rugzak. Onderin zit haar paspoort. Alles terug in de zak. Ze komt weer in beeld van de man. Schuift haar paspoort in het doorgeefbakje. De man bekijkt de foto.
Haar handen zoeken houvast bij elkaar.
,,Ik sta er stom op.’’
,,Dat valt wel mee. En ik kan u geruststellen, 95% van de mensen vindt zelf dat ze er dom opstaan.’’
Een vriendelijke poging die haar niet kalmeert.
,,Komt u uit X?’’
Paniek in haar ogen. Klopt haar paspoort niet?
,,Nee. Daar ben ik geboren.’’
,,Ik zie het al, u komt uit XXX.’’
Ook dat klopt niet. Ze komt uit een ander dorp, gemeente XXX.
De balieman glimlacht geruststellend. Heeft vaker varkentjes gewassen.
,,In orde hoor.’’
Hij schuift haar paspoort terug, vergezeld van een formulier dat ze moet ondertekenen. Ze leest het niet, tekent meteen.

wordt vervolgd

Het bericht Huis van Bewaring -1 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Daar zit ik met mijn adrenaline. Dus op de fiets in verkoelende wind naar Noppes waar ik van de vijf euro die nog in mijn jaszak zitten twee petten, een armband, een ketting en een ovenschaal koop. Het past precies in de fietstas en dan is het later dan ik dacht. Om 4 uur staat het onderhoud met mijn uitgever gepland. Ik kan niet te laat blijven komen. Ik fiets me de benen uit het lijf, 4 kilometer lang, hijgend als een hert ben ik op een haar na thuis, nog slechts twee minuten.
Zie ik iets verdachts.

Vreemd dat iets er verdacht uit kan zien terwijl het gewoon twee jongens zijn die naar het schermpje op een mobiel staren. Ze staan naast het fietspad in het gras, dicht op de sloot tegenover de manshoge heg die buurmans huis tot een oase dan wel burcht dan wel gevangenis maakt. Vanuit het park zie je zijn huis niet, zijn tuin niet, buurman niet. Je ziet sloot en heg.
Ik race recht op de jongens af omdat het fietspad nou eenmaal die kant op gaat. Iets in hen reageert schichtig, of nee, zij reageren op een manier die ik schichtig vind en dan gaan mijn antennes uit, wat mij al menig maal getuige heeft doen zijn bij: 4 branden, 2 diefstallen, 2 te water gerakingen en tweemaal verijdelde ik zo een zelfdoding. Dit dankzij de aangeleerde schichtigheid in mijn kindertijd. Niks pedofiels of incestueus, ik mocht simpelweg niet verklappen dat wij communist waren.

Ik zie de schouders van de jongens verstrakken, wat mijn blik op hen gevestigd houdt waarbij opvalt dat zij dit in de gaten hebben en dat hebben jongens die chatten met meisjes niet. Een seconde wil ik afstappen om een op handen zijnde toeval vanwege drugs te verijdelen, maar ik ben hun moeder niet en mijn uitgever roept!

We hebben een onderhoud om in een gouden lijstje te hangen. Zij vertelt dat het Centraal Boekhuis niet kan bevatten dat er in twee weken zoveel boeken bij hen besteld zijn, dat de eerste zending al uitverkocht is. Van een debutant! Die stapels blijven meestal onaangeroerd achterin dat enorme boekenhuis. En nu moet er alweer een volgende lading boeken heen!
Mijn uitgeefster jubelt, maar ik ga daar driewerf overheen met jou, met jullie die mij dit gunnen en je te pletter koopt, eten uit de mond spaart en statiegeld verzamelt voor nog een cadeauexemplaar. Ik noem zelfs de namen wie de boeken besteld hebben!
Komt Man thuis. De nuchterheid zelve. Of ik de boodschappen al gedaan heb. Wie denkt nou aan eten als er zoveel voeding in een dag zit.
‘Laten we dan maar even samen met de auto gaan.’

Staat er een politiewagen op de uitrit pal voor onze auto. Kunnen we niet weg. Man beent driftig naar buurman de advocaat die wellicht een misdadig type niet aankon en er de politie bijgehaald heeft. Is het de andere buurman, die achter de heg. Voor zijn huis staat een tweede politiewagen. Zeer opwindend en dat is pas het begin.
Er is een ruit ingeslagen. Van de dader geen spoor. Dat wil zeggen, de politie doet sporenonderzoek. Het lijkt erop dat de dader gestoord is in zijn daad want er zijn bloedsporen aan het gebroken glas, wat wijst op haast en de dader is niet naar binnengegaan. Alsof hij onraad rook of gewaarschuwd is.
‘O, dat waren die twee jongens van een jaar of 16 met die spijkerbroeken en die korte bruine jackjes en dat donkere gladde haar en dat petje en dat mobieltje, die waarschuwden natuurlijk de derde jongen, dat dat wijf van dat huis thuis kwam.’
Hoe ik dat weet?
Dat staat hierboven en in het politierapport, ondertekend met mijn nieuwste handtekening, die waarmee ik signeer.
Alleen is dit echt gebeurd.

Het bericht Getuige verscheen eerst op Anne Vellinga.