Harley Davidson

Anne — Sat, 07 Jul 2012 07:21:05 +0000

De bus moet leeg en de bus is vol. Spul van hem uit Berlijn, van haar uit Parijs. Mijn inlevingsvermogen doet de rest, 1 + 1 = 2, al zwervend over de wereld zijn ze elkaar op diezelfde wereld toevallig ergens tegen het lijf gelopen. Dubbel klik. Samen verder. Verliefd. Verdroomd. Huwelijksbootje in, of nee, hippies huwen niet, it’s all love and peace and freedom and all together now, dat wordt een gewone boot, niet gewoon, eentje van 26 meter lang. Gasten erop. Geen zee te hoog. Hij kookt. Zij coacht. Boot vaart. Gast betaalt. Mooi werk.
Aan zulke gasten heb je wat als blogger. Achter je glasplaat zie je de problemen al aanstormen. Van de eerste obstakels ben ik getuige. Het openen van de busdeuren. Een lucht! Uitpuilende dozen uit voormalig Oostblok, dat blijf je ruiken, kisten en zakken, een helm, iets met een wiel en zowaar een stofzuiger. Splinternieuw. De toekomst straalt er vanaf.
Kokkie staart wezenloos en werkeloos het verleden in. No problema. Het probleem is de Harley Davidson als ik weet wat dat is. Dat ding achterin, dat ding met dat wiel. Als iemand in Nederland weet wat een Harley is, ben ik dat. Toevallig. Ik ben er het produkt van. Want. Mijn opa, Jan Kolman uit Groningen, de stakingleider van het Hoogeland, leidde die stakingen vanaf zijn Harley Davidson. Dankzij deze Harley werd mijn oma verliefd, werd mijn moeder geboren, werd ik geboren. Mijn leven, inclusief blogs zijn te danken aan een Harley. Dat kan kokkie niet zeggen. Kokkie spreekt ineens Engels.
‘He can’t move.’
Harley zit vast in de huurbus en is niet voor- of achteruit te branden. Kokkie weet niet hoe hij hem de bus uit moet tillen en dat zal toch moeten want de bus moet over twee uur terug zijn en de Harley moet naar Amsterdam op zijn schouders want in dit godverlaten oord is natuurlijk geen Harley garage en dat moet het zijn. Dat snap ik allemaal. Op de Inuit manier. Ditmaal in de bloedstroom. Dat roept vrouwentips op. Zoals. Begin nou maar alles wat geen Harley is uit de bus te slepen naar de tuinkamer. En ter opmontering: goed dat jullie de zolderverdieping niet konden krijgen, dan had je alles drie trappen op moeten sjouwen. Meer tips en aanmoediging moet ik echt niet mee aankomen, dat voel ik aan mijn water. Kokkie vreest faillisement voor het grootscheepse plan te water is. Maar, aangemoedigd en opgemonterd sleept hij zich het leplazerus, helemaal alleen in zijn eentje, verlaten door god en vaderland en lief, die nog aan het bijkomen is van 1300 km, inpakken van verleden, afscheid, vriendinnen van de Sorbonne met wie ze alles gedeeld heeft, je ziet het voor je.
Dit is het moment dat man nodig is. Ik zoek man. Die ziet me aankomen. Wat nu weer? Hij moet een gratis monteur Harley Davidsons regelen in een uur, want dan moet de bus leeg terug. Dat is de vraag, dat heeft man goed begrepen, man is snel van begrip, IQ 300. Toe dan, schiet op. Man zucht en slaat aan het bellen, te beginnen bij buurman van de auto die in de vroege ochtend de garage niet uitkon door die ellendige bus. Buurman rijdt ook motor. Van het toeval moet je het hebben. Geen Harley, dat zijn krengen die de bocht niet om kunnen. Buurman kent volgende buurman, eind van de straat met klein tuintje en nog kleiner schuurtje en waarin deze buurman complete Harleys fabriceert van onderdelen. Vanaf zijn 14e. Hij is inmiddels volleerd.
Je hebt nog nooit een Harleyman zo snel van zijn Harleys losgekregen als buurman die hoort dat er een Harley vastzit in een huurbus. Ik heb deze buurman nog nooit gezien. Niemand heeft hem ooit gezien. Hij is zo wit als witlof, met zwarte handen en rode konen van opwinding. Hij komt aangeracet op een krakkemikkig fietsje met een goot over de schouder. Banjert de bus in. Ruikt, voelt, klopt, duwt en trekt en de Harley beweegt!
‘Dat heb je meer met Harleys die een tijdje niet bereden zijn, dan slaan ze dicht en gaan niet meer. Dan moet je effe helpen en dan doet-ie ut weer.’
Krijg zo’n zware motor maar eens uit een bus getild. Buurman is overal op voorbereid. De goot!

Harley uit de bus

Op mannenmomenten waarop mannen iets beters te doen hebben dan oorlog voeren, zijn mannen broederlijk, samen op jacht, samen voetballen, samen vissen, samen bier drinken en samen de Harley Davidson bouwjaar 1945 uit de huurbus begeleiden.
Applaus. Van mij. Meer publiek is er niet.
Kokkie belandt van het ene moment op het andere van bezorgd man met stressvolle dagen achter zich en nog meer stress voor zich in het glorieuze Nu. High five!

Harley & High Five

Niets kan hem nog deren. De toekomst lacht hem toe. Hij kan het allemaal aan. Zijn lief, zijn leed, samenwonen en leven op een boot die nog verbouwd moet worden, uitpakken en inpakken, wetten en websites, potten en pannen, bedden en tafels, koken en coachen. Dat kan wachten.
Hij bestijgt zijn ijzeren ros. Witte prins op zwart paard. Waar is Lief? Harleyman ploft weg. Die zien we niet gauw terug.

Op de Harley

Het bericht Harley Davidson verscheen eerst op Anne Vellinga.

motor Archieven - Anne Vellinga

Harley Davidson