‘Veel Nederlanders fantaseren over een tweede huis in het buitenland, dat bewijst de enorme populariteit van het MAX-programma Droomhuis gezocht. Jullie hebben er één gevonden. Wilt u wat vragen beantwoorden.’
Op dat moment zit ik middenin de griep en mijn keel zit dicht, maar voor een interview met Ans van Strien van de NCRV vind je een opening.

Ans steekt voortvarend van wal. Of we altijd al in Duitsland hadden willen wonen. Niet dus.
Wij droomden van Frankrijk tot we er achter kwamen dat de plekken waar wij wilden lopen bijna altijd privé bezit zijn, ontoegankelijk voor lopers. Of je moet de Alpen op. Daarbij waren de leuke huisjes altijd te duur voor ons. Zo kwamen wij uit in Duitsland en dat blijkt vele voordelen te hebben. Je kunt overal lopen, de taal is geen probleem, de huizen bleken daar goedkoper te zijn dan in Frankrijk en nu we er wonen, ontdekken we dat de tandarts er betere materialen gebruikt en de artsen spuiten je niet gelijk plat met antibiotica.
Zo kan ik doorgaan, maar Ans is een vakvrouw. Soepeltjes stuurt ze haar vragen door de woeste woordenstroom, zonder ook maar een keer het gevoel van afkappen te geven. Ze wil een genuanceerd beeld neerzetten. Wat zijn de nadelen.
Nadelen? Ik val stil.
Dat er geen verkeer bij ons huisje kan komen vinden wij een voordeel.
Dat we geen gas hebben en geen waterleiding vinden wij geweldig.
Dat er geen tankwagen met stookolie kan komen, perfect.
Dat we hout moeten stoken. Top.

Ans van Strien weet de rotte plek te vinden, de tandarts in Nederland en zelfs die in Duitsland kunnen nog wat van haar leren. Het frisse resultaat lees je in NCRVgids nummer 7, die van aanstaande week.
Als je geen abonnement hebt, kun je het lezen in de winkel, pagina 20/21/22.
Voor wie aan huis gekluisterd is, hier de foto’s. Als je erop klikt, kun je alles lezen.

Om te beginnen de spannende post die vandaag in de bus lag: een grote envelop van de NCRV, met daarin de gids en een persoonlijk briefje, handgeschreven! Waar vind je dat nog.

Wij hebben de VPROgids, d.w.z. ik. Binnenkort krijg ik een lintje van de VPRO als hun trouwste lid. Kees vindt gidsen overbodig.
Als ouwe VPRO rot moet ik zeggen dat het verfrissend is om eens een andere gids te lezen, verrassend toegankelijke artikelen en columns, mooie foto’s, glanzend papier, allemaal net wat uitnodigender dan de VPROgids. Maar ja, ik ben nou eenmaal hondstrouw dan wel vastgeroest.
Maarrr… voor mijn eerste interview in een landelijk blad, ben ik blij dat het de NCRVgids geworden is.
Moet je zien hoe mooi!

Op deze afstand is het niet te lezen.
Speciaal voor de lezers van mijn blog nog eentje van dichterbij.

Het is een vlot stuk dat ik met gloeiende oortjes lees tot de laatste drie regels, dan smelt ik.
Ans van Strien eindigt met Sophie. Ze vermeldt ook nog mijn uitgever, Bagage en zelfs de nieuwe prijs: 15 euro.
Nu maar hopen dat alle NCRV leden mijn boek(en) gaan kopen, dan komen de films er ook.

Het bericht Interview met de NCRV verscheen eerst op Anne Vellinga.