Korte tijd later kwam een artistiek type met hoed het erf op, van Esterik. We hadden meteen een klik. In no time haalden we herinneringen op aan onze schooltijd, de jaren zestig, klasgenoten, leraren, thuissituatie. Het ene verhaal trok het andere eruit. We waren terug in de Betuwe, Tiel, het gymnasium waar rector Scholte de scepter zwaaide. Het gymnasium was een elitaire school, en voor mij, als dochter van een leraar op de MULO was het een ommezwaai tussen al die kinderen van artsen, chirurgen, notarissen, de elite van Tiel.

Bij mij aan tafel vertelde Chris dat hij al met verschillende anderen gesproken had, die ook uit een ander milieu kwamen, kinderen van loonwerkers bij Flipje, de bekende jamfabrikant in Tiel, zelf was hij de zoon van een cafébaas in Ingen. Chris kwam met verhalen die mijn oren deden tuiten. Alles wat eertijds verzwegen werd, kwam boven in gesprek met Chris. Bij mij en bij iedereen die door hem geinterviewd wordt. Dat komt omdat hij niet interviewt. Chris is werkelijk geinteresseerd in jou en je verhaal. Het leek mij een onmogelijke opgave van al die ervaringen een samenhangend boek te maken.

Vandaag lag het boek als welkom geschenk in mijn brievenbus. No Satisfaction. Het is hem gelukt! Een verrukkelijk boek voor iedereen die de jaren zestig heeft meegemaakt, en misschien nog meer voor hen die het niet hebben meegemaakt. Chris laat het je zien en ervaren. Hoe we werden wie we zijn.

Een aanrader!

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achter laat, helemaal als je het boek gelezen hebt!

Het bericht No satisfaction verscheen eerst op Anne Vellinga.