,,Zóóóhóó, jij bent flink gegroeid.’’
Bij zo’n zin zakt Corona in de zee van het onbewuste, je oog zeilt op de zin om te zien wat je niet wilt zien: vetrollen, zwembanden, puilborsten, hangbillen, onderkinnen en wallen.

Ik sta klem tussen twee vrouwen die verwachten dat het virus elk moment hier is. Het noodrantsoen van de vrouw achter me bestaat uit brood, de vrouw voor me verwacht snot, slijm, bloed en poep als ik afga op de berg pampers in haar kar en dan heeft ze nòg een kar, maar die valt buiten beeld. Waar angst de mens toe kan brengen. Brood en pampers. Dat verzin je niet.

,,Jahaaa! Klopt!!!!’’
Zelden zo’n enthousiaste bevestiging gehoord van het feit dat je flink, zeg maar enorm, zeg maar gigantisch gegroeid bent. Ja, als je vijf bent of tien. Broodvrouw is minstens het driedubbele qua leeftijd, qua omvang ontbreekt het vergelijk.

Als worstje in de hotdog van hun gesprek is het mij duidelijk. In verwachting van Corona propt broodvrouw zichzelf en haar vriezer vol. Wat mij bij de inhoud van mijn eigen winkelmandje brengt, mìjn pondje-door-het-mondje in de gedaante van taart, geitenkaas, roomboter, witte bolletjes, vega-hamburgers, pindasoep, cashewnoten en pure chocola. Ja, ik had geen zin in taai desembrood en ook een warme havermout met fruit kon mij niet over de streep trekken. De lunch is nog ver, laat staan het diner. Maar eigenlijk wilde ik gewoon lief, leuk, lekker met Kees.

Ik zal jullie toch maar op de hoogte brengen van de situatie in huis en wat ik o zo graag wil met mijn mandje zoet en zacht.
Ik wil dat Kees een moment afgeleid is van zijn pijn, ondraaglijke zenuwpijn. Hij ligt al een paar weken op bed omdat hij niet kan zitten of staan, laat staan lopen. Zenuwpijn is het ergste dat er is. Honderdduizenden mensen hebben het en er is niets aan te doen. Fysiotherapie helpt niet. Masseren gaat niet. Als ik maar met een vinger naar hem wijs, kreunt hij van de pijn.
Ik speur alle boeken af van de tijd dat ik natuurgeneeskunde leerde. Internet erbij, niets helpt. CBD-pleisters zijn gisteren binnengekomen, maar moeten hun werking nog waarmaken.
Eergisteren zijn we middels een helse reis naar een BSR-therapeut gegaan. Body Stress Release in Eibergen of all places. Bij thuiskomst had Kees een moment verlichting, hoop en vertrouwen gloorden. Toen was de pijn er weer. Hoe lang moet hij dit nog doorstaan?

,,Wanneer ben je uitgeteld?”
,,Over drie weken.’’
Drie weken! Ik heb het Mysterie gebeden me de weg te wijzen, aanwijzingen te geven. Drie weken moet uit te houden zijn. Toch?

De aanwijzingen gaan door. Ik ben het ontvangststation tussen de speakers.
,,Ben je brood aan het inslaan?’’
Een blind paard ziet dat Broodvrouw brood inslaat. Mijn geprikkelde zenuwen willen gillen of zij soms Pampers aan het inslaan is. Gelukkig is Broodvrouw van het pleasende soort.
,,Ja! Dat zie je goed, heel goed! Het brood was in de aanbieding en ik sla alle aanbiedingen in voor de vriezer, want dan heb ik voorraad als ik straks gevloerd ben.’’

Dreig ik gevloerd te raken? Ik poets en was en kook en snoei en wied en draaf. Moet ik voorraden inslaan? Brood en pampers? Ligt incontinentie op de loer? Het ene moment ben ik het trotse voorbeeld van gender-neutraal het leven aangaan, het andere moment zak ik door mijn hoeven.

,,Als je nog rompertjes moet, ik heb splinternieuwe eentjes.’’
Eendjes? Jonge eendjes, oude eendjes, gele eendjes, badeendjes!
Maar Kees kan nog geen vijf minuten in een warm bad met genezende magnesiumolie.
,,Ik heb alleen tweetjes, eentjes hebben ze in het ziekenhuis.’’

Ziekenhuis? Ik schrik me rot. En wat zijn rompertjes? Moet ik die voor Kees halen? De zenuwpijn komt uit zijn romp: vanuit zijn rug steken en branden zenuwbanen zijn billen en benen in.
Op het cruciale moment van onthulling, het moment dat ik als radio tussen de speakers wil komen voor opheldering, komt de kassadame tussenbeide met een roze kammetje. Gaat het om het roze kammetje of moet ik de juiste barcode vinden? Wat de Cannabis bij Kees nalaat, doet hij bij mij dubbel. Ik zie nu overal een aanwijzing in.

Pampervrouw duwt haar beide karren voorwaarts, waarbij de link ertussen zichtbaar wordt: twee minihandjes piepen boven de rand van de voorste wagen uit. Niet te geloven dat die kolossale pampers stuk voor stuk gevuld gaan worden door het mini-lijfje van de vlinderhandjes. Pampervrouw draait zich nu helemaal om. Lippen knalrood, tanden spierwit.

,,Als je toch boodschappen doet, moet je langs het Kruidvat, die hebben navelbandjes en trappelzakken.’’
Moet ik, moet Kees…?
 ,,Woon je nog waar je woonde? Dan stuur ik een kaartje als het er is.’’
 Voor het er is, duwt ze de broodkar in mijn rug.

Ik wil heus wel vooruit, graag zelfs, maar de weg is geblokkeerd door Pampervrouw die opgaat in roze haarkammetjes, roze haarspeldjes, roze haarstrikjes en een roze haarborsteltje, ongetwijfeld zeer schattig in de haartjes van het hoofdje van de vlinderhandjes, maar broodkar drukt door.

Geïrriteerd draai ik me om. Ten lange leste zie ik wat ik had gezien als ik zonder tussenkomst van mijn eigen sores geluisterd had: geen vetrollen, hangwangen, blubberborsten of zwembanden, ook geen zenuwbanen gierend door lijf en leden, hart en ziel.
Op het eind zie ik waar het allemaal om draait.
Broodvrouw draagt de toekomst in haar schoot en in haar vriezer komt het brood.

Hoe Kees mij van de ellende afhielp, lees je bijvoorbeeld hier:
https://annevellinga.nl/2012/01/21/koutje/

Het bericht Wachten verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Ik breng je wel.’
Man, nuchtere Man met voeten in aarde en handen van goud, wil met eigen ogen zien hoe het paranormale te werk gaat. Hij krijgt alles heel, behalve die eigenwijze arm van zijn meisje.
Daar gaan we.
Man weet haarfijn de weg langs weilanden met koeien, sloten met zwanen, dorpjes met klinkende namen en spitse kerktorentjes. Dit is het land waar hij geboren is en getogen en alles weet en iedereen kent behalve André Schaap. Zijn huis herkent hij raar genoeg meteen.

‘Het is die boerderij. Als jij naar binnen gaat, parkeer ik de auto.’
De ingang is aan de zijkant. Naast de deur hangt een bamboe bel, maar volgens mijn vriendin kan ik zo naar binnen. De deur geeft toegang tot een hal met een enorm prikbord. Tientallen visitekaartjes van genezers met handen en voeten meridianen, reiki, engelen, kristallen. André gunt ieder het zijne. De volgende deur leidt naar een kamer met boeddha beelden op de kast en yantra’s aan de wand. Vervolgens kom ik in een ruimte die groen is van de planten. De weg naar André is op zich al een weg van genezing, steeds dieper het hart in.

De laatste ruimte is een zee van ruimte en licht. Aan een grote tafel zit een vriendelijke man heel gewoon te zijn.
‘De weg was langer en bochtiger dan gedacht. Ik ben iets te laat.’
‘Ik heb de tijd.’
‘Ik had niet verwacht dat ik zo snel al kon komen.’
‘Dat gebeurt als het nodig is.’
Het ijs is gebroken en daar komt Man. Man weet niet hoe het toegaat in de paranormale wereld, maar past zich aan als een kameleon. Op zijn tenen probeert hij onder onze ogen onzichtbaar te verdwijnen in het vierkant achter de behandelruimte, waar langs alle wanden rieten stoelen wachten. Volgens mijn vriendin zijn die stoelen soms allemaal bezet. Op dit moment is er niemand. Man valt verschrikkelijk op.

‘Dat is mijn man. Hij mag wel aan tafel komen zitten. Als ik dan in trance raak, kan hij volgen wat er gebeurt.’
‘Kom er maar bij hoor. Twee horen meer dan een.’
Man schuift aan tafel en kijkt naar buiten. Ik zie de vijver met het Boeddhabeeld, hij ziet het huis erachter.

‘Dat huis konden wij kopen, jaren geleden. Dan had je meteen naar André kunnen gaan.’
‘Mijn buren weten niet wat ik doe, ik zeg dat nooit en ik maak geen reclame en ik heb ook geen bordje in mijn tuin. Mensen komen van heinde en verre, ze geven het aan elkaar door.’

We zijn beland bij de reden waarom ik hier ben. André heeft maar een paar woorden nodig.
‘Ik zal kijken of ik de oorzaak van je pijn kan vinden. Leg je handen maar op tafel en schuif een stukje naar voren op je stoel, dan kan ik overal bij.’
Mans ogen en oren gaan op steeltjes.
Ik voel een hand onderaan mijn rug. Ik ben in goede handen.
‘Je onderste chakra is in balans.’
Het onderzoek is begonnen.

De hand gaat hoger en hoger en hoger.
‘Je chakra’s zijn in balans. Ik ga je bloed controleren.’
Zijn hand gaat rond mijn lichaam.
‘Je bloed is goed, de lymfe… is ook goed, je spiersysteem… in orde.’
De röntgenhanden van André zijn een stuk sneller en prettiger dan al die ziekenhuisapparaten. Ik voel niets, hij alles.

‘Dan gaan we nu specifieker zoeken in de organen. Het hart geeft nogal eens problemen in de linkerarm.’
Dat zei mijn huisarts ook. Die ging meteen mijn bloeddruk opmeten.
‘Je hart is goed. Het kan ook in de borst zitten.’
Er lag vanochtend een oproep in de bus voor borstkankeronderzoek en daar heb ik toch zo’n hekel aan, dat geplet van je tieten.
‘Je borst is goed. Dan ga ik nu je andere organen onderzoeken. Schuif maar even naar achteren, dan kan ik erbij.’

‘Daar hebben we de stoorzender, in je darm. Ik kan het niet diagnosticeren, je milt is te gespannen.’
Hij legt zijn hand ergens links. Ik voel iets hards onder zijn hand. Je verwacht daar darminhoud, maar het is mijn milt dus.
‘Je bent een vechtertje, je milt vecht keihard, maar dat hoeft niet meer.’
Of een ballon leegloopt, zo voelt het onder André’s hand.
Hij gaat terug naar mijn darm.
‘Ja hoor, daar zit hij.’
Ik denk terug aan de diagnoses van mijn osteopaten.
‘Maar mijn maag dan? En mijn nieren?’
‘Je maag is in balans en je nieren ook.’
Dan zal het werk van Bettina en Gerben zijn. Mooi werk.

‘Je hebt een cryptococcus in je darm, geërfd bij je geboorte. Heb je veel last gehad van je darmen?’
‘Als kind had ik vaak buikpijn en kon ik niet naar de wc of ik bleef aan de gang. Dat is over, maar veel later heb ik een spastische darm gehad.’
André knikt. Ik denk aan mijn broertje die paratyfus heeft gehad.
‘Ik zal even kijken waar hij nog meer zit.’
Hij blijft hangen bij mijn linkerarm.
‘Hij zit op de darm meridiaan in je arm.’
Hij duwt links boven mijn lip.
‘Daar zit hij ook, ik voel een verdikking en dat is ook een darmpunt. We hebben de oorzaak gevonden en die gaan we verwijderen.’

Zelf verdwijnt hij in het vierkant, nagestaard door twee mensen die zich in de andere wereld wanen. André komt terug met een envelop. Hij gaat zitten en haalt een stuk koperdraad uit de envelop.
‘De cryptococcus kan niet tegen capronzuur, dus dat brengen we in je aura, dan verdwijnt hij uit je systeem.’
Hij ziet de vraagtekens dansen boven de koperdraad.
‘Alles heeft een eigen trilling. Kijk maar eens naar Emoto. Water neemt trilling op, maar koper is er ook erg goed in. De komende maand ga jij een koperdraadje met de juiste trilling voor jou dragen.’
Hij past acht stukjes af en rolt die in een stukje aluminiumfolie. ‘Capronzuur’ zet hij erop, wellicht ter versterking van de trilling.
‘Overdag draag je een koperdraadje aan een lus van je broek en ‘s nachts stop je hem in je kussen.’
Hij schrijft een schema op: 2-2-3-3-4-4-5-5.
‘De eerste draadjes draag je twee dagen, de volgende drie, dan vier en tot slot 2 x vijf dagen. Dan ben je een maand verder en is de cryptococcus je lichaam uit en ben jij van je pijn af en dan komt de bewegingsvrijheid vanzelf terug.’
‘Maar moet ik dan niet meer naar de osteopaat of oefentherapie of yoga of pillen?’
‘Als je arm gezond is, hoeft het niet, maar kwaad kan het niet. Denk er wel om dat het niet meteen over is. Je lichaam gaat erop reageren. Sommige mensen worden misselijk of krijgen meer pijn. Als het te erg wordt, doe je het draadje even af.’
‘Moet ik niet terugkomen?’
‘Sommige mensen wel, maar over een maand ben jij genezen.’

Wordt vervolgd…

http://infokit.nl/schaapinfo/

http://www.emoto-peace-project.com/entry.html

Het bericht Zoektocht naar verlossing 4 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Mijn pijn begint eind december 2012 in een vreemd bed onderweg naar ons vakantiehuis in Duitsland.
Bij het wakker worden doet mijn linkerarm pijn. De diagnose heb ik snel gesteld: de nacht was niet wild, het bed is de schuldige. Klaar. Uit. Einde zoektocht.
Zo eenvoudig ligt het niet.
Mijn arm blijft hangen in pijn, de hele Kerst en Oud en Nieuw daarginder in het Fichtelgebirge. Ik moet beter en verder zoeken.
Bij thuiskomst zoek ik hulp.

* Mijn huisarts ontdekt mijn bewegingsperktheid, een woord dat ik niet eerder toegepast hoorde op mezelf. Hij verwijst naar de fysiotherapeut.
* De fysiotherapeut wijst naar het litteken op mijn rug. Die plek is dood en daar brengt hij leven in 3x per week. Pijnlijk.
* Ik zoek het achter mijn rug, wat uitmondt in 20 blogs ‘Vrouwenlijn’ en een e-bundel: http://hetnieuwepoezine.wordpress.com/bundel/

Zes weken zijn om, de pijn is erger, ik ben er niet gerust op.
* Ik laat een echo maken. Ik heb een ontsteking in het schouderkapsel, dit is 4x zo dik en puilt uit aan de onderkant.
* Een spuit Cortison van de huisarts.
* De fysiotherapeut kneedt voortaan rond de schouder. Dit doet pijn.
* Ik schrijf mijn pijn.
* Een oud leerling leest mijn angst erin. Daarmee maak ik het erger dan het is. Hij is nu fysiotherapeut en gespecialiseerd in pijn.
Enthousiast en meeslepend geeft hij me zijn visie cadeau:

Pijn, de pijnfysiologie en de enorme belangrijke rol van het brein in het hebben en ondergaan van pijn zijn geweldig interessant. Het is DE motivatie in mijn vak momenteel. Naast mijn therapeutisch werk (met zeer specifieke patiënten werken) geef ik internationaal les in veel landen aan fysio’s, manueel therapeuten, artsen, tandartsen en logopedisten. Het is boeiend om mee te maken wat er over de wereld aan het gebeuren is t.a.v. dit onderwerp. Ik was in april in Australie voor een super geweldig interessant congres hierover en volgde al vele specifieke na- en bij scholingen over dit topic. Er is een geweldig fijn en goed te lezen werkboek van David Butler en Lorimer Mosely dit jaar in het NL vertaald (Begrijp de pijn) dat echt gaat over waarom de omstandigheden en de eerdere pijn ervaringen zoveel invloed hebben op ons latere pijngedrag. Ook hier gaat het niet zozeer over de psyche, maar vooral over de neuronen, de connecties en de invloeden vanuit je ervaringen en gedachten. Echte goed informatie krijgen is daarbij een keyrole.

* Ik focus mijn aandacht op vertrouwen, rust en beweging.
* De fysiotherapie begint vruchten af te werpen: minder pijn en meer bewegingsruimte.
* We gaan van 3 x per week naar 2 x per week naar 1 x per 5 dagen.

In mei gaan we naar ons vakantiehuisje.
Kan ik een maand zonder mijn fysiotherapeut? Of vind ik hulp in het Fichtelgebirge?

http://www.bol.com/nl/p/begrijp-de-pijn/9200000011499618/

Het bericht Zoektocht naar verlossing -1 verscheen eerst op Anne Vellinga.

De tweede schaal heeft al net zo’n intense lading. Het is in de tijd dat ik werk aan een manuscript en een zwaar gesprek heb met Reinjan Mulder, ie veel romans recenseerde voor het NRC en toevallig op mijn pad komt. Hij vindt er teveel snot inzitten, in mijn manuscript, waarop ik een week snotter. Ik weet dan nog niet dat het allemaal goed gaat komen en dat een uitgever mij gaat vinden via mijn blogs. In de snotterweek besluit ik iets heel anders te gaan doen dan schrijven.

In de schuur ligt het erfgoed van de vader van Kees: tegels en een tegelsnijder, zo’n grote professionele uit de bouw. Ik graai en grom, snijd en sla met de hamer tot tafel en vloer onder de scherven liggen, scheve scherven, grote, kleine, in alle kleuren en vormen en maten.
Het kind in mij wordt wakker. Spelen met brokjes kleur en vorm. Patronen ontstaan. Ik plak ze vast, niet strak en plat als een vloer, maar gebogen in een kom.
De scheuren stop ik vol grijze specie.
Lijnen springen in mijn oog. Een schok.
Mijn voegen verschillen van het voegwerk dat ik ken, badkamers en keukens en ook in het oude Griekse en Romeinse blokjesmozaïek. Daar zit lijn in volgens ambachtelijke regels. Voorspelbaar.
In mijn mozaïek banen de voegen zich door het kleurenweefsel als het wegennet van een geheimzinnig gebied.

De schok is van herkenning. Ik zie mijn eigenheid, besef dat nog niet.
Het scheppen van schalen vol verhalen, het trekken van lijnen door brokken en dalen, het zien van de omtrek, het vlak en de punt. Ik geniet van het spel.
Tot mijn verbazing worden mijn schalen bewonderd. Dat heb je met beeldende kunst. Iedereen kan het voor zich zien.
Een ervaring waar ik van opleef.
Kortstondig.

Ik ontdek dat het genoegen van bewondering een extraatje is. Wat mij doet gloeien is het ontdekken, vinden, spelen, verzinnen, zien – het wonder van het ontstaan. Het proces, het vinden van materiaal, het breken, het rangschikken tot patronen die verder reiken dan de stof die eraan ten grondslag ligt. Ik ontdek dat mijn kinderlijk plezier van mij is. Daarin ben ik het dichtst bij mezelf.
Dan komt de bloedproef.

Met moederdag geef ik mijn moeder een schaal waarin ik haar leven verwerkte. Haar rode kindertijd in straffe kaders op het Deliplein in Groningen. De schaal is rood, de schaal is diep.
Ik ben benieuwd wat zij ervan vindt als moeder en als kunstenaar.
Vooraf heb ik in een verheven moment de schaal gezien als de baarmoeder die ik haar geef,  teruggeef.
Of ik hiermee mijn kindertijd ritueel beëindig.
En dat is zo. Directer dan ik voor mogelijk hield. Niet ritueel, maar concreet.

Ik geef haar de schaal. Er komt niets terug.
Geen blijdschap, geen afkeuring, geen verwondering, geen emotie. Geen reactie. En zeker geen waardering.
Er komt niets.
Alsof ze de moederschaal niet ziet. Mijn werk niet ziet. Mij niet ziet.
Ze draait houterig om haar as en loopt stram naar haar stoel. Ze kijkt niet om naar de schaal. Naar mij.
Of ja.

‘Wil je koffie?’
Dat is wat er komt.
Voor het eerst geef ik haar Parkinson niet de schuld. Voor het eerst laat ik het schild van oorzaak los. Voor het eerst zoek ik geen bescherming voor de pijn. Nee.
Ik registreer haar onaangedaanheid – en ga zitten alsof er niets gebeurd is.
De schaal op de tafel achter me. Ik voel haar stilletjes staan.
En terwijl ik daar zit, mijn rug naar de schaal die mijn kind is, mijn blik op mijn moeder, mijn kont op haar stoel, constateer ik, dat er werkelijk niets gebeurd is. Geen bominslag bij gebrek aan waardering van mijn moeder. Op een wonderlijke manier ben ik ten lange leste verlost van iets dat ik maar niet bewust wilde worden: de eeuwige hang naar waardering van mijn ouders, mijn moeder. De verslavende afhankelijkheid die klein houdt. Ik ben klaar met de schaal. Ik maakte hem voor mijn moeder, maar het is tegelijk mijn baarmoederschaal.

Hier kun je een verhaal lezen over mijn moeder toen ze parkinson had: https://annevellinga.nl/2012/06/25/schilderen-met-parkinson/

Het bericht Moederschaal verscheen eerst op Anne Vellinga.