In de sloot roepen de meerkoeten hun krasserige groet. Dat raakt me. Ik laat de was de was om de koeten te groeten. Daarvoor moet ik de veranda op, naast de sloot, een hoge veranda. De koeten zien me boven zich uit torenen en rennen over het water naar me toe, twee ouders en drie jongen, krijsend voor tien.
Dat horen de hippiekatten, gealarmeerd komen ze erbij. Ze flemen rond mijn benen en dan ziet Finn de koeten, dichterbij dan ooit en Pats, springt hij pardoes de sloot in, midden tussen de koeten. Wie verwacht dat nou.

Dan is zo’n sloot ineens heel diep en breed en eindeloos. Geschrokken en schreeuwend schieten de koeten alle kanten op. Finn spartelt met al zijn poten in de diepte onder me. Instinctief weet hij de kant te bereiken, de steile wand van het terras. Hij krabt tegen de gladde planken, vindt geen grip en klauwt steeds wilder en angstiger. Ik buk, kan niet bij zijn klauwende poten en scherpe nagels, laat staan bij zijn nekvel. Nergens een visnet, een spa of een hark, geen helpende hand te bekennen. Hij zal op eigen kracht voorbij het terras moeten zwemmen om de lage wal op te kunnen klimmen. Hij heeft maar een richting in het vizier, het plankier voor hem en daarin klauwt hij vergeefs.

Ik haast me naar de lage oever, zijn naam roepend. Hij hoort het en snapt het en zwemt me achterna! Pal voor het einde van het eindeloze terras ligt een obstakel in het water, onze oude wasmachinetrommel die we als zeef gebruiken voor de tuinslang. Het onvermijdelijke gebeurt, hij ziet een kans, springt erop en valt in de trommel die halfvol water staat. Drijfnat en zwaar klauwt hij naar alle kanten, maar vindt in zijn panische actie geen grip. Hij kan de trommel niet uit en ik kan de zware trommel niet uit het water hijsen met mijn geblesseerde arm, die na vijf maanden fysiotherapie geen spieren meer blijkt te hebben, aldus mijn Duitse osteopaat.

Ik herinner me hoe mijn opa, de vader van mijn vader een hamer kon vasthouden in zijn verlamde hand, door met zijn andere hand de hamer in de lamme te leggen. Daarna sloot hij de verlamde hand met de sterke hand en bleef de hamer erin.
Ik plaats mijn zwakke arm rond de laatste paal van de veranda tot hij klem zit, slinger mijn lijf langs de wand van de veranda en grijp met mijn sterke hand in de wasmachinetrommel. Ik heb Finn in een keer bij zijn nekvel, weet hem op te hijsen, waarbij hij klauwt naar het hout en een poot klem komt rond een dwarse paal, die ik los weet te krijgen om hem tenslotte op de veranda te gooien.
Die is gered… Opgelucht haal ik adem. Was hij toch bijna op het laatste moment onder mijn ogen verzopen…

Finn staat stokstijf op het terras, katatonisch, ineens begint hij te rennen als aangeschoten wild, gelijk zijn bazinnetje even daarvoor…

Hij rent de voortuin in en gaat daar zitten middenin het gras in de zon, een goed plekje om op te drogen en zich te wassen. Voor het zover komt, hoort hij een verdacht geluid op het fietspad, rent richting terras, raakt de heg, schrikt van de takken, het geluid, maakt een sprong omhoog, opzij… Een kat in het nauw maakt werkelijk rare sprongen. Hij rent me voorbij of ik hem iets heb aangedaan. Halverwege het terras komt hij tot stilstand bij een takje en gaat erachter staan of dat takje enige veiligheid biedt. Hij staat erbij of hij het nou echt niet meer weet. Wat is er gebeurd en wat staat er te gebeuren? En wat moet hij nou? Rillend staat hij daar maar.
Als de nood het hoogst is, is hulp nabij. Zijn zwarte broer Leo ruikt nattigheid en gaat zijn neus achterna. Als een echte bloedbroeder begint hij de kletsnatte staart van Finn te likken, Finn neemt het stokje over en begint zichzelf te wassen.

Ik neem de draad ook op en ga terug naar mijn was, knuffel mijn eigen katten, mijn moeder, haar hulpen, de apotheek en de dokter. In de loop van de dag raken alle losse eindjes verbonden. Tegen etenstijd komt Man terug van zijn eerste vergaderdag, een zeer hectische vergadering natuurlijk…

Laat in de avond hoor ik het kattenluik klapperen, getrippel, geknabbel. Het zijn de hippiepoezen, die uitgehongerd aanvallen op de etensbakjes van Zora en Lukkie. Zora vlucht in een kast en Lukkie op zolder. Is hippievrouw nog steeds niet terug uit Amsterdam? Ik breng de hippiepoezen naar het tuinhuis. Niemand daar. Ik open de deur voor haar poezen, geef ze te eten en verschoon hun kattenbak. In het voorbijgaan zie ik stapels dozen en koffers en tassen, papieren en kleren.
Het is zonneklaar dat hippievrouw is overvallen door de actualiteit. Haar business in Amsterdam vraagt meer tijd dan verwacht.
De schrik slaat me om het hart.
Ze zal toch niet in zeven sloten tegelijk gelopen zijn? Ze zal toch wel terugkomen?

Wordt vervolgd…

Het bericht Een kat in nood maakt rare sprongen – 2 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ze kijkt over de balie, van glas voorzien vanwege mogelijk gevaar.
‘Is hij dood?’
Ze is een vrouw recht op het doel en ze doelt op Lukkie. Zij was erbij toen de noodarts geen raad wist en ons naar Utrecht stuurde.
‘Lukkie heeft het gehaald, maar het was wel een dure grap, zoals altijd wanneer de dierenarts er niet zelf is. Hij moet eens wat betere vervangers regelen die je niet gelijk naar Utrecht sturen.’
Dit wou ik niet zeggen, maar is precies hoe ik erover denk.
De dierendame komt meteen in het geweer, terwijl de vraag waar ik gratis antwoord op wil nog gesteld moet worden. Ze komt op voor alle vervangers die stuk voor stuk van de beste kwaliteit zijn.
Ik onderbreek haar.

‘Ik zit met twee andere poezen. Ik wil weten of er iets gebeuren moet voor die met het vliegtuig naar Sri Lanka kunnen.’
Ze vergeet de dierenartsen en hun kwaliteit.
‘Wat zegt u? Welke poezen heeft u het over?’
‘Ik heb toevallig net even in de kattenpaspoorten gekeken, twee Franse paspoorten, want de poezen komen uit Parijs en daarin staat Savannah.’
‘Hebt u een Savannah?’
‘Ik heb ze niet, ik pas er op en het zijn er twee.’
‘Hebt u ze in huis?’
‘In een studio.’
‘In een kooi?’
‘Ze hebben een complete gastenstudio en daar rennen ze achter elkaar en de speelgoedmuis en duiken onder de bedden en springen op de balken en vissen latjes uit de houtmand en gooien alle schemerlampen om en ze halen alles uit de kast.’
‘Ze moeten wel naar buiten kunnen.’
‘Dat kunnen ze.’
‘Hebt u een buitenverblijf?’
‘De tuin en zover ze willen.’
‘U bedoelt dat u met ze wandelt? U hebt ze toch wel aan de lijn met een speciaal Savannah tuig?’
‘Het zijn geen honden! Ze gaan zelf. Het gekke is wel dat ze gelijk komen als ik ze roep, wat dat betreft zijn het net honden. Maar daar kom ik niet voor. Ik wil weten of ze nog een speciale injectie moeten voor Sri Lanka en hoeveel tijd van te voren.’
‘Twee Savannahs in het vliegtuig? Dat kan alleen met huisdieren die niet meer wegen dan zes kilo, inclusief kooi.’
‘Dus het kan.’
‘Heeft u de F1 of F2 of F3?’
Ik heb geen verstand van vliegtuigen. Ik denk een normale lijnvlucht.’
‘Ik bedoel de Savannahs!’
‘Die hebben geen nummer, het zijn gewoon katten, ze lijken een beetje op Siamezen, met zo’n spitse kop, de een zwart, de ander goud.’
De dierenartsdame schudt haar hoofd of ik sta te liegen voor haar glazen kooi.
‘Ik weet wat een Savannah is, een Savannah is een directe kruising met een Serval.’

‘Een Serval?’
‘Een pracht dier dat geweldig kan horen en jagen en springen, sprongen van 8 of tien meter zijn niets.’
‘Dit zijn hele tamme poesjes, al sprong die ene wel tegen mijn raam.’
‘Dan zijn het nog jonge dieren. Het duurt 3 jaar voor ze hun gewicht bereikt hebben. De F1 krijgt zeker 60 cm flankhoogte. Die kan niet zomaar mee in het vliegtuig. U moet zich melden bij de ambassade en bij de voedsel- en warenwet, die weten of deze dieren uitgevoerd mogen worden.’
Ze is er klaar mee. Er komt geen woord meer uit.

Thuis zoek ik een centimeter en meet mijn eigen grootste kat, Lukkie de jager. Hij is 30 cm hoog. Het begint mij te dagen waarom deze jonge katten zoveel eten, per kat twee keer zoveel als mijn beide katten samen. En ze wegen ook zo raar zwaar. Of je een zak aardappelen optilt, het gewicht zit onderin, bij de achterpoten waarmee ze die sprongen maken. Je tilt ze op en ze komen maar niet los van de grond, er zit almaar rek in, net trekharmonica’s.

Nu hoop ik wel dat hun bazin snel komt en meteen met hen wegvliegt, want ze groeien met de maand.
Dan moet zij dus niet gaan aarzelen wat ze met haat boot wil. Misschien moet ik daar ook wat voorwerk voor doen, anders duurt het allemaal veel te lang en die katten groeien maar door en dan zit ik straks opgescheept met twee onmetelijke katten.

Het bericht Vreemde kostgangers verscheen eerst op Anne Vellinga.