roken Archieven - Anne Vellinga

Rookstop

Anne — Mon, 04 Mar 2019 14:31:01 +0000

Voor lekker brood moet je naar de bakker een eind verderop en voor de gezelligheid gaan we saampjes met de auto. Eenmaal op de bestemde plek is het even wat minder gezellig.
‘Ik haal de broodjes wel, jij doet er altijd zo lang over.’
Kees vliegt de auto uit en rent de straat over naar de uitpuilende bakkerswinkel, hetgeen weinig tijdwinst voorspelt.
Vanaf de supermarkt komt een auto aangescheurd. Pal voor onze bumper staat hij stil. Een keurig heerschap stapt uit, plooit zijn pantalon over zijn glimmende schoenen en sluit dan het portier van zijn dikke BMW. Hij kijkt naar de uitpuilende bakkerswinkel, knikt instemmend en glimlacht breed alsof hij er aandelen heeft.

Zijn hand schiet in de broekzak en diept een pakje sigaretten op. Ruw scheurt hij het open, rukt er een sigaret uit, duwt hem tussen zijn lippen, steekt de brand erin en inhaleert. En hoe! Drie gretige trekken gaan naar binnen zonder uitblazen. Waar laat hij de rook?
Intussen loopt hij om de auto heen naar de stoep, om daar met zijn rug tegen de muur te gaan staan. Blik op de bakker. Eindelijk blaast hij uit. Een rookwolk om U tegen te zeggen. Hij ziet hem niet eens. Zo is hij in beslag genomen door het inhaleren. Hij neemt alweer drie diepe trekken achter elkaar. Zijn blik strak op de bakker, om snel een tweede stoomwolk uit te blazen. Ten derde male zuigt hij aan zijn sigaret, inmiddels een peuk, alsof zijn leven ervan afhangt. Bijna brandt hij zijn vingers. Snel gooit hij het peukje van zich af, trapt het uit en schopt het weg. Hij wil er niets meer mee te maken hebben. Op is op, weg is weg.

Zijn stoomwolk is het enige dat nog even herinnert aan wat hij hier heeft staan doen. Hij veegt zijn mondhoeken af en veegt alle eventuele restjes rook en tabak van zijn kleding. Weg met de sporen.
Zijn blik vliegt nog eens naar de overkant. Hij verstart, even. Uit de bakkerswinkel stapt een blonde dame op kittige hakken naar buiten, haar handen vol verleidelijke zakjes en doosjes. Ze heeft zin in een feestje.
Hij spurt naar zijn portier en verschanst zich achter het stuur. Zij ziet het. Haar vrolijke lach maakt plaats voor een beginnend fronsje rond haar mond. Hij ziet haar naderende ergernis niet vanwege de zenuwachtige haast waarmee hij een complete rol pepermunt achterover slaat. Het geurspoor moet ook weg.

Zij begint zich nu echt op te winden en klikklakt naar de auto. Ze sist duidelijk hoorbaar voor mij en dus ook voor hem tegen zijn gesloten raam: ‘Kun je mijn deur niet openen? Je ziet toch dat ik mijn handen vol heb!’
Hij start eerst de motor en opent dan zijn raampje.
Haar humeur zakt onder de grond van alle handelingen die hij kennelijk belangrijker vindt dan haar. Terwijl zij nog wel zulke heerlijkheden gekocht heeft als liefdeshapjes bij de koffie, de thee of de seks.
Nou, dat kan hij vergeten!
Als hij haar deur eindelijk opent, stampt ze alle voorpret nijdig op de achterbank. Hij zit erbij als een zak tabak. Ze zit amper of hij stuift al weg.

Eindelijk komt ook Kees de bakker uit. Gezicht als een oorwurm.
‘Wat duurde dàt lang! Die vrouw bleef kopen. En het moest allemaal suikervrij zijn. Haar man mocht niet dik worden, maar ze wilde wel vieren dat hij al een week niet meer rookt.’

Het bericht Rookstop verscheen eerst op Anne Vellinga.

Buurvrouw en buurman – Stoppen met roken

Anne — Mon, 11 Apr 2016 19:34:03 +0000

Onze buren zijn ideaal. Hulpvaardig, humoristisch, daadkrachtig, bescheiden, sportief en ze hebben groene vingers. Hun bomen staan er gesnoeid bij en hun gras is een biljartlaken zonder mos, onkruid en kale plekken zoals bij ons.
Tot voor kort had Zij in de ogen van de anti-rookterreurgroep één smetje, dat echter niet opviel door haar lenigheid. Je zag haar bijvoorbeeld een radslag doen in dat keurig gemaaide gras, sigaretje in de mond. Dat rokende ding viel in het niet bij die perfecte radslag.

Ze ziet mij terug-van-weggeweest in de weer met de lente, ofwel een zinken teiltje, zak grond, bloemetjes en dingetjes. Ze zwaait monter vanaf haar lichtgewicht racefiets vol nog lichter-gewicht snufjes.
,,Leuk Anne, staat gelijk een stuk vrolijker!”
Ik ben niet van het chagrijnige soort dat daar een impliciete kritische noot in hoort, maar wel verbaasd dat ze dat vindt. Zelf zal ze namelijk nóóit zo’n iel bloembakje volproppen met kleur; zij heeft een grijze betonbak als een stadstuin zo groot vol witte sneeuwklokjes, tulpen en hyacinten als een bruidsjurk.

,,Anne, ik heb het niet meer.”
Voor deze veelbelovende opmerking verlaat ik mijn speeltuin en zij haar fiets.
,,Meid, ik heb toch zo’n pijn in mijn mond. Ik heb aften en volgens de dokter komt dat van het NIET roken.”
,,Rook je niet meer? Vanwege je longontsteking?”
,,Nee! Dat is voor mij geen reden om te stoppen. Ik hoestte me gek, maar daar stop ik niet voor.”
Ze kijkt me strijdlustig aan.
,,Ik ben dat beruchte pondje ook aangekomen, maar daarvoor ga ik echt niet roken. En ook niet om die rottige aften weg te krijgen.”
Ik voel de climax naderen.
,,Ik stop ook niet omdat ik het niet meer lekker vind, want als klap op de vuurpijl vind ik roken nog steeds HEEEEEEERLIJK! Ik heb het vanochtend nog even geprobeerd. Mmmmmmm! Weet je waarom ik stop!?!”
,,Voor Piet?”
,,Omdat hij de pest in heeft als ik rook? NEE! Dan was ik wel gestopt toen we verkering hadden.”
,,Ben je zwanger?”
,,Nee gek! Ik zit in de overgang!”
,,Ik heb geen idee.”

Haar mond spreidt zich in een glimlach waar geen aft tegen bestand is.
,,Ik rook niet meer omdat ik het WIL!”
,,Omdat je het wilt?”
,,Meid! Het is toch zo’n kick dat ik iets doe puur omdat ik het WIL. Er gaat een wereld voor me open!”

De mist klaart op, het raadsel is opgelost, de wilde inborst die al die jaren in haar diepste school, is los. Ze stoomt en schiet vonken waar geen sigaret tegenop kan.
,,Iedereen denkt dat ik van fietsen houd omdat ik een racefiets heb, een mountainbike, een stadsfiets en een vouwfiets, maar ik hou van lopen!”
,,Dat wist ik niet.”
,,Nee, dat weet niemand en Piet vindt het niks. Vijf minuten lopen vindt hij al te ver, maar IK ga dat pondje eraf lopen en dan bedoel ik echt lopen. Meid! Je raadt het nooit. Piet heeft door dat het menens is en wil meelopen! Vanavond lopen we naar Hoogkarspel en terug!”
Het is halftien, ik heb ze nog niet gezien.

Het bericht Buurvrouw en buurman – Stoppen met roken verscheen eerst op Anne Vellinga.

Laatste sigaret

Anne — Tue, 25 Jun 2013 07:20:36 +0000

‘Ik ben op weg met roken te stoppen, maar ik was vergeten dat ik in de trein niet mag roken en op het perron ook al niet.’
Tegenover me zit een vrouw van zekere leeftijd. Vlot gekleed in roestbruine broek en colbertje. Haar korte kapsel vertoont geen spoortje grijs. Ze haalt haar hand er losjes door. Alsof ze mijn gedachten leest.
‘Ik verf ze zelf. Veel voordeliger. Moet je ook doen. Rood zou jou goed staan. Artistiek.’
Ik lach mijn tanden bloot.
‘Weet je wat jou ook goed zou staan? Gebleekte tanden. Je hebt nogal grote tanden en dan staat dat geweldig. Dat kan je ook zelf en dan je lippen kersenrood stiften. Daar vallen mannen nog steeds op.’
Mijn mond klapt van schrik dicht. Zij knijpt haar ogen dicht.
‘Oooh nu een sigaret!’
Ze tuit haar lippen, krijgt iets wilds. Geboeid kijk ik toe.
‘Ik kan nog met gemak vier sigaretten achter elkaar oproken. Zal ik het gewoon doen?’
Ze kijkt de coupe rond. Uitdagend. Schalks.
Verderop zit een echtpaar Oost-Indisch doof te wezen en een jongen met een I-phone.
Haar blik valt op mij. Ik geef geen krimp.

‘Ik wil al en halfjaar stoppen en vandaag ga ik ook stoppen. Ik stop vanwege mijn zus.’
Ze wacht op een reactie of op een luisterend oor. Ik doe zoals die psychiater die geen psychiater was, in een film die ik totaal vergeten ben, maar dit heb ik onthouden: als je het niet weet maar wel wilt horen, kun je beter zwijgen dan spreken, hooguit een ‘mmm’.
‘Ik ben namelijk stinkend jaloers.’
Deze uitspraak had ik niet verwacht en had ik niet willen missen en vraagt om meer. Mijn nieuwsgierigheid begint te branden als haar zin in een sigaret.
‘Mmmmmm.’
Haar blik gaat van mij naar de opstijgende nevel van langs vliegende weilanden.

‘Mijn zus stak de ene sigaret met de andere aan. Wat zij niet gedaan heeft om eraf te komen. Het lukte niet. Ja, een week. Dan begon ze weer. Op 1 januari stopte ze weer eens, nieuwjaar, je kent het wel. Ik ging naar Malorca en pafte lekker door. Kom ik terug, is ze d’r af! Ik had haar uitgenodigd om gezellig bij te kletsen, je kent het wel, kopje koffie, amaretto, bonbonnetje en lekker samen paffen. Mijn zus moet iets om handen hebben, liefst shag, dus ik had een pakje Drum voor haar klaarliggen. Dus ik lekker mijn sigaretje paffen in haar richting, asbak tussen ons in, zegt ze, ‘Mia, ik ben d’r af.’ Op dat moment ging er toch een steekvlam door me heen! Ik was er ziek van. Het duurde een hele tijd voor ik snapte dat ik stinkend jaloers was. Een afschuwelijk gevoel. En dat gaat niet over.’
Haar blik schiet uit de nevel. Ze kijkt mij aan met een blik vol water en vuur.

‘Dit heb ik nog aan niemand verteld. Al die tijd niet. Ik snap niet waarom ik het nu ineens aan jou vertel.’
Ik denk aan de film en de psychiater die geen psychiater was.
‘Het lucht op!’
‘Mmm.’
‘Weet je, ik kap ermee. Dat zou ik vandaag toch al doen, maar ik doe het nou gelijk. Ik wacht niet tot die vrouw in Amsterdam die mijn zus eraf geholpen heeft. Mijn zus moest haar laatste sigaret meenemen. Daar verheugde ze zich de hele tijd op, zo van, die mag lekker nog, strakjes als ik bij dat mens weg ben. Moest ze toch aan het eind van de sessie die sigaret doormidden breken. Kostte nog 60 euro ook.’

Met een woest gebaar ritst ze haar tas open en pakt er een pakje uit waarin nog een paar sigaretten zitten.
‘Ik stop hier en ik stop nu!’
Ze pakt de sigaretten er een voor een uit en breekt ze een voor een doormidden en doet ze een voor een in het prullenbakje, klep er op en volgende sigaret. De trek rond haar mond verandert hierbij van verbeten naar triomfantelijk. Bij de laatste kijkt ze van de sigaret naar mij en knipoogt. Ze stopt hem terug. De allerlaatste sigaret.

Het bericht Laatste sigaret verscheen eerst op Anne Vellinga.

Stoute dingen door Kees versluis

Anne — Tue, 11 Sep 2012 07:58:59 +0000

Nieuwsgierig als ik was naar stoute dingen dronk ik Pleegzuster Bloedwijn uit onze kelderkast. Wel wennen hoor, die smaak van Pleegzusterbloed.
Ik was negen jaar en kon niet van orgels en piano’s afblijven. Een ouder iemand merkte mijn muzikaliteit op en drong er bij mijn ouders op aan om mij op les te laten gaan.
Mijn leraar werd Ben Kots, later een poosje directeur van de muziekschool in Tiel. Ben Kots had een Christelijke inslag en ik heb veel van hem geleerd.
Thuis hadden we een harmonium, een trap-orgel in de volksmond. In gereformeerde kringen ook een psalmenpomp genoemd. Wat een ***-geluid.
Later gebruikte Steelers Wheel dit voor een liedje ‘ Late again’ en daar was het wel prachtig om te horen.
Van mijn negende tot mijn twaalfde oefende ik er mijn lessen op en toen had ik er echt genoeg van.
Ik wilde muziek van de Beatles en de Stones spelen.

Nieuwsgierig naar stoute dingen, ik was per slot van rekening net in de puberteit pikte ik stiekem Peter Stuyvesant sigaretten van mijn moeder.
Mijn vader rookte Ritmeester en Velasquez sigaren.
Daar kreeg ik een enorme aandrang van en het bleef bij één keer.
Velasquez had een prachtige doos met een Spaanse edelman er op.
Als ik zelf een sigaar rook, dan voel ik me als mijn vader.
Maar ja, mijn behoefte werd groter en mijn moeder rookte twee pakjes per week, dat kon dus niet, pikken zonder op te vallen.
Het goedkoopste pakje sigaretten was Silky, veertig cent.

Nou was er in Tiel een groothandel in lompen en metalen, de fa. Jansen op het Bleekveld. Later is daar schouwburg ‘de Agnietenhof’ gebouwd.
De oudste zoon ging de zaak overnemen en liep alvast in een stofjas. De anderen liepen in een overall of hun overjarige vervuilde zondagse kloffie.
Hij leek op Martin van Waardenberg “Dat zeg ik, Gamma.”
In de bouw en ook op boerderijen en werkplaatsen droeg men in mijn jeugd zijn oude pak af, dat wil zeggen, het colbertje. De broek was altijd eerder versleten. Ik hoorde iemand zeggen dat hij daarom twee broeken en één colbertje had gekocht. Maar hij brandde met zijn sigaar een gat in zijn colbertje, dat was nou echt domme pech. Hij ‘droeg het nu af’ in de bouw, zoals dat heette.
Maar goed, die Jansen kocht ook oud papier van de voddenboeren die langs de deur gingen. Voor ons was het beter om direct naar Jansen te gaan, daar viel meer te zwendelen en hij was toch al miljonair. Dat ging als volgt.

Zoon woog het papier op een bascule weegschaal. Het zal gemiddeld zo’n twintig tot dertig kilo zijn geweest. Met een kiloprijs van twee of drie cent.
Dus maximaal negentig cent voor een woensdagmiddag buffelen.
Naast de weegschaal hing een potlood aan een touwtje en aan een spijker een blocnootje met een gat er in. Daar werd dan door de zoon met een sierlijk gebaar een blaadje papier afgescheurd en schreef hij het aantal kilo’s op.
Vervolgens moest je dan met het papiertje naar het Stiefbeen-kantoortje van Jansen en kreeg je je geld.
Als je wilt oplichten moet je het goed doen.
Van twintig kilo honderdtwintig kilo maken door er met potlood een één voor te zetten. Maar dat zou opvallen, zoveel kregen kinderen nooit in één keer opgehaald.
Dus bij tien kilo werd onderweg in het gangetje een twee van de één gemaakt.
En bij twintig kilo werd van de nul een acht gemaakt. Of we maakten de kranten nat, dat scheelde ook weer een paar kilo.
Met minder moeite meer geld was ons jeugdige devies.

Na een tijdje gingen de zaken zo goed dat ik het niet meer bij kon houden met roken. En om ze nou thuis tussen mijn kleren te verstoppen, die pakjes sigaretten, dat kon ook niet. Of onder het bed.
Mijn moeder zou ze geheid vinden.
De achterkant van het harmonium kon er gemakkelijk af zodat je er bij kon voor een reparatie. Daar ging mijn voorraadje sigaretten dus voortaan logeren.

Mijn vader had vaak collega’s die langs kwamen en één ervan kon orgel spelen.
Hij kon het en hij deed het ook iedere keer. Maar ik had zo fanatiek op mijn orgel getrapt, dat een van de banden voor de blaasbalg was gebroken. Je kon nog wel spelen door op één in plaats van twee pedalen te trappen.
Ik was altijd blij om die collega te horen spelen. Toen hij weer langs kwam bedacht ik ineens dat het orgel kapot was.
En er gebeurde waar ik bang voor was.
“Eventjes kijken wat er aan de hand is”, zei hij.
Mijn vader wilde het ook wel even zien.
De achterkant werd verwijderd en meteen rolden de pakjes Silky over de kamervloer. Door mijn rode kop was voor iedereen duidelijk wie de dader was.
Ik moet een black-out gehad hebben, want wat er daarna gebeurde weet ik domweg niet meer. Als het ooit weer ter sprake kwam had mijn vader het steevast over dat ‘merk-rook-je-dood’.

Wat we ook kochten voor het ‘papiergeld’ was een zak patat voor 20 cent met 5 cent mayonaise.
Bij hotel de Waal, naast het vroegere politie bureau.
Later werd dit jongerencentrum Checkpoint Charley.
Maar ja, daarna mislukten de aardappeloogsten in Nederland zo vaak dat het ondertussen meer dan twee Euro is.

Mijn leeftijdgenoten kennen ook allemaal ‘het vieze winkeltje’ in de Kerkstraat.
In de etalage lagen ‘vieze boekjes’, blote vrouwen met een oranje gekartelde sticker op een strategische plaats.
Een voorloper van een sekswinkel.
Je kon er ook vuurwerk kopen.
Daar ging aan het eind van het jaar de opbrengst van het oud papier ook wel naar toe.
Je kon het er maar druk mee hebben als kind.

Het bericht Stoute dingen door Kees versluis verscheen eerst op Anne Vellinga.

Asbak

Anne — Fri, 07 Sep 2012 08:35:42 +0000

Het is leuk een ander weggetje naar huis te fietsen, liefst een die je nog nooit gefietst hebt. Zeker als die door een verzameling loodsen voert met gesloten roldeuren, zwarte vensters en onleesbare opschriften, zo’n verloren plek, waar vind je die nog. Achter elke bocht verwacht je het onverwachte, en jawel, daar is een grauwe loods met geopende roldeur en, wat het echt aantrekkelijk maakt, een grijze muis van een man op een krakkemikkige rotanstoel naast een kastje vol prullaria en een scheve schemerlamp. Met zijn ongeschoren kop en houthakkersbloes oogt de grijze muis van een man als een zwerver die een lege loods gekraakt heeft, zo’n man die nog aardig kan tegenstribbelen als hij wordt opgepakt en zijn donkere loods moet verruilen voor een kraakheldere cel met bewaking, voeding, tv en ander vertier.
Als geboren nieuwsgierig aagje stap ik af, zet mijn fiets tegen de zijmuur en zet hem zelfs op slot.
‘Goeiemiddag, lekker weertje om in het zonnetje te zitten.’
Hij zwijgt. Nodigt niet uit voor een praatje. Ik gluur door de roldeur. Binnen branden lampen die een regiment aan kasten vol dingen in grauw licht zetten.
‘We zijn open tot 5 uur.’
‘Is dit een winkel?’
Hij grijnst. ‘Alles is te koop, behalve de kasten.’
In het voorbijgaan zie ik een schoolbord op poten met een naam die doet denken aan liefdadigheid en voedselbonnen voor vermolmde kinderen in een dor land op de evenaar. Een beter excuus om te gluren bij de buren had ik niet kunnen bedenken. Ik heb alles, maar wat hier staat, heb ik niet. Vazen van formaat waar alleen een struik in past, naast petieterige vaasjes met bloemen en vogels erop geboetseerd. Ook aan koperwerk is geen gebrek. Mijn oog valt op een gebloemd bordje dat ik graag aan gort zou slaan voor mijn vogelzwembad. Op de achterkant zit een prijsplakkertje, 15 euro alsublieft. Ik til een saai wit bord met gouden randje op. Deze gaat per 12 voor 12 euro. Het moet stammen uit een nalatenschap van iemand die er nooit van gegeten heeft, waardoor de bordjes het allemaal hebben overleefd.
Een dame, regelrecht uit de bijbelbelt ontsnapt, het zwarte hoedje met voile is onderweg aan een boomtak bijven hangen, is mij genaderd tot op anderhalve meter. Een ovalen tafel vol servies uit de oude doos weerhoudt haar, maar niet haar keurige stem.
‘Heeft u hulp nodig?’
‘Ik kijk even rond.’
‘Dat mag gerust, daar zijn wij voor, maar als u iets speciaals zoekt, help ik u graag, daar ben ik voor en ik weet alles te liggen of te staan, want ik heb het er zelf neergezet.’
Dat zou je op het eerste gezicht niet denken van een vrouw met lange rokken, dat zij daarin gehuld zware vazen en schalen op de bovenste plank torst. Daar moet ze een flinke ladder voor zijn opgeklommen. Allemaal voor die arme stakkers waar ik aan vergeet te denken met mijn kleerkast vol, koelkast vol, huis vol. Aangeraakt door haar goedheid, wil ik iets bedenken dat ze hier zeker hebben, wat niet veel kost, want wat moet ik ermee, maar toch net genoeg opbrengt dat er weer een kind naar school kan. Iets van een euro of drie. Wat zeker in elk erfgoed moet zitten, zijn asbakken. Iedereen rookte vroeger en ik erger me de hele week al aan de peuken in mijn tuin. De heerlijke vondst in oorlogstijden voor rokers die geen sigaret te roken krijgen, zoals mijn familie in de oorlog juichte als er een peuk van de vijand op straat was achtergelaten en niet door een ander voor de neus was weggekaapt.
‘Een asbak.’
De bijbelvrouw veert op als een jehovahgetuige die eindelijk ergens wordt binnengelaten.
‘In de kristalhoek heb ik een mooi exemplaar.’
Ze ziet in mij zo’n vrouw die thuis op de sofa zit met een boek op schoot, sigaret in de hand en asbak op een driepoot naast zich.
‘Het is niet voor mij maar voor de hippies die onderdak hebben bij ons. Binnen wordt niet gerookt, maar ik vind elke ochtend hun peuken in kopjes en glazen en in de tuin en dat moet ik dan opruimen en dat vind ik smerig.’
‘Dan zegt u toch dat zij dat moeten opruimen?’
Ja, hallo. Ga mij even opvoeden.
‘Ze hebben een ander ritme. Als ik naar bed ga, komen zij hun studio uit en als ik opsta, liggen zij nog lang bij te komen van de lange nacht. Ze komen uit, eh, hete landen en daar moet dat.’
Ik ga mijn Spanjaarden niet gelijk het stempel opdrukken van Spanjaard. Al dat gediscrimineer moet ook een keer ophouden. Ik ben voor heel Europa, of het nou noord is, oost of zuid, en met die grijpers en graaiers moet het een keer afgelopen zijn. Wel overal heen met vakantie, lekker goedkoop, heerlijke sangria en ouzo, goedkoop huisje huren of liever nog kopen en als het erop aankomt ze laten barsten. Zo zijn we niet getrouwd. Op dat punt ben ik precies haar. Ik glimlach haar toe. Zij pakt een kristallen asbak en kijkt naar de onderkant.
‘Die is drie euro, veel te duur voor die mensen, en als ze hem laten vallen, zit u met al die glassplinters.’
Ze dirigeert me naar de witte hoek, waar eenden en vazen staan en asbakken. Ik pak een eenvoudig model met openingen in de rand, vijftig cent.
‘Dan leggen ze de brandende sigaretten in zo’n gat en vallen ze eruit. U moet een asbak die de sigaret steunt.’
De dame heeft duidelijk meer met sigaretten en asbakken. Ze strekt haar hand naar een witte asbak met opleggers in de rand. Er zit een barst in de bodem. Mijn oog valt op een witte asbak met een middenstuk waar vier sigaretten op kunnen liggen, een geniaal ontwerp: als de sigaret valt, valt hij in de asbak. En dat voor vijfenzeventig cent. Hij is alleen wat klein.
‘Heeft u deze ook in het groot?’
‘Ik heb een asemmer voor u.’
Ze dirigeert me nu naar de hoek met oranje vaasjes, kopjes, schaaltjes, een voetbalpet en een metalen emmertje met deksel.
‘Kijk, die hadden wij zelf vroeger thuis. Hierin gooi je de asbak leeg en als hij vol is, en dat duurt echt wel even, dan kiep je hem zo in de vuilnisbak.’ Ze demonstreert hoe handig de halve deksel op en neer kan gaan. ‘Dankzij de deksel bent u gelijk van de stank af. En het zicht.’
Ik kan er niet onderuit, dit moet hem worden. Twee euro alstublieft. Ik geef er drie voor de praktische combi van asbak met oplegger en asemmer met wipdeksel. Voor die prijs wordt alles keurig ingepakt in een oude krant. Ondertussen zie ik een zonnetje van opengewerkt metaal op de toonbank liggen.
‘Die krijgt u erbij.’
Opgetogen fiets ik terug naar huis. Daar komt hippieman slaperig naar buiten. Enthousiast demonstreer ik het nieuwe asregime. Hij begrijpt van top tot teen dat ik walg van die sigarettenzooi in kopjes en glazen. Ter verzoening krijg ik een hug van heb ik jou daar. Ik smelt weer eens voor zijn charme.
Ga ik vanochtend in alle vroegte naar buiten voor het wonderschone resultaat van mijn goede daden, ligt er een zaklamp op de asbak en zitten de peuken in drie soepkommen.

Het bericht Asbak verscheen eerst op Anne Vellinga.