Blackjack volgt de blik van de vrouw.
‘Dat zijn oude borden, maar dan ook heel oud. Zulke vind je niet meer.’
De vrouw gaat door de knieen, ondanks strak rokje. Ze pakt het bovenste bord van de stapel en draait hem om.
Blackjack houdt zijn mond terwijl zij het keurmerk ontcijfert. Dat valt niet mee op zo’n versleten onderkant, het kan ook het ontbreken van de leesbril zijn. Blackjack ziet het.
‘Echt heel oud, haast niet meer te lezen.’
‘Er staat Germany.’
Dat komt eruit of het oorlogstuig is, terwijl dat bordje komt uit een tijdperk dat ook WO I Germany nog niet bezoedelde tot in het tiende geslacht. Blackjack doet de handen in de zakken. Laat hij de vrouw in haar sop gaar koken of geeft hij nog een keer een verkoopnummertje ten beste?

‘Germany is wel van de kwaliteit he. Dat zie je af aan die borden, heel oud en geen barst erin.’
‘Wat kost zo’n bordje?’
Met een stalen gezicht van nonchalante onverschilligheid beweegt zijn blik van de gehurkte vrouw in het rode kokerrokje naar de stapel grauwe borden.
‘Voor jou 2 euro per stuk en als je de hele stapel neemt, maken we een prijsje.’
‘Het is niet compleet.’
‘Dan moet je naar de Blokker. Dit zijn hele oude borden, de laatsten in hun soort. Ik heb er ook nog de boterpot van.’
Blackjack loopt als een olifant door zijn waar en vist zowaar een boterpot achter een lamp vandaan. Hij geeft hem aan haar en is zo kies zich meteen terug te trekken naar zijn busje, de knieen opgetrokken bij iedere stap.

De vrouw haalt de deksel van de boterpot en doet hem er weer op, zoals vrouwen nu eenmaal graag deksels van doosjes doen en er weer op. Ze telt de borden, draait ze om.
Blackjack is klaar met zijn taxatie.
‘Een joetje voor alles.’
Wat is een joetje in Eurotijd. De vrouw rijst op of ze dagelijks gymt in de kokerrok, soepel als een cobra.
‘Dat is veel voor oude borden.’
Ze wacht op een lager aanbod.
Gedachten zweven rond Blackjacks getekende hoofd. Een joetje en anders gaan ze de container in.
Hij kijkt haar aan met een blik die eertijds dwingend kon zijn, tergend, spottend, cynisch. Die tijd is voorbij. Hij blikt niet, hij bloost niet. Maar uit zijn mond wolken zwijgende woorden.
Vandaag nog en Koninginnedag, dan is hij klaar met de zooi en de kittige wijffies die alles voor niks willen.

Het bericht Kofferbakmarktman – 2 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Vlakbij het doel, de Nesbos, blijkt deze niet in de Tomtom te zitten, ook niet aangegeven met borden of pijlen, en zelfs de plaatselijke plattegrond, waar Man zo heerlijk ouderwets op gaat staan zoeken in de lentebries, de vinger bij de kaart, biedt geen locatie Nesbos.
De handelaren zijn met hun kofferbakken, aanhangwagens en busjes allang ter plaatse, dat wordt dus rijden op goed geluk.
En jawel, aan de andere kant van de dijk, grenzend aan het IJsselmeer, ligt iets dat voor een bosje kan doorgaan. Naarmate we naderen, glanzen meer kleuren op tussen de bomen die er nog kaal bijstaan, de kofferbakken!

Bij de afrit staat een man gekleed op het naderend Oranjefeest. Zodra hij ons gewaar wordt, begint hij enthousiast te gebaren waar wij heen kunnen en waar wij gratis kunnen parkeren. Om kwart voor tien lopen wij het terrein op, bezaaid met auto’s en aangrenzende bouwzeilen en Turkse kleden waarop de koopwaar uitgestald ligt. Het is al gauw duidelijk waarom de huidige eigenaars er vanaf willen, het is een allegaartje van zwerfafval, gebarsten serviesgoed, afgedankt speelgoed, versleten gereedschap, kapotte sieraden, afgedragen kleding, stukgelezen boeken, CD’s zonder hoesjes, hier en daar een kolenkit, kapstok, staande lap en schommelstoel die het geheel een huiselijk tintje geven.

Het is een groot terrein, dat zich naar alle kanten uitstrekt en waar geen einde komt aan uitstallingen. Het eigenaardige is, dat naarmate de voeten verder schrijden en de ogen meer kost tot zich genomen hebben, de aanpassing aan de omgeving groeit.
Zoiets moet met John Ewbank gebeurd zijn bij het maken van het Kroonlied. Naarmate Daphne Deckers meer onzinzinnen brouwde van aangevoerde volksteksten, raakte hij eraan gewend en ging zijn muzikaliteit ten onder aan het Kloonlied.
Onze zintuigen zijn na enkele bochten gewend aan de kakofonie van kleuren. Er beginnen zich vormen af te tekenen voor het overdonderde oog.

Man loopt een bronsje tegen het lijf voor 5 euro en is zo blij als John geweest had willen zijn.
Ik zie een witgeschilderde bonk hout onder een klaptafeltje liggen en kruip erheen. Is het een hartstikke leuke violist! Die mag ook vijf euro kosten.
‘Wat kost dat ding?’
De eigenaar leest de prijs van mijn voorhoofd.
‘Vijf euro.’
Mijn prijs zakt op slag.
‘Mag het ook voor vier?’
Dat mag.
Marktman blij, ik blij, Man blij, allemaal blij. We kunnen naar huis.
Man zet zijn beeldje gelijk op de plank.
Ik zet de violist meteen in de tuin. Hij ziet erg wit. Hij kan wel een kleurtje gebruiken. Daar heb ik nu geen tijd voor, donderdagmiddag gaan wij naar ons plekje in het Fichtelgebirge en ik moet nog heel veel doen voor ik niks kan doen. Aan de nood zit de deugd vast.
De violist gaat mee en als hij daarginds in het donkere bos in zijn volle kleur staat, vereeuwig ik hem voor jullie.

Het bericht Kofferbakmarkt – 1 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik verbaas me vaker over het wonderlijk fenomeen dat het onderste uit de ziel haalt van een passant, die na zo’n ontboezeming niet langer passant is, maar iemand wiens leven oplicht.
Ik zie het echtpaar met de dochter wonen in de in mekaar gezakte huisjes rond de bollenschuur, het leven gaat zijn gang gelijk de handel. Op koude dagen gaat het potkacheltje aan, de man stapelt torens en schikt potten en pannen en klokken en trommels ertussen, vrouw doet de huishouding en dochter gaat naar school, krijgt een opgeknapte afgedankte fiets en later een brommer.
Het noodlot klopt aan.
Grond zakt onder voeten van stavast. In een klap is hij alleen met de rommel.
Wie kookt er zijn potje, wie wast er zijn goed, wie strijkt hem over de bol en wie deelt zijn bed.

‘Ik was compleet in de stress. De dokter wou me naar Hoorn, naar het Riagg, dat is daar in zo’n gebouw achter het ziekenhuis. Dat is niks voor mij. Je moeten het zelf doen, je moeten naar het positieve kijken, het glas is altijd halfvol… Na een jaartje was ik eroverheen. Dat van mijn vrouw, mijn ex-vrouw, want op een leugen kan je niet leven en ik heb tegen dien andere vent gezegd, dat hij het nou alleen moest doen met haar, want voor hem geldt hetzelfde, hij kan ook niet leven op een leugen en mijn vrouw, mijn ex ook niet… Dat van mijn dochter gaat nooit over, dat is anders…
Maar goed, vraagt die dokter mij hoe dat ik er in een jaar overheen kan zijn, want anderen zijn na vijf jaar nog niet ermee klaar. Ik zeg je moeten het positief zien en je moeten het zelf doen. Vraagt die dokter of ik dat niet een keer op dat Riagg in Hoorn kan komen vertellen aan die mensen die d’r maar mee zitten blijven.’

Nova Zembla graait in een roetige kolenkit, haalt er een blok hout van onbestemde herkomst uit en gooit het op het vuur. Zelfs Man verroert geen vin in de intimiteit van potkacheltje en winterkou.

‘Ga ik naar dat Riagg in mijn goeie goed, ben ik daar op tijd, auto in die stinkend dure parkeergarage, want je weten niet hoelang dat ze je daar houden, kom ik daarbinnen, komt die dokter op me af en zegt ‘neem maar een koffie uit de automaat, we beginnen zo’…
Ik gooi een euro in die automaat en drink die koffie die niet te drinken is. Staan ik daar in zo’n kale hal te wachten, een dik kwartier, halen ze me eindelijk op naar zo’n kamer met zo’n kring van allemaal dezelfde stoelen, allemaal bezet op een na waar ik moest gaan zitten vertellen hoe dat je dat doen met die stress… Ik voelde m’n eigen net een patient…
Was het klaar, komt die dokter op me af dat het heel goed was en of ik dat vaker wil komen vertellen.
Ik zeg nee…
Dat snapte die man niet, want ik had het goed verteld. Ik zeg, ik kom hier binnen en ik had echt niet verwacht dat ik betaald zou worden, en ook niet voor het parkeren of voor de reis, maar dat ik mijn eigen koffie moet betalen, dat is de druppel en dat doen ik niet nog us. Komt die dokter met zijn portemonnee en wil me een euro geven. Ik zeg nee, nou hoeft het niet meer, en ik ben zo weggelopen.’

Het bericht Hulpverlening verscheen eerst op Anne Vellinga.

Even later tuffen we over landweggetjes door winters Noord Holland waar niks te beleven valt. Het Scheringa museum heeft het loodje gelegd door zijn inhalige eigenaar, het Openluchtmuseum is nog dicht en de IJsbaan lokt zeker niet.
Op de sloten deint een vlies ijs, in de weilanden ligt hier en daar een zwaan, de hals diep in wapperende veren, nergens een koe, laat staan lammetjes, zelfs geen koene wielrenners of kloeke  mannen die dartele honden uitlaten, er is geen kip op straat. In dit desolate decor, waar elk moment de muziek kan losbarsten ten teken dat er iets gaat gebeuren, valt alles op wat je niet verwacht.
Jezus.
Hij staat treurig langs de kant van de weg, zonder armen, met lang haar, ooit bruin, nu afgebladderd. De arme Jezus staat naast een omgevallen pijl die wijst naar een bollenschuur aan het eind van een onverhard pad vol kerkbanken.

‘Daar is vast iets te doen!’
‘Als het maar geen openlucht kerkdienst is.’
Ad rem als Man is, staat hij al geparkeerd naast Jezus, ergens op een dijkje waar niemand woont, nou ja, een plukje in mekaar gezakte huizen, een bollenschuur, Jezus en wat losgeslagen kerkbanken.

De deur staat open, wat de binnentemperatuur gelijk aan die van buiten maakt. In het schemerdonker ontwaren wij meer kerkbanken en meer Jezussen, geen levend mens. Wel nog een deur, wat hoop geeft op luwte erachter. De schuur is nog groter dan hij er buiten uitzag en tjokvol alles wat vorige generaties overleefd heeft, kasten, tafels, stoelen en banken, gestapeld tot wankele torens. We zijn beland in Leven in Puin, het televisieprogramma waarvan je denkt dat het zo erg niet wezen kan. We staan er middenin met open ogen, geen camera. De opnamen zijn net achter de rug of moeten nog beginnen.

Man baant zich een weg naar een straaltje licht ter linker zijde, vrouw baant zich rechts een weg tussen kinderwagens, naaimachines en poppen, een combinatie waar over nagedacht is. Na drie haakse bochten zie ik achter een buffetkast op het randje van een kloostertafel tegen een gedeukt cacaoblik een zwart glanzend plankje met twee opklap plankjes, verweerd, maar met bloem en blaadjes en zelfs een vlinder in reliëf. Er staat een nummer op en 7 euro. Het is te koop. Ik ga dit kopen. Op zoek naar de eigenaar kom ik tussen antieke po’s en koektrommels vier beschilderde paaseieren tegen met kleurige linten eraan, een aardigheidje voor mijn moeder. Ik zie ze al hangen aan haar paastak tussen de kraanvogels van Ria.

Achter een stellage van potten en pannen hoor ik Man. Man heeft de cameleontische gave een te worden met zijn omgeving. Zet Man op een podium en hij zingt een lied, totaal geen plankenkoorts, zet man op een steiger en hij neemt troffel en hamer ter hand, zet hem naast Willem Alexander en hij doet de aanstaande koning een briljant idee aan de hand over de waterhuiskunde, stuk voor stuk echt gebeurd, zet man in een ijskoude bollenschuur en hij is houthakker.

‘Je hebt hier een prachtig kacheltje staan, met een pijp ook nog, zou je niet us gaan stoken?’
Onverstaanbaar gemurmel duidt op ongezien leven, de eigenaar van plankje en paaseieren!
‘Dit stoeltje kun je wel verstoken, het is zo wankel als wat en dat kastje is ook brandhout.’
In andermans schuur ziet Man mogelijkheden ruimte en warmte te winnen.
Zie ze daar staan tussen de antikiteiten, grote Man in korte winterjas en een barbaars mannetje gekleed op Nova Zembla: bontmuts, snorrebaard die doorloopt tot in het borsthaar, een schipperstrui met houthakkersjack erover met bontkraag, halve handschoenen, twee broeken, de onderste ribbroek net wat langer dan de grijze eroverheen.
‘Je moeten het positief zien. Dat stoeltje kan nog best dienst doen, of je zet er een stukje onder, of je zaagt er wat af en hij gaat weer jaren mee. En dat de kachel nog niet aan is, dat komt dat je zo vroeg bent, maar dan ben je ook de eerste, je moeten het positief zien. Het glas is hier altijd halfvol.’

Man wendt de blik af en ziet alleen maar meer rommel.
‘Wat moet jij nou met dat plankje? De verf bladdert eraf en je kan er niks opzetten en die kitsch eieren gaan we niet ophangen.’
‘Ik ga dat plankje schuren en verven en op de dwarsplankjes past precies een mini boeddhaatje en die eieren zijn voor Aal.’
Nova Zembla krijgt rode wangen van het halfvolle glas dat overloopt van dit onverwacht enthousiasme over dat rotte plankje, die miskoop, dat onding waar niemand wat mee kan.
‘Als je dat plankje koopt, krijg je de eieren erbij.’
Man diept het geld munt voor munt uit een broekzak waar geen eind aan komt, vrouw heeft haar tas weer eens niet mee op deze verrekt koude zondag dat je toch ergens naar binnen moet om warmte en vertier te zoeken, en Nova Zembla gooit een lucifer in de kachel, die begint te fikken of hij er uitsluitend aanmaakblokjes in stookt.

Nova Zembla knikt naar Man die zuchtend de ene munt na de andere aftelt in zijn handschoen waar eeltige vingers uitpriemen.
‘Soms lijkt het zwaar, dat had ik voor negen jaar.’
Man is klaar met de rommel en wil gaan. Voor vrouw begint het…

Het bericht Tochtje verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het bericht Rommelparadijs verscheen eerst op Anne Vellinga.