Voor ik dat straatje met dat lokaal gevonden had… Eindelijk was Vellinga er, maar Hellinga niet. Er was een vrouw in de weer met stoelen. Ze kreeg de slappe lach dat ik bij het horen van Hellinga meteen was komen aanfietsen. Ze was er toevallig, want de school moest nog beginnen en zij deed de inschrijvingen, dat wel.
‘Gerben zit vol, maar er is nog een plekje vrij bij Hans Plomp.’
Ik had nog nooit van hem gehoord, maar zijn naam riep het beeld op van een natuurlijke omgeving met water en gele plomp. Het leek een plek van zielsverwanten. Een paar dagen later begonnen de lessen.

Een indrukwekkende groep adolescenten, punkers, hippies en studenten hing in de stoelen, sigaretten, rook, schrijfblocs en pennen rondom. Ik dacht dat ik vroeg was, ik was laat. Er was nog één stoel vrij naast een gekke goozer met zoenlippen die de blik naar zijn mond voerden telkens als hij het woord nam. Vaak. Hij was student en reed op een trekker, want zijn vader was boer. Ik zou nog een keer met hem op de trekker zitten, maar dat wisten we toen nog niet. Hans kwam almaar niet en ik had geen zin mijn doopceel te lichten. Ik zweeg. Ik keek. Ik luisterde. Ik wist nog niet dat we allemaal met de billen bloot moesten.
Achterin het lokaal sloeg een deur dicht.

Daar was hij, Hans Plomp, donker en mysterieus. Ik zag iets in hem dat ik wilde ontdekken.
Hij ging voor ons staan met een glimlach die bijna verlegen was. En toen kwam het woord: ‘Ruigoord’.
Het zong rond in mijn bloed en toverde op het eerste gehoor een beeld van een ruig oord met hutten en bomen en wilde planten waartussen schrijvers en kunstenaars woonden en werkten. Dat bleek ook zo te zijn. Ongeveer. Ontdekte ik later.

Hans Plomp kwam van Ruigoord. Met de bus.
Een opmerking die zo concreet was, dat hij mijn hooggestemde ideaalbeeld van het schrijverschap glashard onderuit haalde. Vanaf zijn eerste woorden, vanaf de bus, liet Hans mij inzien dat schrijvers heel gewone dingen zeggen.
Hij zei: ‘Ik kom van Ruigoord. Met de bus.’
Met zeven woorden riep hij een wereld op van magie en realiteit. Het waren de zinnen van een schrijver. Zinnen met zeggingskracht.
Mijn eerste les.

Ik luisterde met overgave naar de zinnen die uit zijn mond, zijn ziel, zijn geest kwamen.
Het werd gewoner dan gewoon. De bus kwam later dan Hans had gedacht en deed er eindeloos over.
Hij onthulde dat hij dus niet de dag ervoor alles had voorbereid. Het hoefde niet perfect.
Mijn tweede les.

Hij durfde aan het toeval over te laten.
Derde les.

Hij durfde te laat te komen, durfde fouten te maken, ervoor uit te komen. Billen bloot.
Vierde les.

Daarna begon de les echt, maar dat ben ik vergeten.

Het bericht Hans Plomp en het Terra Incognita – 2 verscheen eerst op Anne Vellinga.

In 1986 had ik nog nooit van Hans Plomp gehoord, terwijl hij zich toen allang bewoog op alle terreinen die ik niet kende, maar wel van droomde. In de provo-tijd en de hippie-tijd, die bruisende tijd dat ik in minirok en maxi-jurk door de Betuwe danste, was hij één van de vonken in het ‘Magies Sentrum Amsterdam’.

In 1973 verplaatste een deel van de vonken zich naar Ruigoord dankzij een reeks toevalligheden.
De provo/hippietijd was heel sterk geweest in Amsterdam, maar in de beginjaren ’70 verflauwde het. Er was echter een groep vrijdenkers die hun vrijheid niet wilde opgeven, integendeel, zij wilden voorgoed op een andere manier leven. Maar hoe en vooral waar was dit te realiseren?

In dit knellende tijdsgewricht ontmoette Hans een Française die hij kende van een van zijn verre reizen. Hij was haar ooit tegengekomen in Marokko op een moment dat zij doodziek was. Hij hielp haar toen en nu liep Hans diezelfde Française in Amsterdam tegen het lijf op het moment dat het ‘Magies Sentrum’ op sterven na dood was. Deze vrouw leidde hem naar Ruigoord, een dorp tussen Amsterdam en Haarlem.

Ruigoord zou worden gesloopt om plaats te maken voor de Afrikahaven. Hans kwam en zag en wist. Dit was de gedroomde plek! De kerk kon kunstenaarskwartier worden. Welgemoed trok hij met Gerben Hellinga en andere vrijdenkers naar Ruigoord om de kerk te kraken. Toen ze in het dorp aankwamen, bleek niet alleen de kerk leeg te staan, de laatste bewoners van het dorp verlieten net hun huizen. Zo hadden de vrijdenkers ineens een heel dorp tot  hun beschikking en vestigden zich er.

Het was een ijzeren wet dat Ruigoord moest verdwijnen voor de haven, maar met hun gezamenlijke wil en geestkracht en creativiteit wisten de nieuwe bewoners de sloop van Ruigoord steeds af te wenden. Tot het onherroepelijke moment.

Het dorp is niet gesloopt, maar de haven is er wel gekomen. Een gebied dat lange tijd een en al natuur was, een paradijsje van enkele vierkante kilometers groot waarin alles mogelijk was, waar mensen een caravan konden neerzetten of een huisje konden bouwen om er te gaan wonen, waar vele plantensoorten en dieren hun thuis hadden, is verloren gegaan. De kunstenaars wonen er niet meer.

Maar.
Ruigoord is niet verloren. De woningen zijn getransformeerd in ateliers, een echte kunstenaars Hotspot. Het dorp is het hoofdkwartier van het Amsterdams Ballon Gezelschap, een los verband van kunstenaars die culturele evenementen organiseren in het kerkje dat nog altijd overeind staat. Elk weekend valt er wel wat te beleven, niet-commerciële kunst wordt aan het publiek gepresenteerd. Vaak komen ook buitenlandse artiesten hun kunst tonen, zoals Australische aboriginals of Tibetanen. Ook organiseert het ABG grote evenementen, zoals het jaarlijkse Landjuweelfestival in augustus in Ruigoord en de grote Paradiso-show eind december.
In deze tijd van al het geregel van bovenaf is Ruigoord meer dan ooit een vrijhaven.

Last but not least:
Hans is een geboren schrijver, hij heeft vele prachtige romans gepubliceerd, ook gedichten, jeugdboeken en artikelen over zijn reizen in India. In krachtige, poëtische, heldere taal schrijft hij de werkelijkheid die hij leeft. Hans Plomp weet licht te werpen op het Terra Incognita van het Grote Onbewuste.

Het bericht Hans Plomp en het Terra Incognita – 1 verscheen eerst op Anne Vellinga.

De eerste keer dat ik naar Ruigoord ging, was het jaar dat ik voor het eerst en het laatst een schrijfschool bezocht: Fictie. Mijn beoogde leraar was Gerben Hellinga bijna Vellinga. Het werd Hans Plomp. Met zijn woeste haardos, rode sjaal en kosmische blik maakte hij een entree van een andere planeet, Ruigoord, de plek waar de geest waait en waar wij, aankomend schrijvers gelijk heen wilden en heengingen om deze genius loci door onze stadse zieltjes te laten waaien.

Een planeetomloop verder heb ik het boek geschreven met de genius loci als inspiratiebron, ‘Sophie Genius Loci’.
Ik neem het mee voor Hans Plomp.
Eenmaal in Ruigoord valt op dat het oude kerkje waar we ‘off the grid’ zullen gaan in de steigers staat, een vingerwijzing naar de perken die te buiten, dan wel te binnen gegaan worden, want wie betaalt dit.
Eenmaal binnen is de eerste persoon die mijn oog streelt de kleurrijke wegwijzer van het eerste uur, Hans Plomp. Hij herkent mij ook meteen en voor we het weten zijn we in een onbeperkte omhelzing, waarbij ik dankzij Hans Sophie achter de rug heb. Zie foto!

Er staan schalen met heerlijk vegetarisch eten klaar, we kunnen aan de gezonde hap; groentetaart, salade en brokken brood, vers bereid door ruige lieden. Het is koud in de kerk, we gaan niet uit de kleren, bejast en behoed gaan we aan tafel. Schatje maakt grijnzend wat selfies van het vreemdste soort.

Hans Plomp springt het podium op. Het leuke van Hans is dat hij altijd zichzelf is. Wie niet, je ontkomt er niet aan, maar Hans is zichzelf zonder dat er een harnas of masker of schild tussen staat. Dus Hans staat daar als een bejaard veulen hoevenschrapend te glimlachen dat na alle ruimtereizen in de geest met gebruik van de rechter hersenhelft en vrouwelijke aspecten, de tijd rijp is dat de andere kant van de hersens erbij mag in Ruigoord, de manlijke kant die wetenschappelijke onderbouwingen zoekt en vindt en geeft, de linker hersenhelft. Kortom: de tijd is rijp voor de androgyne mens.

Mijn hart resoneert. Zo wonderlijk wat Hans hier brengt. Precies de omgekeerde rode draad van mijn debuut waarin Sophie de lezer meeneemt van hoofd naar hart, van de linker hersenen met haar herinneringen aan Otto, via haar hilarische avonturen in de Betuwe, de rechterhersenhelft, naar de stervende man in de bergen, waar ze haar hart vindt, de androgyne mens.
Het publiek luistert ademloos, zelfs een zwarte hond en een witte kat hebben hun oortjes gespitst.
(De kat zie je liggen op het tafeltje in de verte, de hond is net van de foto afgesprongen)

Wij verwachten Theo Kley met een verhaal over een bijzonder geneeskrachtig plantje dat hij vond in de Himalaya, maar uitgerekend vanavond is Theo ziek – wat wel even heel duidelijk maakt dat dat plantje zo geneeskrachtig is dat het Theo ziek maakt op het moment dat hij het geheim wil openbaren ‘off the grid’ – want dat plantje zit natuurlijk binnen de genius loci van Ruigoord.
Dus hebben ze twee jongens gevonden die wel uit mijn hart gerukt lijken. Die met het sikje en het petje, hierboven is er eentje van. Ze vertellen op een kurkdroge manier de grootste geheimen van de mathematica, zoals die door Pythagoras reeds doorschouwd werd, waarbij de getallen niet voor aantallen staan, maar voor kwaliteiten die in de gehele kosmos terug te vinden zijn.

Ze demonstreren dit met projecties van slakkenhuizen, zonnebloemen, mandala’s – en meer. Als ze meer tijd hadden gehad dan was ingeruimd voor Theo en zijn plantje hadden ze het ons laten horen met muziek, want er is harmonieuze muziek en muziek die ons verziekt, alles in samenhang met de grote wetten van het getallenmysterie.

De vogende spreker die off the grid is, is een Amsterdamse ambtenaar van ruimtelijke ordening die zich bezig houdt met het belang van Vrijplaatsen, door zonderlingen zelf gevonden, ingericht en bewoond en Broedplaatsen, waar van bovenaf ruimte geschapen wordt voor zonderlingen die zich dan wel moeten houden aan geldende regels.

Deze lezing roept verschrikte vragen op in het kerkje dat veilig in de steigers van Amsterdam staat, het kerkje van Ruigoord dat Vrijplaats was, maar steeds meer Broedplaats dreigt te worden…

www.Ruigoord.nl 

http://jaapkroon.wordpress.com/2014/02/23/ruigoord/ 

Het bericht Ruigoord – off the grid verscheen eerst op Anne Vellinga.

Op zekere dag kwam mijn krakkemikkige, dementerende moeder bij mij wonen, uit nood geboren, anders was ik er niet aan begonnen. Van de ene dag op de andere was ik uur na uur aan huis gebonden. Ik verveelde me van de saaiheid, tot ik de vrije ruimte van de fantasie terugvond; ervaringen, gevoelens en gedachten begonnen te rijpen. In ons vakantiehuisje begon ik te schrijven en kon er niet meer mee ophouden, tot het eerste boek klaar was: Sophie, genius loci.

Op een drenzerige regendag toog ik naar Ruigoord, dat geheel verlaten was. De Afrikahaven had het gewonnen. Niemand om iets te vragen, nergens was te achterhalen waar Hans Plomp verbleef. Ik nam contact op met In de Knipscheer, zijn uitgever. Die zou mijn verzoek aan Hans doorgeven. Een paar dagen later kreeg ik een mailtje van de uitgever dat Hans had gezegd dat hij niet wist of hij mijn boek lezen wilde, dat wist hij pas als hij het las. Ik kon het manuscript opsturen naar een adres in Amsterdam.
Dat deed ik, en toen bleef het stil.

Een halfjaar later was mijn lief toevallig op een adres in dezelfde straat en had Hans Plomp toevallig zijn hoofd uit het bovenraam, waarop Man de koe bij de horens vatte, het manuscript terugvroeg en Hans zei dat hij onder de indruk was van het boek en de doorleefde karakters. Toen hij het uit had, wilde hij een ander boek lezen, maar dat ging niet en de volgende ook niet, zo gortdroog waren die ineens. Na al die maanden wist hij nog steeds wie Sophie was, wie Otto en wie Willem.
‘En dat zegt alles.’
Op die woorden heb ik een jaar geteerd.

‘Ik heb nu geen fut meer om hem te ontmoeten, er komt geen woord uit mijn mond, ik ben leeg, ik ben vol, ik ben bekaf van alle ontmoetingen.’
‘Dat doe jij nou altijd.’
Geen idee wat ik altijd doe, dan zou ik het niet doen. Ik wil ook niet van Man horen wat ik altijd doe. Dan ga ik nog liever een huis in.
‘Daar staat nog een deur open. Laten we die dan nog doen en dan wil ik naar huis.’

Gehaast ga ik voorop, de deur door, de gang door. In de muur is een gat, waar ik doorheen kijk. Zie ik Hans Plomp! Of liever, zijn buik.
Hij ziet me en zwaait. Mijn plankenkoorts zakt, met vuur aan de schenen storm ik de kamer in.
‘Daar ben je!’ zeg ik niet, hij zegt het, of hij me al tijden verwacht.
‘In de buik van moeder aarde, een van je mooiste boeken.’
‘In de buik van moeder natuur.’
‘Voor titels moet je niet bij mij zijn.’
‘Dan ben je weg. Uit je bol.’
‘Dat boek heb ik ook van je.’
‘Dat wordt opnieuw uitgegeven. Gerben Hellinga en ik hebben er nu toch maar wat waarschuwingen tussen gezet.’
Na deze snelle afstemming neemt hij de rust, en ik ook. Even op adem komen van de schrik dat ik oog in oog met de meester sta.

‘Yaya en het orakel gaan ze ook weer uitgeven. Ze denken dat de oude religie kinderen een goede impuls kan geven met al die verwarring rond geloof en cultuur.’
‘Dat boek heb ik ook, de wijze Weleda’s, erg leuk…’
In de stilte die valt, schiet me te binnen dat ik zelf nog twee jeugdboeken op de plank heb liggen over de hagedessa’s, de wijze vrouwen die eertijds rond de Zuiderzee woonden. Misschien is de tijd daar nu ook rijp voor…

‘Een tijdje geleden vroegen ze me voor een column in een spiritueel blad. Ik heb toen meteen een paar stukken geschreven vanuit mijn vieze kant. Die wilden ze niet. Dat wist ik vooraf. Maar weet je, als ze mij willen, moeten ze mij helemaal nemen, niet alleen de kant die zij als mijn spirituele kant zien, want dat is niet spiritueel, dat is de halve waarheid, die vieze man is wezenlijk onderdeel daarin.’
Daar ben ik zelf mee bezig. Dat heb ik altijd met hem, dat gaat vanzelf. Hij is mijn geboren leraar.
‘Daarom steigerde ik natuurlijk toen mijn uitgever het idee lanceerde mij te promoten in de Happinez. Doe maar in de Telegraaf, zei ik.’
‘Je boek komt dus uit.’
‘Afgelopen zomer werd ik gevonden door een uitgever en voor de komende winter komt het uit.’
‘Dat is het mooiste, dat een uitgever jou vindt.’

‘We zijn nu bezig met de kaft. Wil jij iets op de achterflap zetten?’
‘Komt in orde.’
‘Weet je nog wel waar het over gaat?’
‘Dat zij zo rond dat boerderijtje scharrelt…’
‘Het is wel genoeg als je schrijft dat je de karakters nog weet.’
Hij kijkt me aan vanonder wenkbrauwen, grijzer dan ik me herinner, de blik nog dieper.
‘Ik schrijf wel wat meer dan dat.’ Hij oogt slagvaardig. ‘Ik schrijf de eindconclusie.’

Het bericht Ruigoord (5) – Het slotaccoord van Hans Plomp verscheen eerst op Anne Vellinga.

De kunstenaarsbiotoop van kleur en water, spiegelingen en bomen, een gouden ei, riet en houten huisjes maakt tegelijkertijd wat weemoedig.
‘Hier hadden wij ook kunnen zitten,’ zucht mijn lief.
‘Heb je spijt?’
‘We zijn nou zo serieus bezig.’
Dat voel je op zo’n plek met bijzondere mensen.

Grazyna Przybyl staat als een levend standbeeld in haar huisje waar de scheuren in de muren doen vrezen dat het elk moment kan instorten. Aan de wanden grijze foto’s van mijnwerkers uit vervlogen tijden, in het midden een installatie van een etalagepop en een computer. Overal raderen en draden, geen handen maar pollepels en een infuus naar de hersenen. Hier zit een gedachte achter, die niet lang op zich laat wachten.
‘Mijn huisje wordt binnenkort gesloopt, dus ik had geen zin iets heel uitgebreids op de muren te schilderen, dus heb ik die foto’s opgehangen waar wij nu naar kijken als iets heel ouds en toen heb ik dit beeld bedacht als iets waar ze over 40 haar naar kijken als iets heel ouds en primitiefs, want alles wat nieuw is wordt oud en met verbijstering gezien door de volgende generatie.’
Haar bijzondere tongval in combinatie met haar kleurenpracht laat zien wat context doet, we zijn flabbergasted.

We lopen naar de dijk die het Ruigoordse poldertje omringt en werelden scheidt. Aan de ene kant torent een enorm cruiseschip, aan de andere kant zinken schamele huisjes onder NAP.
Het volgende huisje wordt bevolkt door Mildred Douglas en haar vrijer, twee uitbundig stralende middelpunten van een andere planeet, die alle wanden behangen hebben met de kunst van Mildred, die na haar zangcarriere rap van periode naar periode zeilt , abstract, lieflijk, surrealistisch, realistisch en vooral kleurrijk. Het profiel van de zwarte moeder met het kinderhoofd tussen de kleurige doeken op de rug vind ik het mooist.

De volgende open deur is in de stal die ik me herinner van de tijden dat wij hier kwamen. De wei ernaast is verdwenen, het paard met de witte stippen ook. Waar ooit paarden gestald werden, hangen nu drie levensgrote portretten van Ruigoorders, gesigneerd met Van der Vegt. Ik ben benieuwd naar de schilder en kijk rond. Een vriendelijk ogende grijzende man volgt mijn zoektocht.
‘Ik zoek Van der Vegt.’
‘Dat ben ik.’
‘Ik dacht dat de schilderijen door een vrouw geschilderd waren.’
‘En waarom dacht je dat?’
Hij heeft een prachtige, doordringende oogopslag.
‘De portretten zijn gevoelig neergezet, ze laten meer zien dan het uiterlijk.’
Zijn gezicht breekt open.
‘Ik ben wel gevoelig, ja, en dan heb ik ook nog een naam die een vrouwennaam kan zijn.’
‘Ik heb een naam die een mannennaam kan zijn.’
‘Henny.’
‘Anne.’
We wachten of er nog meer komt.

‘Ik zag in de kleine stal een folder met een hele reeks portretten van Ruigoorders. Die wil ik graag in het echt zien.’
‘Daar kan je beter niet over praten.’
‘Ik wil er ook niet over praten, ik wil ze zien.’
‘Ze zijn verbrand.’
‘Heb je dat zelf gedaan?’
Hij kijkt me aan. Ik kijk hem aan.
‘Nee.’
‘Is al je werk verbrand?’
‘Mijn hondenportretten niet.’

Hij pakt een map die uitpuilt van de ingeplakte en de losse foto’s.
‘Dit zijn de foto’s van het origineel.’
Hij streelt over de foto’s zoals mijn moeder doet nu ze niet meer praten kan.
‘Houd je van honden?’
‘Veel mensen vragen mij hun hond te schilderen, veel beroemde lui, van t.v. en zo. Ik houd van die blik van zo’n hond, die zegt mij alles en dat schilder ik en dat herkennen hun baasjes. Ik maak ook altijd een klein portretje van die hond voor mezelf.’

Hij wijst naar een  donkere hoek waar tientallen miniaturen van honden hangen, stuk voor stuk met liefde en vakmanschap geschilderd. Van der Vegt houdt van honden, dat is duidelijk. Het is meteen ook duidelijk waarom hij niet kan praten over de verbranding van zijn levenswerk.

Van der Vegt met zijn levenswerk http://www.youtube.com/watch?v=sxo5YAK60Bk

De brand:  http://www.rtvnh.nl/nieuws/101655/Een+miljoen+euro+aan+schilderijen+in+rook+op

Het bericht Ruigoord (4) – Przybyl en Van der Vegt verscheen eerst op Anne Vellinga.

We zijn inmiddels in 2013 in het straatje dat alles overleeft. In 1973 zou het hele dorp met de grond gelijk gemaakt worden, maar de pastoor stak hier een stokje voor, hij gaf de sleutel van de kerk aan een stelletje alternatievelingen uit Amsterdam. Zij kraakten het dorp en maakten het tot wat het werd en bleef, een vrije culturele ruimte voor (levens)kunstenaars, die hier initiatieven nemen die nergens anders mogelijk zijn.
Intussen annexeert Amsterdam steeds meer grondgebied en is een groot deel van de eindeloze ruige vlakte die het dorp omringde veranderd in een industriegebied met haven. Waar eens de wilgen waaiden, staan nu futuristische gebouwen  en liggen enorme schepen voor anker.
Ruigoord mocht blijven, d.w.z. de ateliers, en Amsterdam wil er nog meer bouwen, inclusief alle benodigde aansluitingen op riool en water. Gewerkt mag er worden, gewoond niet meer. Maar zoals bekend werken kunstenaars voornamelijk ‘s nachts, en tussendoor vallen ze wel eens even in slaap op een matras.

Wij blijven staan bij een boom met kabouters, waarachter een verzameling wonderbaarlijke houtkachels schuil blijkt te gaan, gesmeed van kachelpijpen, gasflessen en ander roestend ijzer in vormen die vuurwezens aantrekken. Een magische man met rode alpino beent tussen de kachels door naar het huis en verdwijnt achter de deur. Dat kon Aja wel eens zijn, een bijzonder kunstenaar, bouwer en wereldreiziger. Hij heeft iets heel speciaals met de oerculturen en haalde  ooit Aboriginals, Indianen en sjamanen naar Ruigoord.

Ik haast me achter hem aan en mijn lief volgt mij. Nu de gelegenheid zich voordoet, wil ik Aja ontmoeten in zijn domein. Snel de gang door, langs de trap en voor het keukentje de kamerdeur door naar een klein vertrek dat precies zo is als je verwacht, maar dan op Aja’s manier. Aan de wanden hangen zijn fijnzinnige etsen en kunstwerken en allerlei snuisterijen van verre.
Op de vloer van de kamer staat een kasteel. Kamerbreed.

Het is het laatste kasteel waar de allerlaatste kabouters huizen. Dat ziet een blinde.
‘Wat mooi, alsof de boom het zelf heeft gemaakt.’
Aja komt naast me staan. Van dichtbij zie je dat zijn gezicht net zo fijntjes is getekend als zijn etsen en hoe helder zijn ogen je zien.
‘Dat zijn stronken van bomen die verbrand zijn. Ik heb ze alleen samengevoegd en er hier en daar wat aan toegevoegd. Het was al een kasteel, je moet het alleen wel zien. Ik heb hem tentoongesteld op verschillende locaties, binnenkort waarschijnlijk weer. Hij blijft trekken.’
Het kasteel is groot, veel te groot voor de deur. Dat ziet een leek.
‘Dan mag je je raam er wel uithalen.’
‘Nee joh. Ik heb het zo gemaakt dat de verbindingen tussen de stronken heel gemakkelijk los kunnen als je weet hoe en dan zet ik het daar weer in elkaar als ze niet kijken.’

Hij kijkt me aan met een blik waarin ik verdwijn. Aja kent het geheim van de smid.

Het bericht Ruigoord (2) – Aja verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik had nog nooit van hem gehoord, maar zijn naam riep het beeld op van een natuurlijke omgeving met water en gele plomp. Dat leek me wel een mogelijkheid om zielsverwanten te vinden. Een paar dagen later begonnen de lessen.
Een indrukwekkende groep adolescenten, punkers, hippies en studenten hing in de stoelen, sigaretten, rook, schrijfblocs en pennen rondom. Ik dacht dat ik vroeg was, ik was laat. Er was nog een stoel vrij naast een gekke goozer met flaplippen die de blik naar zijn mond leidden telkens als hij het woord nam, vaak. Hij was student en reed op een trekker, want zijn vader was boer. Hans was er almaar nog niet en ik had geen zin mijn doopceel te lichten. Ik wist nog niet dat we allemaal met de billen bloot moesten. Eindelijk kwam Hans Plomp, zeker een halfuur over tijd. Ik hoorde de deur slaan achterin het lokaal.
Daar was hij, donker en mysterieus. In een oogopslag zag ik dat hij het geheim in zich had, dat ik wilde ontdekken.

Hij ging voor ons staan met een glimlach die bijna verlegen was. En toen kwam het woord: ‘Ruigoord’.
Het zong rond in mijn bloed, en toverde op het eerste gehoor een beeld van een idyllisch oord met hutten en bomen en wilde planten waartussen schrijvers en kunstenaars woonden en werkten.
Hans Plomp kwam er vandaan. Met de bus. Een opmerking die haaks stond op mijn droom en me vanaf het eerste woord leerde dat schrijvers heel gewone dingen zeggen. Mijn eerste les.
Het werd nog gewoner. De bus kwam later dan Hans had gedacht en deed er eindeloos over. Hij had dus niet de dag ervoor alles voorbereid. Het hoefde niet perfect. Mijn tweede les.
Hij durfde aan het toeval over te laten. Derde les.
Hij durfde te laat te komen, durfde fouten te maken en ervoor uit te komen. Vierde les.
Daarna begon de les echt, maar dat ben ik vergeten.

Ruigoord ben ik nooit vergeten. Dit jaar bestaat het 40 jaar, dat wordt gevierd met Festivals, Open Ateliers en meer.
Zondag 15 september ga ik erheen, een lange, vreemde weg voor je er bent.

Wordt vervolgd…

Website Ruigoord: http://www.cn20101172.p-client.net/index.php?pid=1

Het Oog van Ruigoord:  http://www.youtube.com/watch?v=8K_qBMvX3-8&feature=youtu.be

http://www.youtube.com/watch?v=7INIPwYp7I4

http://www.youtube.com/watch?v=ujey79_I0xU

Het bericht Ruigoord (1) verscheen eerst op Anne Vellinga.