Sandhaus Archieven - Anne Vellinga

Theater in Doorn

Anne — Fri, 29 Jun 2012 06:37:58 +0000

De dag die zal eindigen met een theater voorstelling van Arnold Sandhaus in Doorn, begint met Illy koffie en bonbons in Huize Sandhaus in Zeist. Arnold showt zijn tuin aan mijn lief en ik roddel met zijn lief over onze lieven. Erg leuk: mannen in de tuin, vrouwen aan de koffie.
Arnold Sandhaus heeft ‘s avonds een theater uitvoering in Doorn, in het gebouw van het Malena-Team, middenin de bossen.
Dit wil ik niet missen, want ik heb me opgegeven voor zijn workshop Verhalen Vertellen, die op dezelfde plek in hetzelfde bos gegeven wordt.
Ik ben geinteresseerd in alle dingen die Arnold voor de mensen in petto heeft, toneel, bewegen, vertellen, maskerspel, eurythmie, maar dichter op de huid is de slaap. Ik slaap niet als ik ergens vol van ben en dat ben ik als ik de hele dag gedompeld ben in verhalen.
Ik ga op zoek naar een slaapplek voor mij alleen. Koste wat kost.

In Doorn ontdek ik vreemde zaken, zoals een dierenkliniek die gesitueerd is naast de keurslager, ook nog verbonden door een eigenaardig bouwsel met twee grote deuren wat ijzingwekkende gedachten op gang brengt.

‘t Gadehuis in Doorn

Wat verderop ontdek ik een leuk winkeltje, ‘t Gadehuis waar je alles van je gading kunt vinden voor in je huis, ook de handbeschilderde kralenkettingen van MAEI, het bedrijfje van Marieke Slangen, een idealistische en creatieve bekende uit Nijmegen. Ik ga over de rooie, zoals te zien.

Nog wat verderop, in een rustige straat met grote huizen en nog grotere tuinen is een van de twee geschikte B&B’s, Da Capo, wat wijst op muziek. De zeer beschaafde dame die het tuinhuisje drijft als B&B, was muzikante, evenals haar echtgenoot. In haar langgerekte bostuin staan achterin 3 gebouwtjes, een sauna en een schuur voor henzelf en een sprookjesachtig frommelig tuinhuis rondom een strookje waar de gast kan ronddarren. Leuk voor 2 nachtjes, maar het is bezet als ik het nodig heb.

Bij de volgende B&B op de Acacialaan is het raak. Deze dame heeft plaats in een verbouwde schuur. Daar heeft ze twee eenpersoonskamers en ik hoef er maar een en die is vrij. Dat is geregeld.
Nu moet ik alleen nog uitzoeken hoe ik van station Zeist met een huurfiets op Landgoed Beukenrode kom, waar de workshop is, en hoe ik vandaar bij mijn slaapadres kom. Ik ben zo’n vrouw die liever haar hoofd leeg fietst in storm en regen, dan het vol te laten zitten met woorden en beelden en taal en gebaren. En die gaat dan zo’n workshop doen. Dan vraag je erom. Op weg naar station Driebergen-Zeist passeren we een kasteel. Op zo’n moment is het handig dat je man totaal andere interesse heeft dan jijzelf.

kasteel en keizer

Wisten jullie dat Keizer Willem de zoveelste van Duitsland de schuld had of kreeg van de Eerste Wereldoorlog en daarom verbannen werd naar het neutrale Nederland? Hij woonde op dat kasteel in Doorn vanaf 1918 -1941. Hij maakte nog net mee dat zijn volk Nederland binnenviel. Daarvoor was zijn trouwe hond doodgegaan, wat zeg ik, vijf trouwe honden, geen mens hield waarschijnlijk nog van hem. Maar die honden wel. Dat heb je met dieren, vooral met honden, helemaal met trouwe honden zoals die van hem. Ze liggen nog steeds trouw onder een steen voor het mausoleum waar de keizer ligt in een kist op een tafel, boven de grond, zoals altijd bij mensen met blauw bloed. Blauw bloed gaat de grond niet in. Dat wist ik ook niet.
Wat een leven, keizer – het landgoed is mooi, maar wat moet je daar 23 jaar met je honden? Wij verlieten het terrein door een pinetum, een bosje met pijnbomen, aangelegd door de keizer, aldus een bord. Laat je niets wijsmaken, dat heeft hij niet zelf gedaan. Want dat is het met keizers, die doen eigenlijk niks.
Het was tijd voor een hapje eten bij Happy Chinatown in Doorn. Het barstte er van de mensen, dus dat is DE zaak in de wijde omtrek. Ik nam ossenhaas met bruine bonensaus en Kees iets met 3 soorten wit glibberig vlees.

We hadden nog tijd om alles rond mijn fietspartij uit te zoeken. Station Driebergen-Zeist heeft een fietsenstalling bemand door een aardige vent met pluizig baardje en mooi bruin kleurtje. Via allerlei telefoontjes met een gigantisch toestel wist hij uit te vinden dat ik voor 3 euro per etmaal een treinfiets kan huren gedurende 3 etmalen achter elkaar. Dan moet ik wel mijn treinkaart opladen. Alweer geen probleem voor mij, 5 kilometer fietsen, ook geen probleem, ook niet in storm en regen. De natuur is mij niet gauw teveel, bergen, honden, vossen, vogels, wind, water. Raar is dat. Ik heb al zoveel wonden van dieren gereinigd en verzorgd, 1 bloedspat van een mens en ik val flauw.
Toen was het tijd voor de voorstelling. Arnold stond al klaar.

Arnold Sandhaus- Malena-Team

En wel op het bordes, als een keizer die zijn volk gaat toespreken, of nee, de plek waar de regisseur een luchtje schept, terwijl de spelers binnen zweten.
We konden naar binnen, de trap op, een sfeervolle zaal in. Houten vloer, grote vensters, kleurige gordijnstroken en lichten. Het publiek zat achterin, wij dus ook. Een dame sprak ons vriendelijk toe met krakende stem. Dit tekende de avond. Dertien krakende wagens in het wit gekleed, elk een andere kleur sjaal om, ik paste wonderwel met mijn rode sjaal, gaven een uitvoering ten beste die het innigste wakker riep. Ze dansten de Dierenriem, de planeten, de klinkers, in vorm en gebaar – en het is verbazend om het verschil te ervaren van al die verschillende krachten en kleuren die in het mengvat mens door elkaar zitten. Een voor een gedanst en gezongen gaat een wereld open, waar we dagelijks met gesloten ogen en oren doorheen walsen.

Als je het landgoed met eigen ogen wilt zien, is het handig dat je weet waar het te vinden is en wat er allemaal kan:
https://jachthuisbeukenrode.nl

Het bericht Theater in Doorn verscheen eerst op Anne Vellinga.

Verleden verborgen

Anne — Mon, 02 Apr 2012 05:48:15 +0000

Arnold Sandhaus

Uit het gesprekje dat de heer des buitenhuizes in de tuin met Anne voerde maakte ik op dat het met dit huis heel anders zit dan Anne in haar boek beschrijft. Goddank, haar roman is dus niet geheel en al autobio. Daar was ik even bang voor, en deze ontdekking geeft m’n dag een extra vrolijke tint.
We torren richting dijk. Wat is deze streek toch prachtig! Als je van de dijk afdaalt betreed je een windstil gebied, een andere wereld. Wat is mooier dan daar gezellig te picknicken en wat te babbelen; althans zo leek het me enkele dagen tevoren. Maar ik voel dat deze dag een andere loop gaat nemen en daar word ik steeds benieuwder naar.
Een zwerm vogels scheert over, het beeld van de uiterwaarden completerend. “Dat zijn er gauw tachtig”. Op mijn verbaasde blik voegt Anne er aan toe dat haar vader, groot natuurvriend, de vogelstand bijhield; als ze met hem op pad was stonden ze soms samen, elk met zijn eigen systeem, zo’n zwerm te tellen. Wat heb ik genoten van vogelzwermen die ik zag overkomen in het destijds volkomen verwaarloosde, en dus uiterst aangename, haventje van Eemnes. Gefascineerd keek ik naar de wonderbaarlijke bewegingen die zo’n zwerm uitvoerde. Behalve de prachtige lijnen en onverwachte wendingen van de vlucht zelf, voerde de groep als geheel ook bewegingen uit. Soms balden ze zich dreigend samen, klaar om zich op iets te storten, dan breidden ze zich weer uit als een vlakke wolk en tenslotte streken ze over elkaar buitelend neer. Dan pas realiseerde je je dat het allemaal enkele vogels waren die deze danse macabre als “één man” hadden uitgevoerd. Bij de gedachte dat iemand op zo’n moment de impuls krijgt ze te gaan tellen schiet ik vreselijk in de lach. Gelukkig weet ik dat Anne niet beledigd zal zijn en dat is ook zo.

De dijk, vroeger een weg als elke andere, is ondertussen een fietsparadijs geworden waar je als automobilist een soort illegale wanklank bent. Nu zijn de Jan Jansens en Anquetils hier king of the road. We trekken ons er niets van aan. Het is ook onze dijk. Het meest vertrouwde deel – we naderen ondertussen Tiel – is nu uitsluitend voor “bestemmingsverkeer”. Gelukkig zijn we dat: Tiel is onze bestemming. En voor de plaatselijke veldwachter die ons dadelijk gaat aanhouden, bedenken we dat we een huisje zoeken dat hier te koop moet staan. Zo blijven we ook nog in de sfeer van Anne’s roman.

Het Inundatiekanaal komt in zicht. Het luidt het onverbiddelijk einde van de dijkrit in. Hier heeft de fietser de laatste slag gewonnen; niet eens bestemmingsverkeer komt er nog aan te pas. We dalen af en komen langs de plaats waar Anne destijds helling trok, terwijl ik de eerste steen van het dierenasyl legde. Nou ja, weer met een paar jaren ertussen dan. Een vriendje hield het bakje specie vast, ik mocht de steen leggen. Stom hoor, ik had me zo voorgenomen hem op de naad van de twee onderliggende stenen te leggen, maar in mijn zenuwen zette ik hem toch recht bovenop een andere steen. De metselaar heeft hem later goed gelegd, zei m’n moeder, het was niet erg. Maar toch lag die steen nu niet meer zoals ik hem had gelegd.

Onder langs de dijk stoten we door, de Kwelkade op. M’n ouderlijk huis, nummer 1. Het is grotendeels ontdaan van zijn tuin die vroeger van deze plek het veilige oord maakte waar ik met de vele dieren speelde die we hadden. Bij de achterdeur laat ik Anne de vertrouwde stenen voelen die zomers warm waren en die nog hun kuiltjes hebben van de vele voetstappen.
Dan rijd je nu vlak langs het zijraam over een soort snelweg, zo naar de Waal, dwars door de oude dijk heen. Het heeft iets schaamteloos. Parkeren. Munt in de meter. En ondertussen zijn we aan elkaar gewaagd en stappen Tiel in. Eindelijk koffie op het centrale terras. We besluiten even goed in de gaten te houden hoe het tegenwoordig toegaat in Tiel. Anne maakt zich zorgen over de felle zon die straks een rode vlinder op haar gezicht gaat toveren. Ze zal er even wat op gaan doen, iets wits, een soort kwark. Ik lach bij voorbaat, want ik zie haar ervoor aan om doodgemoedereerd met een hele witte snuit terug te komen. Aan gegrinnik en geroezemoes achter me hoor ik dat Anne het terras weer op komt. Het enige dat er op zit is haar ook even die tube te vragen. Zo verzorgen we tenminste samen de vrolijke noot in Tiel.

Via de Weerstraat terug naar de auto. In de Kleibergesestraat staat nog de buitenkant van de ijswinkel van de heer van Dalen. Toen had je alleen vanilleijs, maar wel heel lekker. Later bedierf Gerwi zijn handel met meerdere smaken.

In Tiel moet je nu berekenen van welke straten ze ondertussen éénrichtingsverkeer gemaakt zullen hebben. Toch slagen we erin de Konijnenwal in te slaan; daar woonde Tineke waarmee ik hand in hand naar de allereerste dag op Pa Wage’s A1-school wandelde. Wat was het leven toen ongecompliceerd. De Gustav Adolf staat te koop. Er kijkt een Pool, rijp voor het meldpunt, uit het raam. Schoolfeesten hadden we hier – het leven werd al iets gecompliceerder – waar je door een leraar op de schouder werd geklopt als je te close danste.

“Hier ergens woont John van Buren”. Zie je, ik wist toch dat deze dag nog wat onverwachts in petto had. Hij móet gewoon thuis zijn. Kort geleden had ik een oude foto teruggevonden waar we op een zeilboot poseren met onze dixielandband. Terwijl ik het doorgaande verkeer blokkeer en Anne naar een vrouw snelt die in de deuropening van de zon geniet, vraag ik me af of ik haar straks zal durven vragen wat me op het hart ligt. Iets over Sophie. Of toch over Anne?

Wordt vervolgd.

Het bericht Verleden verborgen verscheen eerst op Anne Vellinga.

Date blind

Anne — Sat, 31 Mar 2012 06:24:49 +0000

Net heb ik het spannende vervolg van de spannende ontmoeting van schrijver en lezer geschreven, komt de argeloze lezer met zijn versie van de ontmoeting met de schrijver. Dat is pas echt spannend.

Gastblog – Arnold Sandhaus

Het station van Geldermalsen is saai en winderig. Hier zou de eerste echte ontmoeting plaatsvinden. Een bord bij de trap naar de loopbrug waarschuwt dat vernielingen zullen worden verhaald op de veroorzaker. Ik vraag me af wie er nou zin kan hebben om aan dit flauwe station ook nog iets te vernielen en klos de trap op. Hoe zal Anne eruit zien? Ik heb natuurlijk een paar fotoos van haar via internet gezien, maar dat de werkelijkheid sterk kan afwijken van het beeld op je computerscherm ziet heb ik de afgelopen tijd meermaals gemerkt aan een paar autoos die ik bezichtigd heb. Waarom zou dat met vrouwen anders zijn? Ik heb gemikt op een half uur te vroeg; ik wil een moment het wachten beleven op deze gekke ontmoeting met een vrouw die ik alleen ken uit heen en weer geschrijf via emails, een schrijven dat echter een intensiteit had die ons het gevoel gaf elkaar eigenlijk al ontmoet te hebben. Beiden vrienden van het woord.

Het begon ermee dat zij als enige reageerde op mijn rondschrijven aan tien ouwe gymnasiumvriendjes dat mijn boek over acteren was uitgekomen. Via dat groepje waren diverse uitnodigingen in de loop der tijd binnen gezeild, maar van deelname aan een reünie was het nooit gekomen. Annes naam was me nog nooit opgevallen temidden van het lijstje dat je automatisch genereert als je je emailprogramma de opdracht geeft aan “allen” te antwoorden.
Daarna viel ik van de ene verbazing in de andere: zoals twee mensen door een stad kunnen dwalen, elkaar herhaaldelijk rakelings passeren zonder elkaar te ontmoeten, net van een terrasje zijn vertrokken als de ander er neerstrijkt om een kopje koffie gaat drinken, zo waren onze levens verlopen in Tiel en Nijmegen. Steeds meer plaatsen en situaties bleken elk te hebben gekend en beleefd, steeds meer mensen bleken we beiden, zelfs goed, te kennen zonder dat we ooit bewust tegenover elkaar hadden gestaan. Het gymnasium, de HBS, zij de MMS; altijd net twee jaar ertussen.

Gekkigheid gemaakt via email, maar nu wordt het ernst. Keurig op tijd schuift de trein binnen. Mijn blik dwaalt over de uitstappers tot ik helemaal aan het eind een gestalte zie gekleed in lichte creme tinten. Kijk, dat past goed bij mijn bruine outfit. Als ik dan ook nog witte laarzen met extreem neervallende kappen zie, weet ik dat het niet kan missen. Ja, dat is het gezicht dat ik ken van de fotoos, eigenlijk net zo. Geen Photoshop of groothoek, gewoon echt zo. Met een vaart komt ze op me af en we begroeten elkaar op een manier die het midden houdt tussen hartelijk en stuntelig. Meteen stuift ze naar de trap, maar houdt abrupt in omdat ze niet weet waar we heen moeten. Dit spel herhaalt zich een paar maal: voor me uit snelt ze de trap op en ik ben benieuwd waar ze heen zal gaan. Weer stopt ze om aan mij af te lezen waar we heen moeten. Als dit haar tempo is dan wordt het nog rennen vandaag. Maar gelukkig blijkt het de gewenning te zijn, we hebben een moment nodig om elkaars ritme te vinden. Ik wijs haar waar de auto staat, en nu lopen we al een beetje gezamenlijk in die richting.

Dan zitten we beiden in het blik. “Waar gaan we heen?” Ik hoop dat de invulling van de dag vanzelfsprekend zal gaan en dat de ontmoeting via het woord zal blijken intensief genoeg te zijn geweest. “Naar Tiel?” Dat is tenslotte ons beider houvast en van daaruit kunnen we door de Betuwe of langs de dijk karren. Geen snelweg, binnendoor. “Dat is een leuk weggetje!” En opeens blijken we in de buurt van het huis dat Sophie (ze?) in haar roman wilde kopen, het eerste moment in het boek waar je je afvraagt hoe het zal aflopen. Niets vermoedend staat een dame in de voortuin te schoffelen, we houden in en kijken. Je ziet dat de dame denkt “die moeten iets”. Dan zegt Anne, die net 1000 visitekaartjes heeft laten drukken, “zal ik haar mijn kaartje geven?” . “Natuurlijk!” Ze stapt uit en ik rij achteruit als ik zie dat de dames ontspannen contact hebben. “We mogen het huis zien”. Dat wil ik beleven. Net hebben we elkaar ontmoet en meteen gaan we al samen op visite. Hier zou niet bij blijven. Trots laat het echtpaar ons het smaakvol verbouwde huis zien, de huiskamer, de keuken, de slaapkamers, de tuin. Het ongedwongen bezoek, de ontspannen sfeer van de windstille tuin doet goed en is een mooie start van onze mysterietour.

Wordt vervolgd

Het bericht Date blind verscheen eerst op Anne Vellinga.