Ze kijkt over de balie, van glas voorzien vanwege mogelijk gevaar.
‘Is hij dood?’
Ze is een vrouw recht op het doel en ze doelt op Lukkie. Zij was erbij toen de noodarts geen raad wist en ons naar Utrecht stuurde.
‘Lukkie heeft het gehaald, maar het was wel een dure grap, zoals altijd wanneer de dierenarts er niet zelf is. Hij moet eens wat betere vervangers regelen die je niet gelijk naar Utrecht sturen.’
Dit wou ik niet zeggen, maar is precies hoe ik erover denk.
De dierendame komt meteen in het geweer, terwijl de vraag waar ik gratis antwoord op wil nog gesteld moet worden. Ze komt op voor alle vervangers die stuk voor stuk van de beste kwaliteit zijn.
Ik onderbreek haar.

‘Ik zit met twee andere poezen. Ik wil weten of er iets gebeuren moet voor die met het vliegtuig naar Sri Lanka kunnen.’
Ze vergeet de dierenartsen en hun kwaliteit.
‘Wat zegt u? Welke poezen heeft u het over?’
‘Ik heb toevallig net even in de kattenpaspoorten gekeken, twee Franse paspoorten, want de poezen komen uit Parijs en daarin staat Savannah.’
‘Hebt u een Savannah?’
‘Ik heb ze niet, ik pas er op en het zijn er twee.’
‘Hebt u ze in huis?’
‘In een studio.’
‘In een kooi?’
‘Ze hebben een complete gastenstudio en daar rennen ze achter elkaar en de speelgoedmuis en duiken onder de bedden en springen op de balken en vissen latjes uit de houtmand en gooien alle schemerlampen om en ze halen alles uit de kast.’
‘Ze moeten wel naar buiten kunnen.’
‘Dat kunnen ze.’
‘Hebt u een buitenverblijf?’
‘De tuin en zover ze willen.’
‘U bedoelt dat u met ze wandelt? U hebt ze toch wel aan de lijn met een speciaal Savannah tuig?’
‘Het zijn geen honden! Ze gaan zelf. Het gekke is wel dat ze gelijk komen als ik ze roep, wat dat betreft zijn het net honden. Maar daar kom ik niet voor. Ik wil weten of ze nog een speciale injectie moeten voor Sri Lanka en hoeveel tijd van te voren.’
‘Twee Savannahs in het vliegtuig? Dat kan alleen met huisdieren die niet meer wegen dan zes kilo, inclusief kooi.’
‘Dus het kan.’
‘Heeft u de F1 of F2 of F3?’
Ik heb geen verstand van vliegtuigen. Ik denk een normale lijnvlucht.’
‘Ik bedoel de Savannahs!’
‘Die hebben geen nummer, het zijn gewoon katten, ze lijken een beetje op Siamezen, met zo’n spitse kop, de een zwart, de ander goud.’
De dierenartsdame schudt haar hoofd of ik sta te liegen voor haar glazen kooi.
‘Ik weet wat een Savannah is, een Savannah is een directe kruising met een Serval.’

‘Een Serval?’
‘Een pracht dier dat geweldig kan horen en jagen en springen, sprongen van 8 of tien meter zijn niets.’
‘Dit zijn hele tamme poesjes, al sprong die ene wel tegen mijn raam.’
‘Dan zijn het nog jonge dieren. Het duurt 3 jaar voor ze hun gewicht bereikt hebben. De F1 krijgt zeker 60 cm flankhoogte. Die kan niet zomaar mee in het vliegtuig. U moet zich melden bij de ambassade en bij de voedsel- en warenwet, die weten of deze dieren uitgevoerd mogen worden.’
Ze is er klaar mee. Er komt geen woord meer uit.

Thuis zoek ik een centimeter en meet mijn eigen grootste kat, Lukkie de jager. Hij is 30 cm hoog. Het begint mij te dagen waarom deze jonge katten zoveel eten, per kat twee keer zoveel als mijn beide katten samen. En ze wegen ook zo raar zwaar. Of je een zak aardappelen optilt, het gewicht zit onderin, bij de achterpoten waarmee ze die sprongen maken. Je tilt ze op en ze komen maar niet los van de grond, er zit almaar rek in, net trekharmonica’s.

Nu hoop ik wel dat hun bazin snel komt en meteen met hen wegvliegt, want ze groeien met de maand.
Dan moet zij dus niet gaan aarzelen wat ze met haat boot wil. Misschien moet ik daar ook wat voorwerk voor doen, anders duurt het allemaal veel te lang en die katten groeien maar door en dan zit ik straks opgescheept met twee onmetelijke katten.

Het bericht Vreemde kostgangers verscheen eerst op Anne Vellinga.