Is het geen kies! Het is een kroon…
Om een lang verhaal kort te houden: mijn tandarts zei dat ik met het smeersel naar AH moet om te zeggen dat hij de kroon niet kan repareren, dat er een nieuwe moet komen en of zij iets voor mij kunnen betekenen.

Vandaag is het zover: op naar Albert Heijn Hoorn met het vermaledijde smeersel, gegevens van mijn tandarts en een duidelijke foto van de brokstukken in de tas. Het gelukkige toeval wil namelijk dat mijn broer die niet in toeval gelooft maar altijd toevallig langs komt als je hem nodig hebt, gisteren de benodigde foto heeft gemaakt, met mijn eigen camera nog wel. Ongelooflijk dat het zo duidelijk kan als je weet hoe dat moet.

De AH Chef krijgt prompt een AHA Erlebnis: hij heeft vorige week hetzelfde meegemaakt!
‘Met hetzelfde smeersel?’ vraag ik.
Dat denkt hij niet, maar hij snelt naar de winkelcomputer om alle schadegegevens in te voeren en neemt daarvoor alle tijd van de wereld. De ene code na de andere wordt gevraagd en hij wordt niet moe ze in te voeren. Het eigenaardige is dat het beoogde schadeformulier weigert te komen. Zul je altijd zien.
‘Kom ik wel gelegen?’
Hij glimlacht van oor tot oor.
‘Ik zat net in een vergadering, maar de klant gaat altijd voor. Kom maar mee.’
Hij wenkt me achter zich aan naar een onzichtbare deur, een geheime trap op.

‘Wat vreemd, die deur is mij nooit opgevallen. Ik ben hier nog nooit geweest.’
Ik ga altijd praten als ik met een onbekende man op een onbekende locatie achter een gesloten deur terecht kom.
‘Dat kan kloppen,’ zegt de man, ‘hier komen nooit klanten, maar deze klacht neem ik zo ernstig dat ik u meeneem naar mijn kantoor.’
Via trap en gang en hoek komen we terecht in een kantoortje zo groot, of liever zo klein als een tweepersoonsbed. Er staat weinig meubilair, alleen een smalle tafel langs de wand met twee computers erop. Achter een van de twee zit een dame pal voor haar pensioen heel geruststellend te wezen. Ze heeft en ze houdt alle aandacht bij een ellenlange tabel op haar scherm.

In deze kalmerende ambiance is het zo gepiept, d.w.z. het duurt langer dan de man had gedacht. Als chef ga je ervan uit dat schadeformulieren duidelijk zijn, maar als je ze dan een keer wilt gebruiken, nou, dan kom je erachter. Ik heb geluk dat hij voor dit akkefietje uit een oersaaie vergadering over vakantiehulpen, balansen en productieprocessen geroepen is en met zijn eigen gebroken kies in het achterhoofd neemt hij graag eindelijk de tijd de schadevergoedingskansen uit te zoeken. Komt hij toch op een lumineus idee!
‘In Turkije heb je voor 250 euro een kroon en daar zitten hele goede tandartsen. De reis is spotgoedkoop en het verblijf ook.’
In een flits zie ik het vakantiescenario.
‘Is dit een voorstel om op kosten van Albert Heijn samen in Turkije een kroon te nemen?’
Hij schiet in de lach en deze onverwacht vrolijke klank doet zijn assistente zo goed dat ze geheel verjongt opkijkt van de tabellen en bij hem schieten alle receptoren op de goede plek. Het schadeformulier is nu een fluitje van een cent. Inclusief de vermelding van mijn tandarts en de foto van de brokstukken.
Het wachten is nu op het schadebureau.

Het bericht De gebroken kies en Albert Heijn verscheen eerst op Anne Vellinga.