‘Heb je de student overeind gekregen?’
Man zegt ja en vraagt of ik me vermaakt heb.
Ik vertel over mijn bezoek aan Tally-ho, de kledingrekken en de verlokkende visies van trendsetters op deze tijd, hoe merken weten in te spelen op emoties en daar een opbeurende stijl bij scheppen voor de vrouw van nu; de argeloze bloemetjes van King Louie die gezellige huiselijke veiligheid van de jaren ’50 suggereert, de quasi verveloosheid van Penn&Ink wat het rebelse straatgevoel to walk on the wild side oproept, het puur natuur van Braez dat een easy-to-live & easy-to-wear credo uitstraalt en de nonchalance van Sandwich voor de vrouw met feeling voor de schoonheid van alledag.

‘Dat moet je bloggen.’
Mans manier om Vrouw op de grond te zetten. Volgens mij vragen ze hem daarom altijd om op te draven bij wegsijpelende studenten.
Onze koffie wordt gebracht in kleurige kopjes en even later onze lunch. Man iets met allerlei vlees en mijn broodje ga ik onthouden voor een vriendinnendagje, ziet er leuk uit, smaakt heerlijk en makkelijk te maken: bruin stokbroodje doorsnijden, dun roomboter erop, dikke plakken mozzarella, tomaat, groene pesto, pijnboompitjes en rucola.

‘Bergen is leuk voor een dagje uit, maar om te wonen vond ik het niks. Je komt er nooit echt in. Ik woonde liever in Schoorl, zelfde zee, zelfde duinen, maar veel toegankelijker en gemakkelijker. Ik heb daar leuke dingen gedaan.’
‘Wat dan?’
‘Nou gewoon, leuke dingen.’
‘Kampvuren? Zwerftochten? Vrouwen? Dansen?’
Man krijgt een wazige blik die erom vraagt concreet te worden. Op naar Schoorl, een stukje noordelijker aan zee.

We passeren diverse winkels die eveneens feestelijk zijn uitgedost voor de toeristen en een Groene Slager. Dit roept geen enkele herinnering, dan wel verhaal op over Mans roemruchte jaren in Schoorl. Maar dan! In de verte licht het befaamde klimduin op, een en al zand. Aan de voet staat een groep oudere jongeren.

‘Kom op, even kijken!’
Dat laat ik me geen twee keer zeggen. Ik voel dat er een herinnering aan vervlogen tijden opduikt. Toen Man met mooie meisjes het klimduin beklom en….
‘Ik zie het al. Ze gaan klootschieten. Dat hebben wij een vorig jaar ook eens met de collega’s gedaan. Erg leuk.’
Klootschieten? Ik kijk met verbazing naar hetgeen Man erg leuk vindt.

Een man met hoge hoed geeft een korte instructie. Het is de bedoeling in optocht naar de bestemde plek te gaan, de plek van het klootschieten. Er gaan kinderwagens mee met proviand en drank. De Hoge Hoed verdeelt de groep in tweeen, elk met een leider en een eigen kinderwagen. Giechelend zetten de oudere jongeren zich in beweging.
Zo liep Man dus met zijn collega’s achter een kinderwagen aan. Meer is er niet te zien en meer komt er niet uit Man.
Gelukkig zijn er websites.

http://www.schoorlseklootschieters.nl/

Het bericht Dagje uit (2) verscheen eerst op Anne Vellinga.

En dan, op een van onze donderdagen in de duinen komt ze met haar vraag. Of nee, ze komt met een slordig bosje papier.
‘Had jij dit al eens gezien?’
Ik kijk het stapeltje vluchtig door. Allerlei soorten papier, gescheurd uit tal van schriftjes en achterkanten van enveloppen. Op elk papiertje staat een zinnetje, geschreven in het vlekkerig blauw van een afschuwelijke balpen die zij maar blijft gebruiken. Op deze chaos aan papiertjes heeft ze tekenvelletjes geplakt met een schilderijtje.
‘Wat is dit, Aal?’
‘Dat heb ik gemaakt van het Gooi en nou we daar niet meer heen kunnen, dacht ik dat jij het wel leuk zou vinden om het terug te zien.’
Pang! De verborgen snaar van ontroering is geraakt.

Ik uit mijn stilte luidruchtig.
‘Aal, wat leuk, wat geweldig, daar had ik geen idee van, super, wanneer heb je dat gemaakt?’
‘Toen wij in het Gooi liepen. Jij vond dat we teveel praatten en dat stilte ook mooi was en toen zei jij dat we vijf minuten of tien onze mond dicht moesten houden en wat we dan beleefd hadden, moesten we in een zin zeggen. Nou, dit zijn mijn zinnen en daar heb ik een schilderijtje bij gemaakt.’
Ik zie Aal lopen in het Gooi, introvert, innig. Aan het eind van de stilte zeiden we elk onze zin van de dag.
Thuis stapte ik naadloos over in het intieme leven met man en poezen.
En zij, ze ging haar zinnetje thuis opschrijven en schilderen.
 
Ik staar naar de eerste de beste zin, zo’n zin die nergens op lijkt op het eerste oog. Een kale datum en daaronder 17 woorden achter mekaar, precies zoals ze de zin zei.

28 september
weer of geen weer de donderdag is van Anne en Aal lopen praten kijken luisteren of fluisteren.

Ik lees de zin, herhaal haar als een mantra en het wonderlijke is dat de zin met de keer dieper zakt en meer zegt, tot ze alles zegt en mijn hart resoneert.

‘Dat is een gedicht, Aal.’
‘Ik wist wel dat jij dat zou zien. Het is wat ik beleefde.’
Ik kijk naar het schilderijtje dat op hetzelfde kladje geplakt is: twee bomen, aarde en lucht.
‘Alles zit erin, Aal, onze hele dag, het hele Gooi, het weer, de elementen, wij in ons element. Mooi.’
‘Ik wist wel dat jij dat zou zien. Ik vond het fijn om onze dag te schilderen, net of wij weer samen liepen. Lopen met jou is het mooiste van mijn leven.’
Ik schiet vol, zij schiet vol, en dan worden wij praktisch.
‘Heb je elke week je zin opgeschreven en onze dag geschilderd?’
‘Ja.’
Ze kijkt me aan. Ik voel iets aankomen.

‘En nou wil ik er een boekje van maken, maar ik weet niet hoe dat moet en mijn handschrift is afschuwelijk, maar het lijkt mij leuk om dat boekje aan mijn sportvriendinnen te geven, dan hebben ze dat boekje als ik niet meer naar de sport kan.’
Ze laat onze looptochten weg. Ach.
‘Wat een goed idee Aal, dat zal iedereen enig vinden, ik voorop!’
Ze kijkt me aan.
‘Wil jij dat voor me doen Anne? Ik weet niet hoe dat moet en jij kan dat wel,  jij begrijpt mij.’
Beduusd neem ik het stapeltje aan, geen weet waar ik aan begin.

Het bericht Vrouwenlijn 15 – lopen met mijn moeder (9) verscheen eerst op Anne Vellinga.