Het begon ermee dat ik vloerkleden weefde in De Spoel in Amsterdam. Al gauw was bekend dat er in dat zaakje kleden geweven werden in alle kleuren en materialen. Dat kwam door Ed. Hij was muzikant en eigenaar. Hoe die man mijn talenten eruit wist te stampen. Als een klant zich in het piepkleine winkeltje tussen de weefgetouwen, spinnewielen en balen wol door wurmde, rustte hij niet voor de goede man of vrouw bepakt en bezakt de winkel uitging. Hierbij waren mijn slapende talenten onontbeerlijk.
‘Onze verfster, onze weefster, onze ontwerpster…’ die kon alles wat de mensen wensten. De grootste wens bleek het verwerken van de haren van overleden dierbaren, katten, honden, cavia’s, mensen, in iets tastbaar geweldigs. Dan moesten ze bij mij zijn. Vanaf week twee dat ik daar werkte. Als ik niet aan het spinnen of weven was, stond ik te roeren in dampende verfketels op het plaatsje achter de winkel. Elke kleur. Op het oog. Op gevoel.
Vloerkleden waren geliefd. Vooral grote die niet enkelvoudig op een getouw opgezet konden worden, dus moest dat dubbel. Volgens Ed geen probleem voor zijn weefster. Als de klanten het resultaat wilden zien, zette Ed het verkeer in de straat stil, opdat het kleed op ware grootte getoond kon worden. In dit winkeltje kon alles. We gaven kursussen hoeden maken, spinnen, weven, Ed speelde gitaar en zodra er een klant kwam zong hij ‘Anna!’ een variatie op vele liederen. Verder vertelden we sterke verhalen, lachten ons slap en dronken liters koffie.

Ik vergeet de hele Sangria. Die kwam om de hoek kijken door Nico. Ik was draden voor een nieuw kleed aan het opzetten, toen Nico binnenkwam. Oranje sweater, mooi dik haar op schouderlengte. Hij plofte neer op een baal wol alsof hij bij het meubilair hoorde, draaide een sjekkie, pakte zijn mondorgel en begon met Ed te spelen. Na een kwartier zei Ed dat hij Anna moest helpen met de draden. Het was altijd veel werk om de schering klaar te krijgen. We waren nog geen tien minuten bezig of we waren verliefd. Dat gaat echt snel aan een getouw. De een steekt het touwtje door het gaatje en de ander trekt aan het touwtje, ondertussen fantastische verhalen over Picasso, Plato en planeten. We gingen gelijk na het werk poffertjes eten en waren gelukkig. Toen hij een paar weken later zei dat hij naar Spanje ging met zijn broer voor paëlla, wilde ik gelijk mee voor hem, maar ik zei Sangria. Voor je het weet ben je te close, en als er een ding was wat Ed ons inpeperde was het ‘not to close’.

Nico wilde mij graag mee, maar hij had al afgesproken met zijn broer en met Vincent en om dan ineens een vrouw mee te nemen? Dus gingen we met zijn afgetrapte Renault naar Zeist, naar zijn broer. Onderweg zag ik heel wat asfalt onder me wegrollen door de verrotte bodemplaat. Die oude Renaultjes hadden dat.

John bleek een klein kereltje met een enorm bed op boomstammen. Dat had hij zelf getimmerd, zoals hij alle schilderijen aan de muur zelf geschilderd had. Ik dacht meteen aan Napoleon. Hoe kleiner, hoe meer er in zit. John had ook zijn idee over mij. Ik mocht mee. Zonder bagage, want dat zou de auto niet houden. Toen hebben we met zijn vieren geld bij elkaar gelapt voor de vering, want we wilden toch alle vier wel ìets mee. Een tent bijvoorbeeld. Daar zou ik voor zorgen en daar hebben we nooit gebruik van gemaakt. We hebben één keer in een hotel geslapen, in Parijs en verder in onze slaapzak onder de blote hemel, in Spanje.

Meteen in Parijs was al duidelijk dat we elkaar nodig hadden. We hadden namelijk eerst een goedkoop hotel gezocht en toen een druk plein waar we het befaamde broodje patat konden nemen. John bleek een uitmuntend chauffeur, met zijn staat van dienst als chauffeur bij Demeter. Hij kon auto’s ook repareren, wat goed van pas kwam toen de auto het begaf op een druk verkeersplein. Doodgemoedereerd stapte hij uit, deed de motorkap omhoog en had enkel oog voor bouten en moeren en vet. Het langsrazende en opstropende verkeer raakte hem niet. In 7 minuten had hij de auto gefixt.

Nu alleen het hotel nog. Hadden we toch geen van allen op de straatnaam gelet, zelfs de naam van het hotel was ons niet opgevallen. Dat zou geen probleem zijn geweest, als we onze schamele bagage niet op de kamers hadden achtergelaten. Parijs heeft veel goedkope hotelletjes. Welke was het? Waar?
Toen bleek dat we alle vier op andere zaken gelet hadden op de heenweg en die zaken gingen we op de terugweg langs in omgekeerde volgorde. John wist van bochten, Nico van tekstborden, Vincent van muziekwinkels en ik van plantenbakken en bomen. Zo kwamen we precies voor de deur van het hotel uit.

Voor we bij de Sangria zijn, is nog een hele weg.

Intussen kun je alvast in de juiste stemming komen met de Paella Party: https://annevellinga.nl/2012/09/25/paella-party/

Het bericht Sangria verscheen eerst op Anne Vellinga.

De vuurplaats die ik tot afgrijzen van Kees jaren geleden in elkaar flansde van bakstenen zonder cement blijkt het helemaal te zijn. Het gemak van losse stenen is dat ze herschikt kunnen worden tot paellapandrager.
Ondertussen wordt ook niet stilgezeten in het hippiehuis.
Pappa, mamma, Jordi, Jasmine en Pedro, onze inpandige Portugees, zijn tussen de jassen en tassen, koffers en gitaren in de weer met Mediterrane producten, gereedschappen, warmte, liefde, rust en schwung.

Terwijl het binnen almaar heter wordt, verfrist en verdonkert de herfst het buiten. Stoelen worden rond het vuur gezet. Grote tafel ernaast. Alles komt nu op de tafel te staan. Lichtjes en kaarsen gaan aan. Glazen in de hand. Jordi gaat rond met champagne, schaaltjes chorizo en Spaanse kaas, brede lach en stralend hart,  de warme sfeer van saamhorigheid daalt neer, Hollandse heksen, oeroude hagedessa’s rijden over hagen rondom, we zitten in een stolp van Spaanse liefde zoals nooit eerder in Holland gematerialiseerd is.

Dit is het moment dat de pan verschijnt, de grote, platte paellapan. Als eerste Noorderlingen worden wij ingewijd in het paellageheim. Pappa mag kampioen zijn, Jordi is de meesterkok. Hij plaatst de pan op de vier hoekstenen boven het laaiende vuur. Olijfolie erin en drie verse tenen knoflook. Het bruist en brandt. Tenen van de knoflook eruit, pootjes van de kip erin. Jordi roert en draait tot alles goud ziet, dan komen de kippenstukjes en de varkensblokjes. Met vaardige hand wordt geroerd tot alles goud ziet. Groenten erbij, vooral rode paprikarepen. Dan wat verse kippenbouillon uit een gereedstaand pot. Magische damp stijgt op. Het cruciale paella moment is aangebroken.

Het kruis wordt tot cirkel geroerd, een toverachtig gebaar – bouillon wordt er zachtjes bij gegoten, zeker een liter, langzaam, snel, tijdloos opgenomen in rijst die is opgegroeid in het zuiden van Iberia. Een vleermuis scheert langs. Sterren verschijnen. Hagen ruisen. Een kat rent angstig langs het vuur. In de verte blaft een hond. De pan wordt ter hand genomen en rond geschud, geuren dansen neuzen in. Tijd voor het laatste goed bewaarde geheim. De pan gaat van het vuur in het gras. Pappa’s moment. Hij pakt een Spaanse krant, vouwt hem uit en spreidt hem zorgvuldig over de pan met paella.

Magen knorren zachtjes in koor. Bordjes gaan rond, lepels. De krant mag eraf. Onze meesterkok gaat rond met de paella. Ssssss zo stil was het nooit. Alle aandacht verplaatst zich van buiten naar binnen, de mond in, de tong, het verhemelte, de buik – wat een hemels gerecht, zalig!
De bordjes geleegd, de buiken gevuld, het einde is nog niet in zicht. Pedro komt met zijn gitaar. Ik hoor hem elke avond spelen als ik mijn stukken schrijf, maar dat hij alle songs  uit mijn eigen hipietijd gaat spelen en zingen, Pink Floyd, Led Zeppelin – is een verrassend slot van een betoverende avond. 

Het bericht Paella Party verscheen eerst op Anne Vellinga.