In de week die volgt, neemt de pijn in mijn arm toe en verkleint mijn bewegingsruimte. Dit geeft niet bepaald vertrouwen. Net op tijd herinner ik me de wijze les van mijn oud leerling, die nu gespecialiseerd is in pijn. Angst geeft pijn. Kwestie van gedachten resetten.
Dat is geen doen joh. Zeg maar eens tegen je eigen gedachten dat verergering van de klachten heel normaal is. Om erin te geloven verplaats ik mijn gedachten naar mijn computer. Die heeft ook altijd kuren na het resetten. Om van de tv maar te zwijgen. Geen programma doet het nog. Of mijn fototoestel. Of mijn telefoon. Als iemand niet kan resetten ben ik het. Dan is het heel normaal dat mijn lichaam ook kuren vertoont na het resetten en herprogrammeren. Je zal maar nier zijn en door Gerben op je plek gezet worden. Daar zou je het toch van in je broek doen. Nou dan.

Geheel gerustgesteld onderga ik steken van brandende zwaarden en vlijmende messen op plekken die NIETS te maken hebben met mijn schouder, arm, maag, nier. Totdat een inbreker middenin de nacht mijn onderarm opensnijdt met een dolk. Dat doet zo zeer dat het aandoen van het bedlampje hierbij vergeleken een feestje is. Geen inbreker te zien. Geen verkrachter. Nog geen schrammetje. Ik snap er niks van. Ik voel die dolk, zie hem niet. Misselijk en duizelig probeer ik de slaap te vatten.

De volgende ochtend maak ik de balans op.
Bij Bettina had ik geen nare gevolgen en nu wel.
Komt dit door haar?
Komt het door Gerben?
Komt het omdat mijn lichaam niet snapt wat het moet?
Komt het omdat het nu pas doordringt, als bij een kind dat niet luistert wat mama zegt tot papa het zegt?
Komt het omdat mijn lichaam net zo doet als ik? Als het eenmaal iets snapt doet het alles tegelijk?
Na deze balancering op het slappe koord, zoek ik afleiding op facebook.

Aha, een berichtje.
Het is een tip!
Iemand raadt mij iemand aan die mij wellicht echt en voorgoed kan verlossen van de pijn.
Argwanend lees ik verder.
De iemand heeft haar dochter geholpen. De dochter had druk achter de ogen van jongs af aan.
Alles geprobeerd.
Arts, oogarts, optometrist, acupunctuur, triggerpoint… er zijn me toch een wegen te begaan…
En toen kwam schaap.

Ik heb iets met schapen. Ik heb er velen gered. Uit de sloot en in de wei als ze op hun rug liggen en niet overeind kunnen komen. Dan zakken hun darmen. Ze gaan dood als je ze niet kantelt. Arm schaap.
Schaap dus.
Na vijftien jaar vergeefse zoektocht, vijftien jaar, vonden ze aan het eind van de wereld, midden tussen de weilanden van Noord Holland de reddende engel die dochter verloste van de druk achter haar ogen.
Overtuigender kan een werving niet zijn. Zeker niet als je verrekt van de pijn.
Toch doe ik nog een zielige poging tot nader onderzoek.
‘Wat is dat dan voor schaap?’
André Schaap.
Ze geeft zijn website, daar kan ik alles horen, zien en zwijgen.

Hemeltje lief. Hij is niet normaal. Hij is paranormaal.
Het maakt mij geen moer uit wat hij is, als het maar helpt.
Ik bel. Driemaal. Driemaal scheepsrecht.
Hij neemt niet op.
Het klonk ook te mooi om waar te zijn…

Krijg ik toch weer bericht van Iemand.
Ze schrijft dat André werkt van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat en de telefoon niet meer opneemt.
Toevallig heeft zij zelf binnenkort een afspraak met hem en zal dan gelijk voor mij een afspraak maken…

http://infokit.nl/schaapinfo/

Het bericht Zoektocht naar verlossing 3 verscheen eerst op Anne Vellinga.