Grote(re) tafels houd ik meestal wat eenvoudig(er), liefst gewoon in natuurolie of houtzeep. Dan moet zo’n tafel wel van hout zijn en mooi en graag voor een habbekrats, want dat is onderdeel van de pret. Zo’n tafel kwam niet, dus ging ik aan de gang met een tafel met een kunststof bovenblad. Dat is zelfs met krijtverf niet mooi te krijgen, maar juist wel handig voor een buitentafel. Daarop blijft je mozaïek goed in weer en wind als je het goede materiaal gebruikt. In dit geval leisteen en glas, vastgezet met watervaste flexibele lijm en gevoegd met watervaste flexibele voeg. Dan scheurt het niet en komt er dus geen water in. Voor de grap mozaïekte ik er vier placemats in.

Op een keer scharrelde ik rond bij een bedrijf op een supersaai industrieterrein in Hoorn, gespecialiseerd in marmer. Ik hoopte een paar kapotte stukjes te vinden bij hun afvalbak. Komt zo’n man naar me toe wat ik daar uitspook. Hij werd zo mogelijk nog enthousiaster dan ik bij het idee dat zijn afval verwerkt kon worden in een mozaïek. Hij had binnen wel wat liggen. Ik wist niet wat ik meemaakte! Kees moest er met de auto aan te pas komen, zoveel was het en puntgaaf. Ik had nog een tafel staan, maar hoe kreeg ik die kist ongeregeld marmer zo geplaatst dat het paste, want ik had al gauw door dat ik dat marmer niet gesneden kreeg. Het was een heel gepuzzel, maar wonder boven wonder bleek ik precies genoeg marmer te hebben gekregen om de tafel op de centimeter te dekken, zelf de zijkanten en ook nog in een patroon!

Kees had nog een kunstwerk van zijn tijd op de bouwkunstacademie, een windgong die buiten hing aan een ijzeren wiel. Op een keer ging de wind zo te keer dat de onderdelen keihard tegen elkaar sloegen en er een paar puntjes afbraken tot Kees zijn verdriet. Hij had zijn keramiek op hoogste stand gebakken en het moest niet kapot mogen gaan. Toen mijn tafel tegen de muur stond, zag hij ineens een nieuwe bestemming voor zijn gong, haalde het hele geval uit elkaar voor een nieuw ontwerp, passend boven de tafel.

Ik had nog een keukentafeltje van mijn moeder, waar zij haar schalen met uien en fruit op had staan, een leuk zijtafeltje, maar wel spekvet van eeuwen boenwas. Dat zou ik er eens even afschuren om het in de witte houtzeep te kunnen zetten. Elk stuk schuurpapier liep gelijk vol met vet. Ook zeepsponsjes en thinner hielpen niet, er bleef vet uitkomen. In zo’n geval biedt de krijtverf van Anny Sloan uitkomst. Gewoon dwars over al het vet heen en na twee keer was het tafeltje wit en de laadjes vanbinnen grijs.

Het staat nu in onze gang en alles wat je erop zet, komt goed uit, dus zo laat ik hem voorlopig.

Nu heb ik nog steeds niet verteld over zo’n tafel waar je lekker aan kunt werken, die niet kapot te krijgen is en die zelfs als hij leeg is, inspireert, zeg maar DE tafel. Dat is een ander verhaal, een héél ander verhaal…

Hier lees je hoe ik kleine tafels verander: https://annevellinga.nl/2015/12/04/tafels-klein-1/

Het bericht Tafels – groot (2) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Toch laat ik het niet bij zo’n geschuurd tafeltje, dat zou alleen maar onder de vetvlekken komen en die heb ik er nou net afgeschuurd. Ik zet mijn tafeltje in de witte bijenwas of in de witte Auro olie, wat verrukkelijk geurt, of ik zet het in de krijtverf.

Krijtverf is heel handig, je hoeft niet te schuren, het kan er gelijk op, en als de kleur je verveelt, ga je er met een andere kleur krijtverf overheen. Ik schuur meestal wel, want onder het schuren borrelen de ideetjes op. Soms word ik helemaal wild en beplak mijn tafeltje met papier, met stof of met scherven en daarna ga ik er ook nog met acrylverf doorheen.

Het beschilderen met acrylverf is ook een feestje. Dan schuur ik eerst, vervolgens gesso erop en dan kleur. Hier zie je me bezig met een log tafeltje dat onverwacht sierlijk is geworden, maar die foto kan ik natuurlijk nergens vinden. Hier een foto dat ik net begonnen ben met kleur.

Wat helemaal leuk is, zijn tafeltjes met vier verschillende kanten, die kunnen alle vier anders beschilderd worden, zoals krantentafeltjes.

De pret is dan nog lang niet over, want vervolgens krijgt zo’n tafeltje een plek in de tuin of in huis en daar kan iets leuks op het tafeltje: een vogelvoederbak of een windlicht als het buiten is, en die spulletjes moet ik dan lekker eerst weer opsnorren in de kringloopwinkel en schuren en verven en beplakken… en als het binnen is, heb ik heel veel wat er allemaal op kan staan.
Dit rode tafeltje bijvoorbeeld heb ik in Duitsland gemaakt.

Daar zijn we altijd met de kerst, en wat is nou leuker dan zo’n tafeltje opsieren met alles wat je al eerder beplakt en beschilderd hebt?

Dat zijn de kleine tafeltjes. Die worden bij mij vaak vrolijk en druk.
Grote tafels vind ik zo mogelijk nog leuker, dat komt de volgende keer.

Hier de link naar de grote tafels: https://annevellinga.nl/2015/12/07/tafels-groot-2/

Het bericht Tafels – klein (1) verscheen eerst op Anne Vellinga.