Zoals je weet werk ik in ons berghuisje aan mijn volgende roman, Iris Axis Mundi. Daarbij staar ik veel naar het dal waaruit verhalen op dampen. Zie ik ineens de poes van onze bergbuurvrouw in onze oude appelboom. Deze bemoste schoonheid is DE trekpleister van alles wat vliegt: goudvinken, boomklevers, kuifmezen, bonte spechten, koolmezen, pimpelmezen en zelfs een koekkoek. Ik ben dol op poezen, maar niet op onze trekpleister. Ik probeer Lina uit de boom te lokken, maar de boom heeft meer aantrekkingskracht.

Bij gebrek aan prooi lijft Lina mij in en ik haar. Zij geeft mij kopjes en ik aai haar kop en haar nek en haar lijf en haar staart en haar kop en…. voel een bobbel in haar nek: een teek!

Laat het nou lukken Lina mee te lokken naar de tekenkaart naast mijn laptop!
Van pure opwinding vergeet ik Take One: het fotograferen van de teek in de nek. Het eerste dat ik doe is het fototoestel neerleggen…
Ik pak het tekenkaartje, pak Lina, voel teek, doe haar opzij en daar zit hij, een joekel van een teek, zijn lijf vol kattenbloed. Dat vraagt om de grootste spleet, lijkt mij. Nu maar schuiven tot hij erin zit en blijven schuiven…
‘Tsjak!’ Alsof een kurk van de fles gaat, zo luid!
De teek is los, zit vast in het kaartje. Puntgaaf. Boordevol nakomelingen. Zijn pootjes wriemelen.
In de kachel ermee…

Het bericht Teek verwijdering (3) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Zondagochtend word ik wakker met de keerzijde. Uit mijn zij steekt een zwart puntje, omringd door een rode vlek. De tekenplaag die Nederland teistert, is hier ook. Verwilderd zoek ik een tekenpincet. Nergens. Ik ga voor burenhulp. Kees loopt in streepjespyjama tot de deur achter me aan.

Het Dreifamilienhaus ligt er stil bij. Om geen paniek te zaaien, bel ik niet aan, maar gluur door het keukenraam. Buurvrouw Waltraud suft boven een kop koffie. Schrikt van de gluurder. Vrouwen weten wanneer de nood aan de man is. Ze rent naar buiten.

‘Was ist loos, Anne!’
Ik toon mijn teek.
‘Ach, das ist nichts! Nur eine Zecke. Onze katten Leo en Lina hebben elke dag wel een teek, die haal ik eruit met mijn nagel, stop ze in een sigarettendoosje en dat werp ik in het vuur.’
Ik ben haar kat niet. Vertel van mijn vriendinnen die Lyme hebben.
Waltraud kijkt me aan met die nuchtere kop van haar.
‘Borrelia ist nichts!’
Haar broer heeft een verlamd been overgehouden aan een teek die hier rondwaart en verderop zijn twee mensen erdoor overleden. Opwekkende mededeling. Ik wil NU naar de dienstdoende apotheek, de dokter, het ziekenhuis!

Waltraud schudt haar wijze berghoofd om het opgewonden standje dat ik ben. Goedmoedig duikt ze de schuur in om de dienstdoende hulpverleners in de oude kranten op te snorren. Voortvarend belt ze de apotheek in een onverstaanbaar bergtaaltje vol ‘Zecke’ en ‘Alles klar’. Ik moet naar de dienstdoende arts. Kijk, dat is tenminste een gründliche Apotheek. Hij neemt een tekenbeet serieus. Waltraud belt dokter Borr in Weidenberg. Hij verwacht me om halfelf.

De wachtkamer zit vol mensen met bloeddoorlopen verband om armen, vingers, neuzen en oren. Was het hier vannacht oorlog? Krieg? Aan de wand hangen posters met teken van reuzenformaat. Daarbij is heel Duitsland in kaart gebracht op aanwezigheid van hoeveelheid en type teken. Inentingen tegen de dodelijke tekenziekte zijn min of meer verplicht. Met kippenvel wacht ik op mijn beurt.

Dokter Borr komt de wachtkamer binnen, overziet het slagveld en richt zich tot de enige zonder bloedverband.
‘U bent van de teek?’
Met spoed word ik binnengelaten, wat mijn ongerustheid niet direct wegneemt. Ik moet meteen op de behandelbank. Borr kijkt, ziet, handelt. Hij pakt een naald met weerhaak. Voor hij gaat vissen, stelt hij me bij wijze van spreken gerust.

‘Hoe eerder een teek eruit is, hoe beter. In de apotheek kunt u een Zeckenkarte kopen, daarmee verwijdert u elke teek van elk formaat veilig. Met een pincet blijft het kopje vaak zitten en daarin schuilt het gevaar. Sommige tekenbeten veroorzaken Lyme, dat is relatief onschuldig en behandelbaar. Veel gevaarlijker is de tekenziekte die vanuit China oprukt, FSME, Meningitis. Dat is onbehandelbaar en uiteindelijk dodelijk.’

Ik reageer met lijkstijfheid.
Borr pakt de reanimeerspuit.
‘Nederland is er nog niet op voorbereid terwijl de FSME teek ook daar oprukt. U hebt geluk dat u hier bent, in Duitsland hebben we antistof. U krijgt een kuur van vijf injecties verspreid over vijf jaar.’
‘Als ik de teek zo lang overleef.’
‘Er lebt!’
Daarmee bedoelt hij de teek. Hij heeft hem er levend en wel met kop en poten uit, een goed teken.
‘Die rode vlek wordt veroorzaakt door uw afweermechanisme, dat is prima, maar als er binnen drie weken een rode hoepel verschijnt, moet u een antibioticakuur tegen Lyme.’

Hij pakt nu een spuit met Duits afweergeschut tegen het Chinese gevaar. Richt hem op mijn bovenarm. Ik ben tegen inentingen. Behalve vandaag…
‘De antistof moet in een spier, anders helpt het niet.’
Mijn spieren staan stijf van schrik. Gelukkig is Borr een typische Duitser die desnoods met geweld de boel voor elkaar krijgt.
‘Dat zit erin.’
Dat is te voelen.
‘Ik geef u ampullen mee, dan kan uw huisarts ondanks het Nederlands beleid u toch de levensreddende antistof inspuiten.’

Ik ben gered…

Over de Duitse inenting: http://www.sueddeutsche.de/news/gesundheit/gesundheit-experten-raten-zur-zecken-impfung—besonders-im-sueden-dpa.urn-newsml-dpa-com-20090101-140401-99-06866

Laatste nieuws: doorbraak in de bestrijding van teken:
http://www.nationalezorggids.nl/ziekenhuizen/nieuws/25587-nieuwe-bestrijdingsmethode-tekenbeet-is-een-doorbraak.html

Het bericht Hoe overleef ik een teek? (2) verscheen eerst op Anne Vellinga.