Zoals je weet werk ik in ons berghuisje aan mijn volgende roman, Iris Axis Mundi. Daarbij staar ik veel naar het dal waaruit verhalen op dampen. Zie ik ineens de poes van onze bergbuurvrouw in onze oude appelboom. Deze bemoste schoonheid is DE trekpleister van alles wat vliegt: goudvinken, boomklevers, kuifmezen, bonte spechten, koolmezen, pimpelmezen en zelfs een koekkoek. Ik ben dol op poezen, maar niet op onze trekpleister. Ik probeer Lina uit de boom te lokken, maar de boom heeft meer aantrekkingskracht.

Bij gebrek aan prooi lijft Lina mij in en ik haar. Zij geeft mij kopjes en ik aai haar kop en haar nek en haar lijf en haar staart en haar kop en…. voel een bobbel in haar nek: een teek!

Laat het nou lukken Lina mee te lokken naar de tekenkaart naast mijn laptop!
Van pure opwinding vergeet ik Take One: het fotograferen van de teek in de nek. Het eerste dat ik doe is het fototoestel neerleggen…
Ik pak het tekenkaartje, pak Lina, voel teek, doe haar opzij en daar zit hij, een joekel van een teek, zijn lijf vol kattenbloed. Dat vraagt om de grootste spleet, lijkt mij. Nu maar schuiven tot hij erin zit en blijven schuiven…
‘Tsjak!’ Alsof een kurk van de fles gaat, zo luid!
De teek is los, zit vast in het kaartje. Puntgaaf. Boordevol nakomelingen. Zijn pootjes wriemelen.
In de kachel ermee…

Het bericht Teek verwijdering (3) verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Anne, ik was vannacht toch zo in paniek! Ik lag in bed naar de radio te luisteren en draaide me op mijn rechterzij. Ineens hoorde ik de radio niet meer. Ik dacht dat de stroom was uitgevallen, maar het was mijn oor. Mijn rechteroor hoort niets meer. Ik word doof…’

Van schrik laat ik de beker thee bijna uit mijn handen vallen. Mijn vriendin is een wereldvrouw. Ze maakt alles mee, klaagt nooit. Niet toen ze in een schuur op Sicilië was opgesloten en bijna verkracht en vluchtte, niet toen haar voet brak, niet toen haar gezicht in gruizels was, niet toen… Zoals zij in nood uit de hoek komt en de humor ziet, we lachen ons altijd slap. Ze wordt doof…

‘Al mijn gewrichten doen pijn van de Lyme. Dat beestje zit in me en wil er niet uit. Het erge is dat er steeds meer bij komen. Ze vreten me van binnen op. Ik ben zo bang, Anne.’
Ik val bijna flauw van angst. Zoek de nooduitgang.
‘Kun je niet aan de antibiotica? Acupunctuur? Jomanda! André Schaap! Jan van der Gracht! God!!!’

Mijn loopmaatje zucht.
‘Ik heb alles al geprobeerd. Eerst antibiotica in het ziekenhuis. Toen dat niets uithaalde het alternatieve circuit. Ik ben bij alle genezers geweest. Iedereen zag mogelijkheden de Lyme weg te krijgen. Allemaal gaven ze hoop. Niets hielp. Al zeven jaar niet.’
Verslagen kijken we elkaar aan.

‘Ik heb alles gedaan wat mijn lichaam kan ontlasten en versterken. Het amalgaam uit mijn tanden. Een dure waterzuiveringsinstallatie op mijn kraan. Een nog duurder apparaat tegen elektrische storing in huis.’
Terloops en terzijde heeft ze dit allang eens genoemd en gewezen, lachend, zonder de onderliggende noodzaak: haar lichaam wapenen tegen de borrelia.
‘Ik eet ook nog puur vegetarisch…’
Haar stem breekt.

‘Dat Lymebeestje zit in me en blijft in me en het worden er almaar meer, doodeng. Er is niks tegen te doen. Er is geen geneesmiddel. Af en toe trekt het zich terug in mijn organen, zoiets als het Herpesvirus bij koortslippen. Als mijn bloed op zo’n moment wordt doorgemeten, vinden ze niks. Een week later komt hij weer tevoorschijn en ben ik doodop.’

Mijn loopmaatje neemt uit voorzorg altijd een omslagdoek mee. De vermoeidheid overvalt haar abrupt. Dan gaat ze op de grond liggen. Terstond. Eén keer overviel het haar op Wieringen toen we een kerkje bezichtigden. Ze spreidde haar omslagdoek naast een grafzerk en ging liggen.

‘Dat beestje zit in mijn bloed en komt overal, ook in mijn hersenen, zo eng, Anne, hij eet me vanbinnen op.’
Ik word misselijk bij de gedachte. Zij lacht net iets te luid.

‘En dat allemaal omdat ik zeven jaar geleden een voettocht door Peru wilde maken met mijn nieuwe liefde. We oefenden op de Veluwe. Een fantastische dag. Ik was zo verliefd!’
Ze kijkt me aan met die helderblauwe ogen die de wereld gezien hebben.
‘Een paar dagen later ontdekte ik een irriterend bultje in mijn nek. Het was een teek. Ik had geen idee dat dat beestje mijn lichaam zou ruïneren. En ik ben niet eens naar Peru geweest.’
Van de weeromstuit krijgen we de slappe lach…

Het bericht Teken – Ziekte van Lyme (1) verscheen eerst op Anne Vellinga.