Zoals je weet werk ik in ons berghuisje aan mijn volgende roman, Iris Axis Mundi. Daarbij staar ik veel naar het dal waaruit verhalen op dampen. Zie ik ineens de poes van onze bergbuurvrouw in onze oude appelboom. Deze bemoste schoonheid is DE trekpleister van alles wat vliegt: goudvinken, boomklevers, kuifmezen, bonte spechten, koolmezen, pimpelmezen en zelfs een koekkoek. Ik ben dol op poezen, maar niet op onze trekpleister. Ik probeer Lina uit de boom te lokken, maar de boom heeft meer aantrekkingskracht.

Bij gebrek aan prooi lijft Lina mij in en ik haar. Zij geeft mij kopjes en ik aai haar kop en haar nek en haar lijf en haar staart en haar kop en…. voel een bobbel in haar nek: een teek!

Laat het nou lukken Lina mee te lokken naar de tekenkaart naast mijn laptop!
Van pure opwinding vergeet ik Take One: het fotograferen van de teek in de nek. Het eerste dat ik doe is het fototoestel neerleggen…
Ik pak het tekenkaartje, pak Lina, voel teek, doe haar opzij en daar zit hij, een joekel van een teek, zijn lijf vol kattenbloed. Dat vraagt om de grootste spleet, lijkt mij. Nu maar schuiven tot hij erin zit en blijven schuiven…
‘Tsjak!’ Alsof een kurk van de fles gaat, zo luid!
De teek is los, zit vast in het kaartje. Puntgaaf. Boordevol nakomelingen. Zijn pootjes wriemelen.
In de kachel ermee…

Het bericht Teek verwijdering (3) verscheen eerst op Anne Vellinga.