In april zocht ik hem op met Arnold Sandhaus. Alles zag eruit zoals vroeger bij hem thuis, net zo’n aanrecht, gasstel, tafel waar alles aan gebeurt, flesjes bier, asbakken. Zoete inval. Hij was verrast dat wij kwamen, had even tijd nodig Arnold te plaatsen. Ineens wist hij het weer, Arnold! Dat vond hij heel erg leuk. Nog met hem in zijn eerste band gezeten, nog voor Mothers Love. Arnold was iemand waar je op kon bouwen, trouw en zachtmoedig.
Hij vertelde hoe blij hij is met zijn nieuwe vrouw, een Engelse, de eerste die hem laat, hem niet wil veranderen. Trots op zijn dochter Kilke die het maakt in de muziek, in Engeland, perfecte uitspraak. Hij lachte veel, vertelde verhalen en tussendoor dat hij in mei geopereerd moest worden aan zijn pancreas, waar een buisje het niet doet en vervangen moest worden, moeilijk vanwege de sterke sappen daar, die eten alles op – lachte hij.

Hij fopte Arnold, ‘het gaat om het verhaal! – niet de preciese feiten….

Rijntje, zijn moeder, kwam om half vier de aardappeltjes schillen, dat doet ze elke dag.

Ze was de boezemvriendin van mijn moeder en is hier nog wezen logeren een paar jaar geleden. Erg leuk, samenmet Aal op de boot naar Enkhuizen. Op het terras hier zitten met een rooie broek en blote voeten. Mijn poes Pippi overleed toen zij weer in Tiel was, ik belde haar en zij troostte mij door de telefoon. Ze vertelde hoe erg het was geweest dat Boika overleed, haar hond, hoe een dier zo diep je vriend kan zijn.
‘Pippi heeft het heel goed bij je gehad. Ze was op,’ zei ze.
Onlangs belde ik haar op.
Haar stem brak. Beide zoons in het ziekenhuis, allebei levensbedreigend. Ber een hartaanval en John van alles.
‘Dat ik dit toch nog moet meemaken,’ zei ze. ‘Ik ben al 93…’
Haar zoons waren haar alles. Levenslang vlak bij elkaar gebleven. Een straat verder. John rechtsaf, Berry linksaf.

 

Afgelopen woensdagmiddag bel ik Rijntje om te vragen hoe het gaat.
Ze neemt niet op. Het is na half vier, misschien is ze de piepertjes aan het schillen bij John. Ik doe wat ik nooit doe. Ik bel John.
Zijn vertrouwde stem klinkt in mijn oor, schuchter bijna, of de telefoon een brug te ver is. Hij is even niet bereikbaar, in nood kan ik hem mobiel bellen. Het ontroert me dat zijn telefoonstem het vuur mist dat hij uitstraalt in direct contact. Zijn aarzeling helpt mij over mijn aarzeling heen. Ik vertel dat ik van Rijntje gehoord heb dat het niet zo goed met hem gaat – plotseling word ik overvallen door een mateloze leegte, kaler dan verdriet. Mijn hart kolkt mijn mond uit.
‘John, wij zijn altijd van je blijven houden…’ hakkel ik in het antwoordapparaat.

 

John was muzikant, werd componist.
Ik zie dat kleine jochie boordevol passie en zie de man, getekend door een slopend nachtleven. Drinken. Roken. Componeren. Spelen. Elk instrument. Duizenden muziekstukken.
Sommige dingen zijn nooit veranderd. Zijn korte handen met de korte nageltjes, zijn sluike, dunne haar, zijn dikke wenkbrouwen, intense blik, dat ronde neusje en die magische mond, maar het meest van alles zijn wangen. Daar kwam licht uit, zelfs de laatste keer dat ik hem zag, met Arnold.
En ja, die kleine handjes met die eeuwige sigaret.