theater Archieven - Anne Vellinga

Waagstukken ~ Milou Frencken & Dorine Wiersma

Anne — Sun, 15 Dec 2019 13:29:44 +0000

Het is een waagstuk er iets van te zeggen, dat vind ik echt. Waagstukken van Milou Frencken en Dorine Wiersma, getalenteerde dames die mijn sympathie hebben. Die wat kunnen. Dingen die ik niet kan. Zingen. Gitaarspelen. Piano. In rare broekpakken die bij de een te strak en de ander te los zitten, rood en geel ook nog. Dat moet je durven.
Milou kan echt wonderbaarlijk bewegen, wild en soepel en keihard stampend met blokhakken die ik nooit zou durven aantrekken. En er dan ook nog bij spelen op een basgitaar die ze niet de baas is, maar wel overmeestert. En erbij schreeuwen met een gezicht dat je in je eigen spiegel niet tegen wilt komen.
En dan Dorine. Zo pissig als die het uitschreeuwt met een mond die de diepste krochten van haar binnenkant laat zien wanneer ze haar kwetsbaarheid openbaart.
Daar moet je lef voor hebben. En dat hebben ze. Daar gaat de voorstelling over. Dames van zekere leeftijd die wat hebben meegemaakt, dingen die dames op leeftijd kunnen herkennen. Lef. Laf. Klaarkomen en piemels. Dat klinkt openhartig en is best wel onderhoudend. Best wel is vreselijk om te zeggen, zeker van een theaterstuk waar twee leuke muzikale vrouwen zich uitsloven.

Uitsloven. Dat je dat gevoel krijgt. Te luid geschreeuw, te hard gestamp. Over de top als Milou met het mes tussen de tanden haar ‘best wel’ leuke baantje op tv fileert. Haar baas. Ik was bang dat Milou ter plekke uit dat krappe rode broekpak zou knappen zoals ze rondstampte met vlokken om de mond en blokken onder haar voeten en er dan ook nog bij bewoog zoals niemand kan. Echt niemand. Dat doet ze toch maar. Dat zei Wiersma er van te voren al bij.

Dat was te. Dat we vooraf uit hun mond te horen kregen waar het over ging, lef en laf. Show don’t tell. Je let ineens zo’n hele voorstelling op lef en laf en dan mis je des te sterker de samenhang die iemand als Freek de Jonge (ja nou noem je ook iemand), haarscherp dwars door chaos voelbaar maakt.
Dat miste ik. Dat je meegesleept wordt. Ik hield mijn hart vast of het wel goed zou komen met de voorstelling.

Gelukkig maken ze mooie liedjes en kunnen ze allebei geweldig zingen en muziek maken op alles; gitaar, piano en zelfs een xylofoon van badkamertegeltjes. Dat kan Dorine. Die is zo muzikaal. We misten geen moment het diploma dat ze niet heeft en opbiechtte. Soms ging het mis en dat waren sterke momenten. Dan was het hier en nu. Hoe ze dat oplosten, hoe goed ze op elkaar ingespeeld zijn. Dan slaakte het hele zaaltje van de Dru in Ulft een zucht.

Aan muzikaliteit geen gebrek. Hoogtepunt was het lied over klaarkomen: met 12 jaar op de droogtrommel en later hoefde er maar een man, een lied, een beschuit, een stem voorbij te komen of daar was het alweer. Aan de liedjes lag het niet.

Wat er schuurde zijn de tussenstukjes. Een kunst apart.
Het leven van Milou en Dorine ging door modder en drek, pieken en dalen en zo waren de conferences, die werden er met de haren bijgesleept. In de liedjes swingen ze er enthousiast op los en laten zien dat ze het toch maar even saampjes klaarspelen.

Een voorproefje:
https://www.youtube.com/watch?v=MvrBK_SM_ok

http://myloufrencken.nl
https://dorinewiersma.nl

Ik zag de voorstelling vrijdag 13 december in Ulft in de Dru
https://www.dru-industriepark.nl

Het bericht Waagstukken ~ Milou Frencken & Dorine Wiersma verscheen eerst op Anne Vellinga.

Kasper van Kooten

Anne — Sat, 23 Nov 2019 16:19:24 +0000

Voor ik van Kasper van Kooten gehoord had, was ik weg van zijn vader. Ik sloeg geen speeltijd van hem over, geen Keek op de Week ging aan mij voorbij. Die humor, die scherpte, die stemmetjes, die blik. Daar kon niks tegenop. Ook Wim niet. Bie. In mijn ogen dan. Mijn vriendin had met Bie wat ik met Koot had. We vielen nooit op dezelfde. Als je de zoon kent, vergeet je de vader.

Dat ik overgelopen ben naar de zoon komt door het theater. Kees, what’s in a name, mijn Kees dus, niet de vader van, kreeg bij zijn afscheid van Inholland in een overrompelend royaal gebaar een stapeltje theaterkaartjes. Waarop ogenblikkelijk de vraag rees ‘waarheen?’. Die vraag bleef liggen tot na de verhuizing, tot na de verbouwing, tot nu. Het geluk wil dat theaterkaartjes eeuwig zijn.

In een opwelling van regionaal bewustzijn togen wij van onze nieuwe woonplaats in het oosten naar Ulft, waar in het DRU-gebouw veel cultureels te beleven zou zijn. En als je gratis kaartjes hebt, steun je zo’n initiatief natuurlijk graag.

De dame achter de balie schoof ons een boekje met voorstellingen toe. Na tien jaar mantelzorg, verbouwen, B&B bleek ons cultureel bewustzijn ver onder nul. We herkenden alleen Angela Groothuizen en dan nog alleen van een huizenprogramma wat ze ook ooit eens deed. Angela komt in januari naar de Dru, maar in onze acute culturele bevlogenheid wilden we meteen. Maar waarheen?

Dan is het handig dat je ooit de trouwste volger van de vader was. Kasper van Kooten. Nooit van gehoord. Zou het de zoon zijn van? De broer van? We waagden de sprong vrijdag 22 november. Een blik in het programma toonde een onbekend gezicht met iets baardigs. Best wel serieus. Als het nou maar niet zoiets semi slim Youp van het Hekkerigs werd, of nog erger, slaapverwekkend traag. Vooral omdat we op rij 3 zaten.

Het begint! Muziek, rook, licht, wapperende gordijnen waaruit een mens tevoorschijn komt met een bewegingsvrijheid waar de hele Achterhoek van schudt. We zijn in het NU en daar houdt hij ons. Vooral de dame op de een na voorste rij die haar been over de lege stoel voor haar zwaait; kramp, pijn of gewoonte ~ Kasper weet het door zijn hele optreden te verweven of hij haar ingehuurd heeft.

Soepel als een kat beweegt hij door zijn leven, huwelijk, kindertijd, de moeder die elke avond een andere man aan tafel heeft, de vader met de 1000 gezichten. Hij zegt het niet, maar laat je voelen dat het opboksen is tegen zo’n man van tien miljoen.

Smeuiïg als een potje vet laat hij zijn stem alle hoeken van de zaal zien en dat in alle toonsoorten. Wat een lenige stem. En wat durft hij daarmee veel te zeggen. Tussen de regels en vet er bovenop. Zes jongens in een weiland aan het onaneren of net niet. We zitten met zijn allen ‘uit z’n krop te vreten’, tongzoenen op zijn Achterhoeks.

Een aanrader!

https://www.kaspervankooten.tv

Als je een blog wilt lezen over een andere theaterpersoonlijkheid:
https://annevellinga.nl/2013/07/29/zomergasten-hans-teeuwen/

Het bericht Kasper van Kooten verscheen eerst op Anne Vellinga.

Theater

Anne — Sat, 24 Nov 2012 22:33:21 +0000

Boven de Zuiderzee hangt nevel, zee en hemel vloeien in elkaar. Ik fiets door mistig Hoorn in de richting van Jan Pieterszoon Coen en zie een steegje waar mist uitstoomt. Benieuwd fiets ik erheen.
Het is een onooglijk steegje en er staan rijen fietsen tegen een muur. Zoveel fietsers kunnen hier niet huizen. Er moet iets te doen zijn, een theatercafé waar heel hip Hoorn heen is en ik achter het net vis.
Ik passeer een kapperszaak die je ook niet verwacht in zo’n steeg, supermodern jaren ’70, oranje, wit en zwart. Door het raam zie ik een oranje kappersstoel met klant erop, zwarte kapster met grote blinkende schaar erachter. De kapper verklaart de rij fietsen niet.

Waar is dat theatertje? Vijftig fietsen verder zie ik om de bocht een fietsenzaak met gebrek aan winkelruimte. De steeg eindigt in nevelen. Ik keer om. Nu valt me een koperen olifant op, die boven een deur glanst en daaronder wappert een wel erg leuk rokje. Is iemand aan het luchten of is dit een winkeltje? Ik probeer de deur. Die vliegt open. Binnen is het stampvol kleur. Het staat, hangt, ligt overal; kanten lapjes met goudverf bewerkt, grillige boomwortels waar apenkopjes en kikkers uitsteken, filigrijn zilverwerk, kistjes, armbanden, natuurzijden doeken en sjaals gedrapeerd over krukjes, spiegels en kasten. Geen mens te zien en dat komt goed uit. Ik vermaak me prima met kralenkettingen, tasjes, petten, hesjes en sjaals. Ik ben terug in de serre van mijn oma. De familie had geen kind aan mij, ik vergat mezelf, was prinses en vondeling.

Als alles door mijn handen is gegaan en ik me heb behangen met bonte sjaals en hoofddeksels, als ik samenval met mijn fantasie en mijn eigen theater speel, komt een dame binnen.
Ik groet haar met de nodige theatrale zwier.
‘Goedemiddag.’
‘Ik was even bij de buren.’

Komt ze thuis, sta ik in haar huis haar garderobe te passen. De dame kijkt er niet van op. Ze glimlacht.
‘Dat petje staat u enig, en die sjaal is voor u gemaakt. Alles wat hier is, is uniek en het gekke is, dat elk ding iemand past. Dat heb ik 40 jaar zo meegemaakt. Maar ik koop niets meer in.’
In deze ogenschijnlijk eenvoudige zin schuilt een theaterstuk, een klucht danwel drama. Een winkel die niet meer inkoopt. Dat komt ergens vandaan en gaat ergens heen. Ik hoef het plot niet te bedenken.

‘Ik richt me op een nieuw doel.’
Haar stem klinkt ferm nu. Haar gelaat wordt uitgelicht door een verdwaalde zonnestraal. Het theater vangt aan. Verleden glanst op.
‘Veertig jaar heb ik dit winkeltje gerund. Ik ging naar Thailand, naar Indonesië, Nepal en Cambodja. Ik legde contact met de mensen en deed er inkopen voor mijn winkeltje. Ik kocht alleen wat ik zelf mooi vond. Als iemand het ook heel mooi vond, mocht-ie het kopen.’
Haar woorden verstommen. In de schemerig spiegelen haar ogen vreemde reizen, mooie ontmoetingen, avontuur, en liefde.

‘Ik ben nu alleen. Ik ben 70.’
Zeventig? Ze ziet er veel jonger en vitaler uit.
‘Ik richt me nu op een nieuw doel, op Cambodja, het land van mijn hart. Ik wil er weer heen, maar nu om er iets te doen voor de weeskinderen.’
Haar leven rolt voorbij, ik ben publiek geworden.
‘Veertig jaar haalde ik daar wat ik mooi vond, nu wil ik het omkeren. Ik wil luisteren wat daar nodig is.’
Ze stoot me vertrouwelijk aan of ik haar al heel lang ken.
‘Ik ontmoet heus nog wel leuke mannen. Op deze leeftijd kunnen mannen heel aantrekkelijk en charmant zijn. Maar als je ‘s avonds gezellig met hen wilt genieten, is het afgelopen. Ze gieten zich vol met drank of het zijn van die ascetische types die niks willen.’

Het bericht Theater verscheen eerst op Anne Vellinga.