In de week die volgt, neemt de pijn in mijn arm toe en verkleint mijn bewegingsruimte. Dit geeft niet bepaald vertrouwen. Net op tijd herinner ik me de wijze les van mijn oud leerling, die nu gespecialiseerd is in pijn. Angst geeft pijn. Kwestie van gedachten resetten.
Dat is geen doen joh. Zeg maar eens tegen je eigen gedachten dat verergering van de klachten heel normaal is. Om erin te geloven verplaats ik mijn gedachten naar mijn computer. Die heeft ook altijd kuren na het resetten. Om van de tv maar te zwijgen. Geen programma doet het nog. Of mijn fototoestel. Of mijn telefoon. Als iemand niet kan resetten ben ik het. Dan is het heel normaal dat mijn lichaam ook kuren vertoont na het resetten en herprogrammeren. Je zal maar nier zijn en door Gerben op je plek gezet worden. Daar zou je het toch van in je broek doen. Nou dan.

Geheel gerustgesteld onderga ik steken van brandende zwaarden en vlijmende messen op plekken die NIETS te maken hebben met mijn schouder, arm, maag, nier. Totdat een inbreker middenin de nacht mijn onderarm opensnijdt met een dolk. Dat doet zo zeer dat het aandoen van het bedlampje hierbij vergeleken een feestje is. Geen inbreker te zien. Geen verkrachter. Nog geen schrammetje. Ik snap er niks van. Ik voel die dolk, zie hem niet. Misselijk en duizelig probeer ik de slaap te vatten.

De volgende ochtend maak ik de balans op.
Bij Bettina had ik geen nare gevolgen en nu wel.
Komt dit door haar?
Komt het door Gerben?
Komt het omdat mijn lichaam niet snapt wat het moet?
Komt het omdat het nu pas doordringt, als bij een kind dat niet luistert wat mama zegt tot papa het zegt?
Komt het omdat mijn lichaam net zo doet als ik? Als het eenmaal iets snapt doet het alles tegelijk?
Na deze balancering op het slappe koord, zoek ik afleiding op facebook.

Aha, een berichtje.
Het is een tip!
Iemand raadt mij iemand aan die mij wellicht echt en voorgoed kan verlossen van de pijn.
Argwanend lees ik verder.
De iemand heeft haar dochter geholpen. De dochter had druk achter de ogen van jongs af aan.
Alles geprobeerd.
Arts, oogarts, optometrist, acupunctuur, triggerpoint… er zijn me toch een wegen te begaan…
En toen kwam schaap.

Ik heb iets met schapen. Ik heb er velen gered. Uit de sloot en in de wei als ze op hun rug liggen en niet overeind kunnen komen. Dan zakken hun darmen. Ze gaan dood als je ze niet kantelt. Arm schaap.
Schaap dus.
Na vijftien jaar vergeefse zoektocht, vijftien jaar, vonden ze aan het eind van de wereld, midden tussen de weilanden van Noord Holland de reddende engel die dochter verloste van de druk achter haar ogen.
Overtuigender kan een werving niet zijn. Zeker niet als je verrekt van de pijn.
Toch doe ik nog een zielige poging tot nader onderzoek.
‘Wat is dat dan voor schaap?’
André Schaap.
Ze geeft zijn website, daar kan ik alles horen, zien en zwijgen.

Hemeltje lief. Hij is niet normaal. Hij is paranormaal.
Het maakt mij geen moer uit wat hij is, als het maar helpt.
Ik bel. Driemaal. Driemaal scheepsrecht.
Hij neemt niet op.
Het klonk ook te mooi om waar te zijn…

Krijg ik toch weer bericht van Iemand.
Ze schrijft dat André werkt van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat en de telefoon niet meer opneemt.
Toevallig heeft zij zelf binnenkort een afspraak met hem en zal dan gelijk voor mij een afspraak maken…

http://infokit.nl/schaapinfo/

Het bericht Zoektocht naar verlossing 3 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Mijn pijn begint eind december 2012 in een vreemd bed onderweg naar ons vakantiehuis in Duitsland.
Bij het wakker worden doet mijn linkerarm pijn. De diagnose heb ik snel gesteld: de nacht was niet wild, het bed is de schuldige. Klaar. Uit. Einde zoektocht.
Zo eenvoudig ligt het niet.
Mijn arm blijft hangen in pijn, de hele Kerst en Oud en Nieuw daarginder in het Fichtelgebirge. Ik moet beter en verder zoeken.
Bij thuiskomst zoek ik hulp.

* Mijn huisarts ontdekt mijn bewegingsperktheid, een woord dat ik niet eerder toegepast hoorde op mezelf. Hij verwijst naar de fysiotherapeut.
* De fysiotherapeut wijst naar het litteken op mijn rug. Die plek is dood en daar brengt hij leven in 3x per week. Pijnlijk.
* Ik zoek het achter mijn rug, wat uitmondt in 20 blogs ‘Vrouwenlijn’ en een e-bundel: http://hetnieuwepoezine.wordpress.com/bundel/

Zes weken zijn om, de pijn is erger, ik ben er niet gerust op.
* Ik laat een echo maken. Ik heb een ontsteking in het schouderkapsel, dit is 4x zo dik en puilt uit aan de onderkant.
* Een spuit Cortison van de huisarts.
* De fysiotherapeut kneedt voortaan rond de schouder. Dit doet pijn.
* Ik schrijf mijn pijn.
* Een oud leerling leest mijn angst erin. Daarmee maak ik het erger dan het is. Hij is nu fysiotherapeut en gespecialiseerd in pijn.
Enthousiast en meeslepend geeft hij me zijn visie cadeau:

Pijn, de pijnfysiologie en de enorme belangrijke rol van het brein in het hebben en ondergaan van pijn zijn geweldig interessant. Het is DE motivatie in mijn vak momenteel. Naast mijn therapeutisch werk (met zeer specifieke patiënten werken) geef ik internationaal les in veel landen aan fysio’s, manueel therapeuten, artsen, tandartsen en logopedisten. Het is boeiend om mee te maken wat er over de wereld aan het gebeuren is t.a.v. dit onderwerp. Ik was in april in Australie voor een super geweldig interessant congres hierover en volgde al vele specifieke na- en bij scholingen over dit topic. Er is een geweldig fijn en goed te lezen werkboek van David Butler en Lorimer Mosely dit jaar in het NL vertaald (Begrijp de pijn) dat echt gaat over waarom de omstandigheden en de eerdere pijn ervaringen zoveel invloed hebben op ons latere pijngedrag. Ook hier gaat het niet zozeer over de psyche, maar vooral over de neuronen, de connecties en de invloeden vanuit je ervaringen en gedachten. Echte goed informatie krijgen is daarbij een keyrole.

* Ik focus mijn aandacht op vertrouwen, rust en beweging.
* De fysiotherapie begint vruchten af te werpen: minder pijn en meer bewegingsruimte.
* We gaan van 3 x per week naar 2 x per week naar 1 x per 5 dagen.

In mei gaan we naar ons vakantiehuisje.
Kan ik een maand zonder mijn fysiotherapeut? Of vind ik hulp in het Fichtelgebirge?

http://www.bol.com/nl/p/begrijp-de-pijn/9200000011499618/

Het bericht Zoektocht naar verlossing -1 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Zelden zag ik een mens die zoveel frisheid uitstraalt als deze man. Dat kan komen omdat ik val op duistere types. Ik kom bij de osteopaat vanwege mijn linkerschouder. Die speelt op sinds eind december 2012.
‘Waarom kom je bij mij?’
Frappant dat hij dat nu net vraagt.
Hij wil weten hoe ik eraan kom. Ik wil weten hoe ik eraf kom.

De kleren moeten uit. Een heel gewone, dagelijkse handeling, maar een rare bezigheid tegenover iemand die je niet kent.
‘Sokken ook?’
Dat is zo ongeveer het enige dat niet uit hoeft. Kniekousen zijn het ook nog, lekker oenig bij mijn ondergoed. Ik ben hier niet als fotomodel. Ik doe of het heel normaal is en hij ook. Dus daar sta ik heel normaal in mijn ondergoed met kniekousen.
‘Draai maar om.’
Op dat moment zie ik het gordijn in de hoek. Dat knikje van hem sloeg daarop. Dat ik daarachter decent aan de gang kon. Nee, ik geef een striptease pal voor zijn neus.

De osteopaat neemt het heft in handen en ik geef me er aan over. Anders had ik net zo goed thuis kunnen blijven.
Hij begint met mijn rug, langs de wervelkolom, terwijl pal voor me een levensgrote afbeelding van een man hangt, nog meer ontkleed als ik, de hele huid is eraf gestroopt. Ik heb het zicht op al zijn spieren en verbaas me erover dat er onder de huid een volledig spierpak zit. Geen losse spieren dus, maar rondom.

‘Dan kun je nu gaan zitten.’
Daar ben ik altijd onhandig in, in het uitvoeren van opdrachten. Ik weet op zo’n moment niet waar ik kan gaan zitten. Toen ik bij een darmonderzoeker op het trapje voor de behandeltafel ging zitten, zei deze onderzoeker dat ik het wel erg laag bij de grond zocht.
Gerben, zo heet mijn osteopaat, wijst naar de behandelbank naast me. Hiermee heeft hij mijn vertrouwen, dat hij nu al weet, waar Man een jaar over deed, aanwijzen waar hij me wil hebben: daar is de kleedkamer, daar de stoel en daar de behandelbank. Anders was ik door de knieen gegaan en aan zijn voeten gaan zitten.

Hij draait mijn romp van rechts naar links. Rechts kan het beter.
Daarna kan ik gaan liggen. Op de behandelbank. Hoofd naar de verhoging. Een goede extra aanwijzing, want de voeten hoger ligt prima.
Nu komt het radbraken, waardoor ik vanochtend geradbraakt wakker ben geworden.
Armen en benen worden bewogen naar binnen en buiten, precies zoals ik als kind met mijn beer deed, wanneer ik die onderzocht. Met poppen heb ik nooit gespeeld. Dit terzijde.

Ik blijk zeer flexibel te zijn. Type kind dat met benen in de nek op haar handen door de kamer loopt. Mijn rechterbeen heeft veel minder bewegingsvrijheid. Tot mijn verbazing. Aanvankelijk. Vanwege die linkerschouder.
Voor de schouderpijn had ik rugpijn, rechtsonder. Vanwege het vele tillen en draaien van mijn inpandige moeder…

Nu komen de organen aan de beurt.
Om te beginnen gaat Gerben in de harikirihouding, platte hand op zijkant van de andere hand, zijkant op mijn borstbeen.
‘Adem diep in en uit.’
Hij drukt harder.
‘Probeer door de mond in te ademen.’
De derde inademing door de mond zal ik net besluiten met een uitademing, laat hij ineens los. Mijn borstkas ontplopt als een verstopt riool dat je te lijf gaat met zo’n plopper. Een soort knal. Ik krijg lucht.

De osteopaat doet twee in een. Hij onderzoekt en behandelt tegelijk. Geconcentreerd, aandachtig.
‘Het lichaam zoekt altijd balans. Als die verstoord is, gaat het compenseren. Het gaat erom de oorzaak te vinden. Gewrichten kunnen uit het lood raken door een ongeluk, maar jouw schouder komt van binnenuit. Dan is ergens de balans verstoord, en de oorzaak daarvan probeer ik te vinden. Ik vind nu dat je linker nier niet goed werkt. Daar ga ik nu iets aan doen.’

Twee handen in mijn buik, links. Dieper en dieper doet het pijn.
‘Verdraag je het nog?’
Deze man let op mij terwijl hij aan de gang is. Ik ben van het soort dat therapeuten hun werk laat doen, zoals ik mijn werk doe. Het werk moet gedaan.
‘Ik voel het wel. Scherp en diep en het trekt naar mijn kruis.’

Nog een keertje de harikiri oefening.
Nog een keertje het radbraken van de ledematen.
Links en rechts doen het nu even goed. Armen en benen. Verbazend!
Hij geeft me een oefening om de verslapte spieren van mijn linkerschouder te oefenen.
Ik voel me op mijn plek bij deze man.
Over drie weken mag ik terug komen.

Voor meer info: http://www.osteopathietexel.nl/

Het bericht Osteopaat verscheen eerst op Anne Vellinga.