Als lezer heb je geen idee hoe Tonke er uit ziet en als boekhandel ook niet, zeker niet in de tijd dat ik werkte in kinderboekwinkel De Bellenboom in Nijmegen. Mijn vriendin Dineke runde deze oase met verve. Ze was haar tijd kilometers vooruit en wist tal van schrijvers naar haar winkel te lokken. Tonke Dragt zou de kers op de taart zijn. Maar ja, Tonke stond als mysterie bekend. Ze wilde zich nergens laten zien. In een vlaag van moed en vertrouwen en geloof en hoop en liefde belde Dineke haar op, Tonke Dragt! Tonke was zo geraakt dat ze brak met haar principe niet in de openbaarheid te treden. Ze wilde ons kleine boekwinkeltje bezoeken! Dineke blij, ik blij, iedereen blij. Maar, wat moesten we aan? Voor mij was het niet zo moeilijk. Ik droeg in die tijd altijd iets met blauw, dus dat werd blauw. Dineke daarentegen wilde als eigenaresse extra goed voor de dag komen, dus die ging op sjouw in Nijmegen en kwam terug met drie tassen vol mogelijkheden en een lege portemonnee. Maar.

De avond voor Tonke komt leest ze ter voorbereiding voor de honderdste keer De brief voor de Koning. Bij lezing van Tonkes verhalen wordt een geheimzinnige snaar geraakt en zo staat Dineke de volgende ochtend met bibbers voor de spiegel in telkens een ander ensemble. Niets staat. Het past niet bij Tiuri en dus ook niet bij Tonke. Met de moed der hoop trekt ze haar meest ridderlijke outfit aan, een rode rok met een wit truitje en een zwart vestje. Hijgend komt ze de winkel binnen.

‘Anne! Help! Ik heb geen idee hoe Tonke er uitziet en het is oerstom als ik haar niet herken.’
Dus ga ik op de uitkijk staan, terwijl zij Tonkes boeken op de tafel uitstalt, een stoel zoekt, thee zet en koffie voorbereidt. Je weet niet wat zo’n geheimzinnige schrijver drinkt!

Van verre zie ik Tonke komen. Een vrouw alleen. Lopend over de stoep. Zoals er al een hele stoet is langsgelopen. Maar dan onvergelijkbaar anders. Fier. Ik weet meteen dat zij het is. Het kan niet missen. Ons idool draagt hetzelfde riddertenue als Dineke: rood-wit-zwart.

‘Tonke,’ giechelt Dineke zenuwachtig, ‘we lijken wel een tweeling.’
Tonke lacht ontwapenend.
‘Ik heb iets met tweelingen. Mijn debuut is niet voor niets ‘Verhalen van de tweelingbroers.’

Al gauw loopt het boekwinkeltje vol. Ouders, kinderen, een oudere dame die Tonke nog kent van het Jappenkamp en zelfs een paar straatmuzikanten. Tot onze verbazing is Tonke veel gemakkelijker en gezelliger dan wij vreesden. Ze drinkt thee èn koffie, eet brood èn koek en bij de muziek klapt ze het ritme mee.
Als iedereen weg is, wisselen we geheimen uit die geheim moeten blijven.

Over de verfilming van het boek kan ik kort zijn: dat lees je overal.
Tonke zegt er zelf van: „Toen het in de krant stond, begon ik het pas te geloven”.
Als je de uitzending van Een Vandaag gaat bekijken, zie je haar niet, daarvoor moet je mijn oeroude kiekjes bekijken, maar je voelt wel wie ze is, waar ze voor staat, haar huis, haar wezen en daar gaat het om.
In de uitzending zie je ook Paul Trijbits, de Nederlandse filmproducent die vanaf zijn kindertijd verliefd is op De brief voor de Koning en dus op Tonke. Hij maakt de serie voor Netflix. Het is typisch Tonke dat ze er vooraf graag en vaak met hem over wilde spreken en ook dat ze hem al gauw alle vertrouwen gegeven heeft.
We kunnen ons verheugen op het resultaat. De opnames in Nieuw-Zeeland zijn al afgerond. In Praag wordt dit jaar gedraaid. Tiuri wordt gespeeld door een nu nog onbekend acteur, Amir Wilson.
O ja, Tonke zei ook nog dat ze nu wel door moet gaan met leven, ze wil de film zien!

Hier kun je Tonke zien/niet zien. Veel plezier!

https://www.npostart.nl/eenvandaag/19-01-2019/AT_2109351

Het bericht Het geheim van Tonke Dragt verscheen eerst op Anne Vellinga.