Uit voorzorg hoef ik niet te koken, dat doen twee schoonzusjes die zich totaal ingeleefd hebben in mijn schrijversbestaan, gevuld met uitgevers, boekhandelaren, lezers, podia en deadlines. In de overvloed aan voorbereidingstijd ga ik wat anders verzinnen ter opleuking van het tuinfeest en zie ineens door de bomen het bos niet, maar een jungle. Dus ga ik snoeien met een te klein snoeischaartje. Geen beginnen aan, maar als je begonnen bent en je inwendige diesel is opgestart, ga je door tot je erbij neervalt, en dat is zondagmiddag rond 3 uur als de bel gaat voor de eerste gast en ik gauw andere schoenen dan kleibonken aan wil trekken. Lenig als ik mezelf waan sinds mijn arm min of meer terug in het gelid zit, zwaai ik tegelijkertijd naar rechts en beneden uit en Krak! Daar lig ik in de kledingkast en kan er niet uit.
Voor Kees doorheeft dat zijn lief hem van zijn worstenbraderij roept…

Ditmaal ben ik zo slim meteen de volgende dag onder invloed van de nodige pijnstillers naar Gerben, mijn osteopaat van de linkerarm, te kruipen. En dat is goed, want wat ik met mijn arm niet merkte, krijg ik met geknakte rug dubbel door. Die man heeft zijn praktijkruimte op een belachelijk punt: twee trappen op. Ik moet me aan de spijlen omhoog hijsen, wat wel weer een goede oprekoefening schijnt te zijn.
Afijn, Gerben onderzoekt me weer tot op het bot. Trekken, duwen, dat is hem toevertrouwd, en zelf moet je ook dingen doen die je niet kunt. Maar de trap kom ik af. Met strikte instructies, als ik die nauwgezet opvolg ben ik er binnen twee weken vanaf, anders duurt het anderhalf jaar, zoals de keer dat mijn rug dezelfde knak maakte bij het tillen en draaien van mijn moeder.
‘Ja Baas.’

Het oefenschema komt neer op bewegen, liefst dag en nacht door. Het moet wel harmonisch en diagonaal en evenwijdig en evenwichtig en niet zomaar iets oppakken. Daarbij elke dag voorspelbare bewegingen zoals fietsen en lopen, voorafgegaan en gevolgd door de serie oefeningen. Dat doe ik zo braaf als een lam. Als ze mij dat goed voordoen. Uitleggen heeft geen zin, woorden kan ik niet omzetten naar mijn lichaam. Wat dat betreft is Gerben DE man voor mij op het gebied van mijn skelet. Sinds hem voel ik hoe ik in mekaar zit, heupbotten, gewrichten, schouderbladen, nekwervels – hij staat er versteld van dat ik dat voel – nou dan heeft hij zijn eigen handen nog nooit om zijn eigen botten gehad.

Deze achtergrond is de verzachtende omstandigheid van de visie van de conductrice op haar passagier. Hulpbehoevend.
We zijn nu terug in de trein. Helaas heeft de conductrice de les uitchecken nog niet gehad, dus daar sta ik alleen voor. En daar heb je in Alkmaar hulp bij nodig, want in dit ene opzicht loopt Alkmaar achter bij Hoorn. Wij hebben poortjes met uitcheck palen die je automatisch door moet en dan herinnert de dromerigste passagier zich dat hij hier iets moet. De mensen voor en achter je doen het ook, en voorbeeld doet volgen.
Nou, daar hebben ze in heel Almaar nog nooit bij stilgestaan of geen geld voor over. Ze verdienen liever aan die nepperd van een Kaasmarkt. Maar een uitcheckpaal op het perron, ho maar, en ook niet bij de ingang dan wel uitgang.
Tegen de tijd dat ik het station achter me heb, oog in oog met de straat, kijk ik uit naar mijn vriendin. Zij is bij tijden en wijlen zo helderziend als een glazen bol en kan zomaar onverwacht ergens staan met haar knalrode auto. Ze staat er niet, want ik moet lopen van Gerben en dat weet mijn vriendin dan feilloos, dus ik loop. Tas schuin over de schouder ter verdeling van het gewicht, want ik ben zo’n oen dat ik een kilo rauwe chocolade van de hippies mee tors voor mijn vriendin, want die weet wat je met zo’n product aanmoet.

Na de oase van mijn vriendin, brengt ze me wel met haar knalrode auto naar het station omdat ik nu wel genoeg bewogen heb, vermoedelijk omdat ze mijn blinde vlek voor palen kent want ze loopt mee om het apparaat op te sporen tussen maar liefst vijf hangagenten. Je ziet zo’n paal niet tussen vijf zwarte broeken, tien benen. Zij wijst en ik wring me ertussen en check in. Staat in het scherm dat ik uitgecheckt ben, terwijl ik erin moet. Na vijf pogingen die almaar driester worden, weerklinkt vijfstemmig, in bas, bariton en tenor, dat je minimaal 5 minuten moet wachten om weer in te kunnen checken. Kennelijk oefenen ze hier een canon voor de politiedag.

Morgen de langverwachte vriendinnendag.

wordt vervolgd …

Hier kun je lezen hoe mijn eerste bezoek aan een osteopaat ging:
https://annevellinga.nl/2013/06/11/osteopaat/

Het bericht Hulpbehoevend naar mijn vriendinnendag verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Zolang kan ik niet wachten, ik moet de trein naar Alkmaar.’
‘Maakt u zich maar niet bezorgd, want die moet ik ook, en hij vertrekt niet voor ik fluit.’
Ik zak in haar handen. Zij voelt mijn onmetelijk vertrouwen in haar en gaat dat helemaal waar maken.
Zodra haar apparaat piept en oplicht, vraagt ze beleefd naar mijn kaart.
‘Ach mevrouw, die is verlopen. U heeft toevallig niet de nieuwe kaart ook bij u?’
‘Zou best eens kunnen.’

In de haast van vertrek naar mijn vriendin heb ik een tasje mee waar ik alles inpleur waarvan ik niet weet waar ik ermee heen moet. Dat haal ik er nu allemaal uit. Een berg visitekaartjes en pasjes om het spoor geheel bijster te worden. Zij niet. Daar ben je conductrice met fluit voor. Zij ordent mijn stapel naar visitekaartjes en bankpasjes en winkelpasjes en ziekenfondskaart en zegt erbij wat wat is en wat voortaan wel thuis kan bijven, dan heb ik niet zo’n zware tas bij me en kan het ook niet gestolen worden. Hartstikke handig zo’n personal coach. Heel erg toevallig, of eigenlijk ook helemaal niet toevallig, zit mijn nieuwe treinpas ook in de opbergtas.
Zij glimlacht van hier naar Alkmaar.

‘We gaan even voor u checken of u er geld op heeft staan.’
Zij houdt mijn kaart boven haar alziend oog en jawel, er staat 41 euro op. Dat heb ik ooit automatisch laten doen en dat werkt nog steeds, ook op de ongebruikte nieuweling.
‘Misschien staat er ook nog geld op uw oude, dat kan kosteloos overgezet worden op de nieuwe. Ik kan nu niet met u mee naar het loket, daar is het nu te laat voor, want de trein had al weg moeten wezen, u kunt beter nu met mij mee als u op tijd in Alkmaar wilt zijn.’
Zij neemt mij bij de hand en begeleidt me naar het incheckpaaltje naast de trein naar Alkmaar. Ze wacht tot ik het kaartje voor het oog houd en wijst naar het lichtschermpje bovenin.
‘Zie, u bent nu ingecheckt, en dan moet u straks in Alkmaar niet vergeten uit te checken voor net zo’n paal.’
Zo krijg je nog eens instructie en ziet zo’n conducteur met eigen ogen de problemen waar haar demente passagiers voor staan.

Geheel in onze rol van hoofdconductrice en hulpbehoevende begeleidt ze mij vervolgens naar de tweede klas. Zo kom ik dement en wel in Alkmaar, onder verschrikkelijk toeziend oog van de conductrice met fluit, die bij elke halte, Obdam, Heerhugowaard, Alkmaar Noord komt melden dat ik moet blijven zitten, want ik ben er nog niet. Ik ben niet de enige passagier, dat je dat niet denkt.

Kun je nagaan hoe ik er vanochtend uitzag, dat ik volledig en volkomen en totaal pas in het profiel van de hulpbehoevende. Hopelijk een uniek moment vanwege het voorafgaande. En dan bedoel ik niet de haast waarin de week uitmondt omdat ik geen oog dichtdoe omdat ik abrupt wakker schrik uit een droom waarin drie rode katers mijn hele huis besproeien en toen was het Lukkie mijn kat, die ongelooflijk handig op middernachtelijk uur langs de ijzeren steigerpoten op het nieuwe balkon is geklommen, maar er niet meer vanaf kan en dus net zo lang voor de slaapkamerdeur miauwt tot ik wakker word. Kom dan maar weer eens in slaap.
Waarbij terloops eindelijk vermeld kan worden hoe ik afgelopen zondag door mijn hoeven zakte. Je leest het goed.
Nou, dan ben je in een klap dement en bejaard en hulpbehoevend en een wrak, en dat op het lang beloofde familiefeest…

Nou vooruit, dat kan er ook nog wel bij, morgen…

Als je door wilt lezen is hier de link: https://annevellinga.nl/2013/09/08/vriendinnendag-2-en-wat-er-nog-meer-aan-voorafgaat/

Het bericht Vriendinnendag en wat daaraan vooraf gaat verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Ik wil al en halfjaar stoppen en vandaag ga ik ook stoppen. Ik stop vanwege mijn zus.’
Ze wacht op een reactie of op een luisterend oor. Ik doe zoals die psychiater die geen psychiater was, in een film die ik totaal vergeten ben, maar dit heb ik onthouden: als je het niet weet maar wel wilt horen, kun je beter zwijgen dan spreken, hooguit een ‘mmm’.
‘Ik ben namelijk stinkend jaloers.’
Deze uitspraak had ik niet verwacht en had ik niet willen missen en vraagt om meer. Mijn nieuwsgierigheid begint te branden als haar zin in een sigaret.
‘Mmmmmm.’
Haar blik gaat van mij naar de opstijgende nevel van langs vliegende weilanden.

‘Mijn zus stak de ene sigaret met de andere aan. Wat zij niet gedaan heeft om eraf te komen. Het lukte niet. Ja, een week. Dan begon ze weer. Op 1 januari stopte ze weer eens, nieuwjaar, je kent het wel. Ik ging naar Malorca en pafte lekker door. Kom ik terug, is ze d’r af! Ik had haar uitgenodigd om gezellig bij te kletsen, je kent het wel, kopje koffie, amaretto, bonbonnetje en lekker samen paffen. Mijn zus moet iets om handen hebben, liefst shag, dus ik had een pakje Drum voor haar klaarliggen. Dus ik lekker mijn sigaretje paffen in haar richting, asbak tussen ons in, zegt ze, ‘Mia, ik ben d’r af.’ Op dat moment ging er toch een steekvlam door me heen! Ik was er ziek van. Het duurde een hele tijd voor ik snapte dat ik stinkend jaloers was. Een afschuwelijk gevoel. En dat gaat niet over.’
Haar blik schiet uit de nevel. Ze kijkt mij aan met een blik vol water en vuur.

‘Dit heb ik nog aan niemand verteld. Al die tijd niet. Ik snap niet waarom ik het nu ineens aan jou vertel.’
Ik denk aan de film en de psychiater die geen psychiater was.
‘Het lucht op!’
‘Mmm.’
‘Weet je, ik kap ermee. Dat zou ik vandaag toch al doen, maar ik doe het nou gelijk. Ik wacht niet tot die vrouw in Amsterdam die mijn zus eraf geholpen heeft. Mijn zus moest haar laatste sigaret meenemen. Daar verheugde ze zich de hele tijd op, zo van, die mag lekker nog, strakjes als ik bij dat mens weg ben. Moest ze toch aan het eind van de sessie die sigaret doormidden breken. Kostte nog 60 euro ook.’

Met een woest gebaar ritst ze haar tas open en pakt er een pakje uit waarin nog een paar sigaretten zitten.
‘Ik stop hier en ik stop nu!’
Ze pakt de sigaretten er een voor een uit en breekt ze een voor een doormidden en doet ze een voor een in het prullenbakje, klep er op en volgende sigaret. De trek rond haar mond verandert hierbij van verbeten naar triomfantelijk. Bij de laatste kijkt ze van de sigaret naar mij en knipoogt. Ze stopt hem terug. De allerlaatste sigaret.

Het bericht Laatste sigaret verscheen eerst op Anne Vellinga.

Zijn spiegelbeeld vliegt keihard mee. Aan alle kanten tikt roodborst tegen dat rottige roodborstje in de binnenbocht, die net zo hard vliegt en net zo hard tikt.
Een ding is duidelijk. Dat liedje klopt niet. Geloof je je hele leven dat een roodborstje tikt om erin gelaten te worden. Leugens. Roodborstje wil er niet in. Het is niet roodborstje tik, het is roodborstje pik. Hij pikt net zolang tot de  indringer dood is of hij. Ik haal de soeppan naar binnen. Liedjes liegen, weermannen en spoormannen sporen niet en roodborstjes zijn getikt.

Het bericht Roodborstje tik verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Gaan julie op de Harley?’ 
‘No! Ik bel een taxi.’
‘Dan mag je wel vaart maken. Die staat hier niet meteen voor de deur. En wil je met de taxi naar Amsterdam? Dat kost!”
Ja, als gemiddeld persoon denk je altijd alleen maar aan geld. Hij haalt zijn schouders op.
‘Just to the station.’
‘Dan moet je de trein van 18.20 naar Centraal en dan moet je nog naar Ziggo Dome in Zuid.’
‘Oooh, dan nemen we weer een taxi.’
‘Voor de eerste taxi hier is, is de trein weg. Kees brengt jullie wel even naar het station.’ Met de auto. Jawel.
Klokke 6 zijn de kaartjes geprint. Man start de motor. Waar blijven ze? Hippie-hij zoekt zijn telefoon om foto’s te maken en taxi’s te bellen. Hippie-zij stift lippen en ogen. Dat doen ze maar in de trein. Man sleurt het Paradijselijk zonder pardon de badkamer uit en de auto in.
Klokke 18.10 zijn ze bij het station. Doet de kaartjesautomaat het niet op hun betaalkaart. Racen naar de ING. Pinautomaat buitendienst. Volgende pinautomaat. In tempo waarin je niet geflitst moet worden. Back to the station. Peace paar eruit. Roodgeschoeid, hooggehakt, wuivend en glimlachend halen ze de trein op het leukste nippertje. Man komt stomend terug.
‘Wilden ze vannacht met de taxi terug hierheen, maar ik had het reisschema net even uitgeprint met alle perrons voor heen en terug. Je gaat toch geen geld weggooien.’
Man = Man van Nu. Man vergeet taxi’s. Man vergeet hippies. Man vergeet Madonna. Man kijkt sport tot middernacht. Dan hoort hij inbrekers op het erf. Onverschrokken erheen. Voetstappen. Geruis en geritsel. Het paradijspaar.
Exact op tijd terug.
‘Jeeey man! It was really a magical tour! We hebben alle aansluitingen gehaald, het reisschema klopte op de seconde. Unbelievable! Dat heb je nergens ter wereld. Holland is very good! We waren precies op tijd bij Ziggo bij de ingang. We waren de allerlaatsten. De deur zou net dicht. Wij deden snel onze uitgeprinte kaarten in de automaat, accepteerde hij onze kaartjes niet. Wij snapten er niks van en gingen naar zo’n man die net de deur wou sluiten. Die man bekijkt onze kaartjes. Die waren goed en geldig. Alles klopte. Het waren niet de kaartjes voor zaterdag, het zijn de kaartjes voor zondag.’
Foto: Paul Barendregt

Het bericht Madonna World Tour verscheen eerst op Anne Vellinga.

Intussen heeft vrouw zeer sterke koffie gezet, broodjes gesmeerd en belegd en ingepakt. Man boldert de trap af in colbert, regenjas, aktentas, treinkaartjes, broodjes. Weg is man, op weg naar de opperbelangrijke vergadering die hij in goed banen moet leiden wat bij InHolland niet gemakkelijk is vanwege alles. De trein wacht niet.

Enigszins verdoold en verdaasd ruimt vrouw het aanrecht op, giet mans koffie over in enorme beker, giet daar kokende melk bij en geeuwt. Daar gaat de telefoon. Een vrolijk klingelgeluidje als op een Alp, waarbij de herder geen wijs kan worden uit richting en afstand, waar is de koe, waar is de telefoon. Net als ik hem heb, houdt hij op. Ik druk op wat toetsen van het nieuwe toestel en krijg een Duitse dame aan de lijn, die mij niet gebeld heeft, maar het erg leuk vindt dat ik haar bel. Ik druk het volgende nummer. Kees. Man dus.

,,Waar was je? Wie belde je?”
,,Wat dan? Hoezo?”
,,Ik heb mijn portemonnee niet bij me en geen geld en geen pasjes en geen kortingskaart en geen identiteitskaart en ik zit in een rijdende trein, eerste klas, helemaal alleen.”
Die man toch. Vrouw neemt de voorzittershamer over.
,,Je moet je nu meteen melden bij de conducteur, je legt het uit en zegt dat hij mij belt, dan geef ik je identificatienummers. Ik kan ze ook even op facebook zetten of…”
,,Ok.”
Man heeft al opgehangen. Man is snel van begrip. En als hij iets begrijpt, doet hij het meteen.
Ik neem de telefoon op schoot. Geen conducteur belt, geen spoorwegpolitie, geen man. Niemand.

Man zou om half vier terug zijn. Om vier uur is hij er nog niet. Om half vijf niet. Om vijf uur niet. Zou er wat zijn? Ik bel man nooit, want hij zit altijd in een belangrijk gesprek. Om half zes heeft niemand een belangrijk gesprek. Om half zes bel ik man.
,,Waar zit je?”
,,Ik sta voor de poort, ik heb m’n sleutels ook niet mee.”
Hoe is het mogelijk dat ik man zo goed aanvoel.
Ik open de poort, trappelend van nieuwsgierigheid. Man is in volkomen rust. Plaatst zijn fiets kalm in de schuur,  wandelt door de tuin, waarbij hij oog heeft voor het krentenboompje dat dit jaar drie weken later bloeit dan het jaar dat wij hier kwamen wonen op 1 april.
Ja man! Hoe was het in Rotterdam!!??

Onder het genoeglijke genot van een kopje sterke koffie met bonbon, gezeten op de leunstoel, benen over elkaar, koffie in de hand, bonbon in de mond, hèhè, komt hij er eindelijk mee.
,,Het ging heel goed. Het liep eigenlijk wel gesmeerd.”
,,Hoe liep het dan!”
,,Ik ging telkens naar de conducteur, die scande het blokje op mijn treinkaart, zag dat ik 1e klas betaald had en er goed uitzie. Ik kon gaan zitten. Als je in de misdaad gaat, kun je het best in net pak 1e klas reizen. Het vervelende was dat ik geen geld had, ik wou niet zwartrijden in de metro, dus moest ik te voet. Rotterdam is groot, alleen al de Erasmusbrug is een kwartier lopen.”
,,Maar Kees, kwam je dan niet veel te laat op die superbelangrijke vergadering?”
,,Oooh dat. Ik heb mijn secretaresse gebeld en gezegd dat de vicevoorzitter vast kon beginnen.”
Echt Man. Van het spannendste avontuur weet hij minder te vertellen dan ik van een dag wachten.

Het bericht Mandag verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het bericht Versiertoer verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het bericht Tijdreis door Arnold Sandhaus verscheen eerst op Anne Vellinga.