Wil even niet schrijven over wat ik aan het doen ben, maar wel over een plek die mij zeer dierbaar is en over iets wat ik gedaan heb. Een koestersteen gemaakt van vilt dus!

Ik kwam op het idee door een gebruik onder de mensen van het Joodse geloof. Die nemen een steentje mee als ze het graf van hun dierbaren bezoeken en leggen het daar neer. Zo kun je zien dat iemand vaak herdacht wordt. Daarom stuur ik weleens een steentje naar vrienden van mij die van het Joodse geloof zijn om zo namens mij een steentje te leggen.
Jaren geleden stuitte ik op een plek bij Arnhem op giga grote stenen midden op de heide…… toen ik dichterbij kwam zag ik dat bij iedere steen een land werd genoemd en kon ik lezen dat het iets van Herman van Veen is.
Hij wil dat op deze wijze de kindertjes uit die landen herdacht worden: de vergeten en overleden kinderen.
Middenin die kring ligt een glazen cirkel met een gedicht van Herman:

Lieverd,
Leven is als sneeuw,
je kunt het niet bewaren.
troost is dat jij er was
uren ,maanden, jaren.

De stenen liggen in de vorm van een medicijnwiel, wat een symbool is van heelheid. Omdat alles in verbinding staat met elkaar. Het staat ook voor het herstellen van harmonie…

Ik kan alleen van mijn eigen hart uit zeggen dat die symboliek voor mij niet eens zo belangrijk is, het is het gevoel dat ik daar heb. Dat gun ik iedereen.
Enne zo lief, soms zie ik een steentje liggen beschilderd door een kindje voor haar opa of oma, die liggen dan ergens in die grote stenen. Dan komt er werkelijk op mijn snuit een glimlach tot aan mijn oren!

Ik vind die plek zo prachtig dat ik er meteen een steentje voor Günther neer heb gelegd. Stenen voelen zo schitterend aan. Günther spaarde altijd stenen en schelpen, daar tussen zaten in alle zakken van broeken en jas deze voorwerpen PLUS steeltjes van fruit! Want hij knaagde fruit ook helemaal op, heeft ie dus van mij. De steentjes hebben dus een lange geschiedenis… ik ,,erfde” ze van hem, na zijn overlijden vond ik ze in al zijn zakken….o ja plus veertjes !
Zelf neem ik ook altijd een steentje of schelp mee als ik er op uit ben getrokken. Die doe ik in een grote glazen pot in de kamer, het voelt alsof Günther mij vergezelde op die trip. Niet in droefenis maar gewoon in aanwezigheid.

Ik leg er ook steentjes neer voor andere kinderen. Natuurlijk alleen als de ouders dit de juist plek vinden voor hun overleden kind. Het voelt daar zo goed en intens. Ook zo mooi dat ik er nog nooit iemand zag, maar steeds als ik er kom, is er weer iets gewijzigd. Dat vind ik zo mooi en de zwijnen blijven op gepaste afstand, want ze wroeten wel vlakbij, maar nooit daar.
Ik voel op die plek mij nog meer verbonden dan hier bij de urn.

Er hangt daar wezenlijk een andere energie. Voel het als een verbinding. Er wordt zo weinig medegedeeld over overleden kinderen, mensen weten soms niet hoe ze kunnen beantwoorden aan het gevoel dat hun kind niet vergeten gaat worden. Daarom maak ik dus al die troostende kleinigheden. Heb nu ook porseleinen kleine broches, daar past dan een knoopje op of een draadje van dierbare kleding. Maar ik denk er hard over om het zodanig in een vat te gieten dat mensen het zelf gaan doen. Kan in een workshop zijn of wat dan ook. Ik vind het zo triestig dat men vaak bv een hele slaapkamer intact laat…… het is juist mooi om er een nieuwe vorm aan te geven. En dat er zo toch troost is.
Och het is voor iedereen weer anders…

Ik maak nu graag stenen van vilt, vaak met de foto van de overledenen. Zelf heb ik er natuurlijk ook een. Als ik me wat kwetsbaar voel, neem ik de steen mee in mijn tas. Ik hoor dat ook van de mensen die al zo’n steen hebben en dat is het mooie er aan. Op de foto zie je de plek en van mijn steen. Ik schrijf dit stukje niet in droefenis hoor, maar wel in verbondenheid.

Ik gun alle kinderen van de wereld zo’n steentje op die mooie gedenkplek.
Je kunt het lezen op www.hermanvanveenfoundation.nl

Pluk allemaal de dag, geniet van vogelgezangen, ik dans na het schrijven van de tekst weer naar boven, want maakselen is mijn opdracht en ook opruimen…..sjuchtttt

Groetsels en zwaaitjes van Ietepiete Schapendonk

http://www.ietepietelietje.nl/

http://www.troostenlief.nl/

Het bericht Troost verscheen eerst op Anne Vellinga.