Bij Zomergasten hoort/ziet/ruikt/voelt de interviewer niet waar gepoerd kan worden. Bij Griet bijvoorbeeld de glimlach die om haar tanden gebakken was. Het moment daar iets mee te doen was toen zij vertelde dat je moet letten op kinderen die altijd glimlachen, onder die glimlach schuilt het duister. Dat zei ze er ook nog bij. Glimlachend. Erdbrink kwam niet verder dan verliefde blik.

Rutte blijkt een man van voorzetten, helaas is Erdbrink geen goalgetter. Zijn voorkennis staat hem in de weg. Rutte wil de hele Mark laten zien en heeft alvast de bovenste knoopjes van zijn hemd wijd open gezet. Martin Bril zou daaraan genoeg hebben gehad voor een filerende column.
Erdbrink vraagt naar Ruttes verleden. Mark memoreert quasi openhartig hoe geweldig zijn vader kon vertellen over Indonesië. Erdbrink knikt hoe leuk dat voor de kleine Mark was met die stokoude vader.

Had Bromet er maar gezeten. Ik hoor dat lijzige stemmetje al ‘… dus je vader ging na de oorlog terug naar Indonesië… toen daar de politionele acties in volle gang gingen…’ en dan zo’n schlemielig vraagje waarmee hij de beerput onherroepelijk opentrekt.
Erdbrink vraagt heus wel even de aloude zogenaamd confronterende vraag over ons slavernij-verleden. Rutte verschuilt zich achter 500 jaar en een context die hij niet persoonlijk heeft meegekregen.
Dan knal je hem erin met de context die Mark met de paplepel ingegoten kreeg.
‘Wat vertelde je vader over onze oorlogsmisdaden in Indonesie?’
Maar nee, ook dit is geen aanleiding voor een gesprek met onverwachte wendingen, laat staan diepgang.

Volgende heikele punt is het gezeur dat Mark misschien wel homo is. Het is de vraag of wij dat moeten willen weten. Erdbrink wil het boven tafel. Rutte geeft bereidwillig de voorzet en vermeldt dat zijn broer is overleden aan AIDS. Nu maakt één zwaluw nog geen lente en één homo geen twee, maar Erdbrink, maak een punt! Begin een gesprek dat uitmondt in de bekentenis dat Mark tal van gevoelens heeft, vooral voor geschiedenis en politiek en daarbuiten geregeld vertier zoekt met… jawel… vrienden (meervoud). Erdbrink vraagt niet verder, niet wat ze doen, of de vrouwen thuis blijven, of heeft niemand een vrouw, wil niemand een vrouw, versieren ze ver weg een vrouw of elkaar. Als je het wilt weten, vraag het dan.

Afijn, de tijd kruipt voort, hoogste tijd voor de volgende voorzet van Mark, dat hij wel eens eenzaam is en menselijk en in bed ligt te janken en best iemand naast zich zou willen hebben. Met een schok herinnert Erdbrink zich DE vraag en neemt een aanloop: ‘Heeft U nooit relaties gehad?’
Mark opgelucht: ‘Jawel! In mijn studietijd!’
Wat doet Erdbrink? De vraag die hem op de lippen brandt, spuugt hij in Marks gezicht ‘waren dat altijd vriendinnen?’
Terwijl heel Nederland dommelend op de bank aan bier of vrijer zit, antwoordt Mark zoals een echt zondagskind: ‘Ja.’
Nederland schrikt wakker voor het antwoord op de ultieme vraag ‘wat heeft Mark de afgelopen 25 jaar aan seks gedaan?’
Erdbrink zwijgt, 925.000 Nederlanders teleurstellend.

Het bericht Mark Rustte verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Veel Nederlanders fantaseren over een tweede huis in het buitenland, dat bewijst de enorme populariteit van het MAX-programma Droomhuis gezocht. Jullie hebben er één gevonden. Wilt u wat vragen beantwoorden.’
Op dat moment zit ik middenin de griep en mijn keel zit dicht, maar voor een interview met Ans van Strien van de NCRV vind je een opening.

Ans steekt voortvarend van wal. Of we altijd al in Duitsland hadden willen wonen. Niet dus.
Wij droomden van Frankrijk tot we er achter kwamen dat de plekken waar wij wilden lopen bijna altijd privé bezit zijn, ontoegankelijk voor lopers. Of je moet de Alpen op. Daarbij waren de leuke huisjes altijd te duur voor ons. Zo kwamen wij uit in Duitsland en dat blijkt vele voordelen te hebben. Je kunt overal lopen, de taal is geen probleem, de huizen bleken daar goedkoper te zijn dan in Frankrijk en nu we er wonen, ontdekken we dat de tandarts er betere materialen gebruikt en de artsen spuiten je niet gelijk plat met antibiotica.
Zo kan ik doorgaan, maar Ans is een vakvrouw. Soepeltjes stuurt ze haar vragen door de woeste woordenstroom, zonder ook maar een keer het gevoel van afkappen te geven. Ze wil een genuanceerd beeld neerzetten. Wat zijn de nadelen.
Nadelen? Ik val stil.
Dat er geen verkeer bij ons huisje kan komen vinden wij een voordeel.
Dat we geen gas hebben en geen waterleiding vinden wij geweldig.
Dat er geen tankwagen met stookolie kan komen, perfect.
Dat we hout moeten stoken. Top.

Ans van Strien weet de rotte plek te vinden, de tandarts in Nederland en zelfs die in Duitsland kunnen nog wat van haar leren. Het frisse resultaat lees je in NCRVgids nummer 7, die van aanstaande week.
Als je geen abonnement hebt, kun je het lezen in de winkel, pagina 20/21/22.
Voor wie aan huis gekluisterd is, hier de foto’s. Als je erop klikt, kun je alles lezen.

Om te beginnen de spannende post die vandaag in de bus lag: een grote envelop van de NCRV, met daarin de gids en een persoonlijk briefje, handgeschreven! Waar vind je dat nog.

Wij hebben de VPROgids, d.w.z. ik. Binnenkort krijg ik een lintje van de VPRO als hun trouwste lid. Kees vindt gidsen overbodig.
Als ouwe VPRO rot moet ik zeggen dat het verfrissend is om eens een andere gids te lezen, verrassend toegankelijke artikelen en columns, mooie foto’s, glanzend papier, allemaal net wat uitnodigender dan de VPROgids. Maar ja, ik ben nou eenmaal hondstrouw dan wel vastgeroest.
Maarrr… voor mijn eerste interview in een landelijk blad, ben ik blij dat het de NCRVgids geworden is.
Moet je zien hoe mooi!

Op deze afstand is het niet te lezen.
Speciaal voor de lezers van mijn blog nog eentje van dichterbij.

Het is een vlot stuk dat ik met gloeiende oortjes lees tot de laatste drie regels, dan smelt ik.
Ans van Strien eindigt met Sophie. Ze vermeldt ook nog mijn uitgever, Bagage en zelfs de nieuwe prijs: 15 euro.
Nu maar hopen dat alle NCRV leden mijn boek(en) gaan kopen, dan komen de films er ook.

Het bericht Interview met de NCRV verscheen eerst op Anne Vellinga.

Met mijn moeder in huis is het Verre Verleden dichterbij dan gisteren of vandaag. Dierendag is toekomstmuziek tot het 4 oktober is en Prinsjesdag is de dag erop al in het niets verdwenen, ook al hadden we gekke hoedjes op en marcheerden we door de kamer op marsmuziek van de Koninklijke fanfare, de armen zwaaiend volgens voorschrift van de Mensendieckjuf.

,,Als je problemen met lopen hebt, moet je de armen zwaaien, dan gaan de benen vanzelf mee.’’
Wat licht werpt op nordic walking, waarbij de armen met behulp van stokken flink zwaaien en de benen rennen.
Als ik de televisie aanzet voor het nieuws van vandaag, springen bij mijn moeder hersencellen open van lang geleden.
,,Eindelijk kregen wij televisie en hoefde ik niet meer naar de buren.’’
Ze  klinkt even opgetogen als toen, wat mijn ingeslapen hersencellen wakker schudt.

,,Ik vond het toen niet leuk dat we op zaterdag naar Groningen gingen. Ik wilde het kinderuurtje niet missen. Toen zei jij dat jouw vader moderner was dan mijn vader en eerder televisie had.’’
Haar gezicht krijgt iets verwards bij twee verschillende vaders in een adem. Ik maak het nog wat verwarrender.
,,Het was herfst, maar in Drenthe lag al ijs op het kanaal.’’
Mijn moeders voorstellingsvermogen keert pijlsnel terug naar dat befaamde vroege ijs.
,,Hoe dichter bij Groningen, hoe eerder het ijs.’’ Ze zegt het als toen, dezelfde trots.
Ik schiet door. ,, Weet je nog Aal? Jouw ouders geloofden niet in god, maar als we kwamen, begroetten ze ons altijd met god.’’
Mijn moeder hervindt haar moedertaal. ,,Mien leuve God, dat zegt Pa en Moeke zegt Here Juizus!’’
Volgens mij was het andersom, maar hoe dan ook was het de vaste begroeting bij de voordeur van het huisje in de Johan Frisolaan in Groningen.

,,Aal, ik weet nog dat we de kamer inkwamen en dat daar inderdaad een televisie stond, maar die was heel klein. Ik was bang dat mijn programma niet in dat klein teeveetje paste.’’
Met de vaart van een raket verandert het verleden bij mijn moeder in vandaag. ,,Wat komt er dan op?’’
Ze kijkt nieuwsgierig naar haar eigen gloednieuwe grootbeeld televisie pal voor haar neus. Ik heb het verleden nog op mijn netvlies. ,,Coco de vliegende Knorrenpot kwam erop.’’
Het noemen van Coco is genoeg hem bij mijn moeder op te roepen. ,,Wat gezellig! Ik kijk toch zo graag naar dat vliegende varkentje met die vlag in zijn staart.’’
Hoe gekker de beelden, hoe sneller ze in haar tegenwoordigheid schieten, maar ik ben nog niet klaar met mijn verleden.

,,Ik was bang dat Coco niet in die kleine televisie van jouw vader paste. Opa probeerde mij gerust te stellen, ‘jawel hoor wicht, wij kijken ook altijd naar hem.’ Dit overtuigde mij niet als tienjarige, en dat zei ik. ‘U kijkt misschien wel altijd, maar dat zegt niet dat u Coco helemaal gezien hebt. Zijn staart en vlag kunnen buiten beeld vallen zonder dat u dat weet en dan mist u dat niet, maar ik wel.’ Ik zie opa nog zijn grijze wenkbrauwen optrekken. Hij zette de televisie aan en zei, ‘zie wicht, Coco met vlag en staart.’ Ik keek en zei ‘dat is de echte Coco niet. Dit varkentje is veel kleiner.’ ”
Mijn moeder schiet onverwacht in de lach.
,,Ik wist niet dat jij zo’n slim kind bent. Als je groot bent, kom je vast en zeker zelf op de televisie.’’

Het bericht Leven met Lewy Body verscheen eerst op Anne Vellinga.