Mijn nieuwsgierigheid, alias bezorgdheid snelt mijn tact vooruit.
‘Wat is er aan de hand?’
Ze kijkt me aan met ogen zoals je de lucht wilt, felblauw.
‘Van de grond.’
Haar korzelige toon temt mijn aanstormende vragen tot een zielige echo.
‘Van de grond?’
‘Pyreneese berggrond.’

Pyreneese berggrond. Het laatste dat ik verwacht in de wachtkamer. De grond waarop ik liep en sliep, vuur stookte en bronwater dronk.
‘Wat heeft die grond met jouw handen gedaan?’
Haar blik dwaalt naar de verte achter mij. Dwars door me heen. Haar stem zakt het dal in en klimt of ze de juiste hoogte zoekt.

‘Mijn huis staat daar. Op 1000 meter. Ik heb alleen bergen en rotsen om me heen en een beek. Daar haal ik stroom uit. Ik heb in mijn eentje de boerderij verbouwd en de grond bewerkt met mijn blote handen. Omwoelen, zaaien, oogsten, eten. Heerlijk. Twee jaar geleden zat er iets in de grond wat onder mijn vel is gekomen. Plantenspul. Cactussen of distels. Mijn handen zwollen op als opgeblazen rode ballonnen. Ik heb daar geen dokter, maar iedereen op de berg wist raad. Zand, zeep, klei, honing, ossenvet. Zonder resultaat. Nu snijd ik het er steeds uit met een stanleymes.’
‘Een stanleymes?’
‘Daarmee kom je snel door je vel.’
Haar ogen fonkelen, haar wangen gloeien, haar handen jeuken.

De dokter komt als geroepen.
‘Woon je nu in Hoorn?’ vraag ik nog.
Ze lijkt me een interessante vriendin.
‘Nee, ik logeer een paar dagen bij mijn zus.’
‘Wie is?’ Komt de dokter tussenbeide.
‘Ga jij maar eerst!’
Voor ze zich bedenkt en onverrichter zake terugkeert naar de Pyreneeen.
Ze springt op en gaat met mijn zegen in de rug.
‘Hartstikke goed dat je de dokter er even naar laat kijken!’
Ze draait zich bruusk om.
‘Waarnaar?’
‘Je handen!’
‘Daarvoor ben ik hier niet. Ik kom voor het uitstrijkje!’

Het bericht Wachtkamer verscheen eerst op Anne Vellinga.

Mijn moeder was doof. Ik hoop dan op een prop in haar oor en ga met haar naar de dokter. Mijn dokter gaat dan net zolang in de weer met oorspuit en water tot er wat uit komt. Mijn moeder denkt na de eerste liter dat ze in het zwembad is en gaat zwemmen met maaiende armen die dankzij de parkinson niet verder komen dan rondjes rond haar eigen borst, de dokter wordt totaal niet gehinderd in zijn oorspuiterij. Na een halfuur waterpret komt er een stuk gum mee op de golfstroom uit haar oor.
‘Ik hoor u!’ zegt zij en de dokter straalt van tevredenheid. Weer wat gelukt.

Zo’n dokter gaat door tot het naadje. Dat weet hij van zichzelf, dus wil hij zijn assistente het precaire werkje laten doen. Nu is het de eerste keer dat zij zoiets doet. Ze heeft al pleisters op schrammen geplakt, injectienaalden uit de kast gehaald, de telefoon aangenomen en urine afgenomen. Het uitstrijkje is de volgende stap. Mijn dokter kennende heeft hij zijn assistente  minstens tien keer geassisteerd, tot ze het echt wel weet.
Daarbij kent de dokter zijn pappenheimers. Hij kiest mij niet voor niets als eerste proefkonijn. Zijn mes snijdt aan alle kanten. Hij heeft een kwartiertje koffiepauze, ik heb een vrouwenhand aan de strijk en zijn assistente kan met de uitverkoren patiënt in alle rust en ontspanning uitstrijken in zijn spreekkamer voorzien van alle doktersgemakken, zoals een ligbank, een felle lamp erboven, een plastic zeil erop en rubber handschoentjes in alle maten in de lade en een bakje waar het strijkwerk in moet, een eendenbek om de opening open te houden zodat een hand erin past en zij heeft een klein handje en een nog kleiner en fijner schrapertje.
Ruim voldoende leersituatie bij een slachtoffer dat niet bij elk oponthoud, wissewasje, misgreepje, pijntje begint te zeuren, daarentegen ongevraagd creatieve oplossingen aandraagt tijdens penibele dokter-patiënt situaties.

Ik laat haar rustig klungelen met die handschoentjes, de pot vaseline, water en zeep en al het andere gerei. Voor zij een keer die bek op zijn plek heeft. De lamp in de tunnel. Het schrapertje in de juiste stand om te schrapen op juiste diepte, hoogte, breedte, tot het hele 3D klopt. Haar eigen geduld is hiermee helemaal opperdepop. In haar hoogste versnelling gaat ze aan de schraperij of haar leven eraan hangt, tot ze een fonkelfrisse berg op de schraper heeft, het zal niet tekort zijn, en loopt ermee naar de andere kant van de behandelkamer.

Is dat stomme kind vergeten het bakje naast de bek te leggen. Van alle inspanning laat ze de hele kwak op de grond vallen, schraapt het weer op de schraper en doet dit samenschraapsel in dat bakje.
‘Ik denk dat het wel genoeg is, maar voor de zekerheid zal ik het nog een keer doen.’
Ik zeg nee.
Dus dat stofnest is naar het lab gegaan. Zoiets is daar nog nooit onder de microscoop vertoond. Het hele lab loopt te hoop. Wat doet die huismijt in deze baarmoeder?

Dus daar zit ik dan voor de tweede keer in de wachtkamer…

Wordt vervolgd.

Het bericht Uitstrijkje verscheen eerst op Anne Vellinga.