Dat is nog niet zo makkelijk. Het kan ook elke dag iets anders zijn. Ik zou nu bijvoorbeeld best een poes willen zijn, maar dan wel een met een lief baasje. Daar ga je al. Ik zou geen kip in zo’n kippenloods willen zijn. Ga je alweer.
Toen wist ik het meteen. Dat kwam door Els en haar verhaal. Terwijl de dieren die me onmiddellijk te binnen schoten niet in haar verhaal voorkwamen. Ze kwamen uit zichzelf aangevlogen in volle vrijheid, dus niet van die dieren die door de mens verpest zijn. Ik dacht ook totaal niet aan bedreigde diersoorten of smeltende ijskappen, de dieren kwamen zonder meer.

Als eerste kwam de kolibrie aangevlogen in volle kleurenpracht en razendsnel en toch muisstil. Er stond gelijk ook een prachtige bloem met een enorme roze bloemkelk en daar ging ze voor hangen en likte de honing er moeiteloos uit. Het leek mij het einde een kolibrie te zijn.
Toen kwam er een strontvlieg aangevlogen en die nestelde boven op een stronthoop pal voor mijn voeten. Ik denk van een paard, het zag er nog redelijk fris uit, van die paardenvijgen. Desalniettemin leek het mij een stuk minder leuk om een strontvlieg te wezen.

Els kwam met de conclusie. Daar was ze altijd heel bedreven in en op een manier dat het waar was, dat je voelde dat het echt zo was, net als het verhaal dat ze verteld had.

Volgens Els hadden we allemaal twee dieren gezien die allebei in ons zaten. Daar bleef het niet bij, al is dat op zich al interessant genoeg. Dat er een kolibrie in je zit en een strontvlieg. Want zeg nou zelf, ook aan een strontvlieg kun je af en toe best wat hebben.
Els ging een stap verder. Ze zei dat het de kunst was om ze samen te laten komen, ze te accepteren en te integreren.

Zulke opdrachten inspireren mij er iets mee te doen. In het dagelijks leven weet ik dan niet hoe ik dat zou kunnen doen. Stront opruimen doe ik trouwens dagelijks, van mijn kat en mijn kippen bijvoorbeeld, maar om nou aan een bloem te gaan hangen? Al houd ik wel van kleur, vooral om me heen, dus niet zozeer aan mijn lijf, van mij hoeft het niet zo uitbundig en opvallend, ik bevind me graag in het grijze gebied tussen de werelden. Maar ik voed me wel graag met kleur.
Wow!
Ineens snap ik wat er toen aangevlogen kwam en wat Els bedoelde…

Toen heb ik er een collage van gemaakt en die hangt nu in het grijze gebied tussen beneden en boven, tussen droom en werkelijkheid, in de gang dus, onderaan de trap.

Ik hoor Els lachen, die warme, volle lach…

http://www.volkskrant.nl/magazine/mostert-was-haar-tijd-ver-vooruit~a3811910/

https://www.kinderopvangtotaal.nl/management/actueel/2014/11/grondlegster-kinderopvangpedagogiek-overleden-1643910w/

Het bericht Welk dier wil je zijn en welke niet? verscheen eerst op Anne Vellinga.