Tussendoor sleep ik met dozen van hot naar her, want dat heb je hier volop, hot en her, want ooit was hier ‘t kempke, the place to be voor vakantiegangers, een plek waar ik me van meet af aan thuis voel. Van mij hoeft er niets veranderd te worden, ik houd van kamperen. Maar nu onze boerderij in Hoorn weg is, moet ik alle zooi van die gigaplek zien weg te werken in een notendop en bovendien onthouden waar ik het gepropt heb, want net als ik een bak stenen aan het leegscheppen ben, heeft iemand een pleister nodig of een droog shirt.
Onze banken krijg ik niet weggewerkt, dus daar komen de mannen aan te pas met hun logisch verstand. Ze zetten ze in mijn schrijfhuisje. Dat is schoon volgens hen. Dat is ruim, volgens hen. Dat staat gezellig, volgens hen. Daar moeten ze ‘voorlopig’, zeg het eerstkomende halfjaar, staan.
Schrijf eens in een volgepropt schrijfhuisje. Zelfs mijn stoel staat opgetast met een wankele berg papieren die niet weg mogen want de belasting of de brandweer of het waterschap kunnen erom vragen.

Kortom, we zitten in de fase van de almaar wisselende decors, van ‘waar zijn mijn schoenen, pleisters, zwembroek, lineaal en contract van de KPN?’ Verstoppertje en blindemannetje waren als kind al mijn lievelingsspelletjes; ik kan mijn lol op. Mijn nooit vervulde kinderwens van een poppenhuis wordt voorgoed goedgemaakt. Ik kan blijven inrichten en gezellig maken van hoekjes en gaten, waarbij ik almaar handiger word in het hanteren van de boor annex klopboor, want die functie heb ik ook ontdekt en nu kom ik in elke muur. Dat is ook nodig, want waar laat ik anders de erfenis aan schilderijen van mijn moeder? En ik kan niets mis doen, want die muur wordt over een tijdje toch gesloopt.

De aarde schudt.
Kat, kippen en kikker reageren hier op eigen wijze op; elk zoekt een veilig heenkomen:

Vergeet ik bijna het belangrijkste te vertellen: Kees en ik wonen weer op dezelfde plek, want Troll, ons magische huis in Hoorn waar we zestien jaar avonturen beleefd hebben, is nu van Eva en haar Amerikaan. Je leest het goed. Het lijkt mijn tweede roman wel, maar dan met goede afloop en ware liefde.

Wij gaan nu avonturen beleven in het mooie Montferland. Dat is wonderbaarlijk van start gegaan. In een boek zou je het niet geloven. Je zou het gezocht vinden, heel gezocht.
Wat gebeurt?
Richard schept met zijn kraantje lagen zand op, Kees en Hans kruien het naar de zandcontainer. Hans houdt hoogte/diepte scherp in de peiling en Kees staart in het zand. 

De zandhapper neemt nog maar eens een flinke hap en Kees ziet iets raars omhoog komen.
Wat komt er uit het diepe hol? Een trol!
Zoiets verzin je niet, zoiets kan alleen in het echt.

Het bericht Het roer om verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik weet weinig van tuinen, niets van kippen en absoluut niets van kippenrennen, maar mijn handen jeuken, ik begin.
Inmiddels hebben alle omwonenden gevraagd hoe ik weet waar ik beginnen moet. Dat weet ik niet. Ik begin gewoon.
Dat doe ik met alles en mijn ervaring is dat er al doende op mysterieuze wijze een verbinding ontstaat tussen alles en mij,  een band die mij vult met plezier en energie en zin in de volgende stap. Daarbij heb ik veel foute inschattingen gemaakt en stomme fouten. Ik ben van de schade en schande, dat vind ik oneindig leuker dan school en schip. Dat schip slaat nergens op maar allitereert fijn.

De foto hierboven heb ik genomen vanaf het zandpaadje dat langs de ren loopt, een panorama dat me van meet af aan bekoorde.

Dan nu de ren van binnenuit gezien. De kippen scharrelen er gezellig rond als witte vlekken in het donker. De bodem is zand, zand, zand.
Is dat wel leuk voor een kip?

In mijn zoektocht naar de natuurlijke behoefte van de kip, kom ik diverse artikelen tegen die wijzen op het grote belang van daglicht, 14 uur daglicht en je kip gedijt.
Is schaduw en schemering daglicht?

Van een vriendin die toevallig ook net kippen heeft èn daarbij een haan, krijg ik bericht dat kippen het heerlijk vinden om een leghok te hebben bedekt met stro.

Ik ga het hok in om eens te kijken hoe het binnen staat. Voor ik het wonderlijke samenraapsel van hokken en gaten goed kan bekijken….

vliegen er drie kraalogige razendsnelle harige diertjes langs mijn voeten naar buiten om te verdwijnen in een gat pal achter de toegangsdeur. Ze zijn banger voor mij dan ik voor hen, zoals mijn vader mij leerde vanaf mijn geboorte.

Eerlijk gezegd vind ik het een beetje griezelig om het hok brandschoon te maken. Daarbij ken ik de functies van de dingen niet. Ik ga eerst maar eens op de fiets naar de Boerenbond met een -d-, Boerenbont met een -t- was ter afleiding en inspiratie ook gezellig geweest, je-weet-wel, met van die onnodige hebbedingetje met hoog Yvon Jaspers gehalte.

wordt vervolgd

Het bericht Kippen houden – verkenning (1) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik bel aan, niemand doet open. De kosmos beproeft mijn heilig geloof in oplossingen. Aan de overkant staan twee schattige arbeidershuisjes uit de jaren 30, daar wonen vast originele mensen met het hart op de juiste plaats. Ik heb hen nog niet gezien, ben achter te druk in de weer met kippen en ratten, klimop, herik en andere woekers.

‘Wie kommen hier altied achterom.’ Een vriendelijk vrouwenhoofd kijkt het hoekje om.
‘Ik kan mijn huis niet in.’ Ik val graag met de deur in huis.
Ik word meegenomen naar de werkelijk fenomenaal keurige siertuin, waar een waterval sprankelt, een tuinhuis om u tegen te zeggen en dan dat gazon! De verantwoordelijke voor al dit schoons komt uit het welig groen gestapt, een elektrische heggenschaar in de hand. Daar kwam dat gezoem vandaan dat me vanochtend verontrustte.

‘Ga zitten!’
Ik gehoorzaam het gezag van de man die met zijn innemende glimlach en warm postuur een hele rits personeel zou kunnen aansturen en dat blijkt hij gedaan te hebben. Zijn vrouw en hij hadden een goedlopend hotel dat ze bij het naderen van de mooiste jaren van het leven hebben verkocht aan zo’n rijke vent uit Wageningen die dacht er een slaatje uit te slaan en soep kookte uit pakjes. Nou, dan moet je hier niet wezen, zijn vrouw trok altijd soep van botten en de klanten bleven massaal weg bij hem en nu is het hotel failliet.

‘Dan weet u alles van sleutels!’
Voor we aan mijn sleutel toe zijn, krijg ik de menselijke fout op een presenteerblaadje.
‘In het hotelvak heb je een bos sleutels die niet in je broekzak past en bij calamiteiten moet je gelijk de goede sleutel pakken. Ik had elke sleutel gelabeld en dat heb jij niet.’
‘Het zijn er maar vijf en die zijn allemaal anders van vorm en gloed, ik herken ze met gemak.’
Spreek een wijzer iemand niet tegen en een onwijzere ook niet, daar komt gedonder van, maar niet bij Jan en Joke, zo heten ze en deze alliteratie lijkt een waarborg voor hun joviale karakters.
‘Ach ja! Jan probeert het straks wel even. Ik heb diabetes, dus ik moet nu eerst eten. Wil je ook een krentenbol?’
In het vooruitzicht dat alles goed komt met Jan en Joke erbij zakt mijn gebruikelijke haast naar een laag pitje en drijf ik mee in de stroom van oosterse tijd.
Wat ik wil drinken. Hetzelfde als zij. Dat kan niet, want ze heeft niet genoeg karnemelk voor drie. Doe dan maar thee. Die is gloeiend en voor je die ophebt ben je een halfuur verder. Mijn inwijding in het dorp vangt aan, wat een bijzondere mix geeft van thuiskomen en ontheemding.

Dwars door muren van steen en van tijd zie ik Jan Groenteman. Hij trok met paard en wagen door het dorp en het paard was zo slim dat hij vanzelf stopte bij de huizen van de klanten, want paarden zijn slim en voor het huis van Jan en Joke poepte hij steevast en nu woont Jan zonder paard pal aan de overkant, maar gepoept voor de deur wordt er niet meer.

Jan van Joke heeft nog meer Jannen in zijn bestand, want vroeger heette iedereen Jan en dat klopt, mijn vader heette ook zo. Andere Jan was een feestnummer terwijl zijn vrouw een hele serieuze was en dus ging Feestjan graag met Jan van Joke feesten en op een keer stonden ze naast elkaar te plassen in zo’n urinoir je kent het wel en toen vertelde Feestjan een bak, dat is een mop en hij lachte er zelf zo hard om dat zijn gebit in de pot vloog en wat denk je? Hij viste zijn gebit uit de pot en stopte hem zo in de mond.

Tijd om mijn sleutelbos over te nemen en de deur te openen. Jan van Joke mag honderden deuren geopend hebben met gelabelde sleutels, mijn sleutels passen geen van alle, terwijl je man toch heus wel geweten heeft wat hij doet, want zo’n man is het, dat heeft Jan al gezien. Jan is niet voor een gat te vangen en komt met dezelfde oplossingen die ik bedacht had in mijn status van mijn mannetje staan. Jan komt tot mijn conclusie: de stalen stangen zitten in de weg.

‘Heb je een slijptol, Jan?’
Jan heeft alles, maar aan een slijptol waagt hij zich niet en mag ik me niet wagen dat zou mijn man niet willen. Geweldig hoe Kees zijn plek al heeft ingenomen bij verstek!
Nu komt Joke tot haar recht: ‘Ik kan René wel even bellen, die heeft een wagen vol gereedschap en vroeger was hij heel verlegen met vrouwen omdat hij bij zijn ouders woonde, maar die zijn dood en toen moest hij eten van tafeltje dekje en dat smaakt niet als je zo jong bent en toen is hij een vrouw tegengekomen en daar is hij nou mee en nou is hij niet meer zo verlegen en kan hij dit klusje wel aan.’

‘Bel hem op, Joke!’
‘Vindt je man dat wel goed?’
‘Dat een vreemde man mij helpt? Tuurlijk!’
‘Ik bedoel dat je zijn stalen spijlen laat doorzagen.’
‘Dat vindt hij goed, want ik moet het huis in.’
Joke belt René. Die zit toevallig niet op klus maar aan de lunch en komt meteen.

René heeft gereedschap van hetzelfde merk als Kees, Makita, en twee trappen. Hij gaat op de ene staan, zaagt de spijlen doormidden, haalt ze weg, verwijdert het klapraam en schuift zijn tweede trap door het gat.

‘Als mijn trap erdoor kan, kan ik erdoor.’

Hij voegt de daad bij het woord. Eerst zijn benen, dan de rest. Als hij halverwege het raamkozijn erbij hangt als de plank van een wipwap, vraagt de man die niet langer verlegen is voor vrouwen mijn hulp.
‘Kun je je hand onder mijn rug houden?’
Dat kan ik en hoe! Het is gepiept. René is binnen en doet de schuif van de deur.
‘Die mensen waren wel bang voor inbrekers zeg. Ze hebben hard staal gebruikt en die stangen erin gedaan voor het kozijn geplaatst werd, dus ik kan ze niet terug zetten.’
Ik geef René pecunia en de buurtjes zes eitjes.
Ik ben binnen. Ik voel me thuis.

Het bericht Ander huis – Buren (2) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Een paar dagen terug ging ik naar de kringloop en kocht daar een onmisbaar kapstokje. Dit ga ik leuk in de krijtverf zetten. Ik sluit de achterdeur en verlaat via de voordeur het achterhuis, ik ben zo wakker mijn sleutelbos mee te nemen en de accuboor om de haakjes los te schroeven. Dat schildert makkelijker.
Ik open de zijdeur van het voorhuis en ga naar de kamer die er al gezellig uitziet met mijn handenarbeid tafel, knutselspullen en schilderwerk. De donkerbruine draagbalk heb ik al half in de Paris Gris van Anny Sloan zoals je ziet.

Ik open alle blikken krijtverf die ik in de ramsj gekocht heb.

Mijn kapstokje is het ideale ding om de onbestemde kleurtjes te proberen. De verf blijkt van ouderdom veranderd in een dikke klont krijt met water erboven, dat is lang roeren voor alles smeuïg is. Maar het gaat! Ik neem de boor ter hand om de haakjes los te schroeven, dat gaat niet. Dan maar wat geduldwerk met de kleine kwast. Zo ben ik tijden zoet en het resultaat is een hartstikke leuk ding in een buitengewone kleurcombinatie: lichtblauw met aubergine. Ik wil hem gelijk ophangen in de keuken van het voorhuis, waar al mijn theedoeken rondslingeren bij gebrek aan dit rekje. Ding mee, boor mee.

Kom ik bij mijn achterdeur, gaat die niet open. Heb ik de knip erop gedaan.
Geen nood, dan ga ik mijn huis in via de deur waardoor ik naar buiten gegaan ben. Ik pak de sleutel en steek hem in het slot. Dat gaat niet. Ik probeer de vier andere sleutels. Die zijn het ook niet. Kees heeft de sleutelbos ingericht omdat hij daar goed in is. De juiste sleutel moet er tussen zitten. Niet dus.

Geen nood, dan klim ik door een raam. Monter stap ik de schuur in voor de ladder, heeft Kees die mee naar Hoorn, want hij vond hem niet lang genoeg. Ik pak het trapje van de dode man. Oog in oog met de bovenramen zie ik dat ik de kiep-kantelramen in de kiepstand heb en daar kan ik niet doorheen. Het raam moet dicht voor het andere mechanisme werkt.

Geen nood, dan ga ik door het klapraampje, dat staat ook open en toevallig heb ik dankzij het kapstokje de accuboor bij me. Ik haal de boor uit het voorhuis en zie dan pas de stalen stangen:

Tsja. Het was handig geweest als er een deur was tussen voor- en achterhuis, maar die is er niet. Kees vond die scheidingsmuur gelijk al een onding en begon meteen een doorgang te boren voor Lukkie, opdat hij niet buitenom hoeft om bij mij te komen. Maar zelfs het gedeelte waar wij een raam vermoeden, was te dik voor de boor die hij bij zich had. Door de muur is geen optie. Zelfs niet als het kattengat gelukt was.

Mijn visie op de vorige bewoners reikt almaar dieper: moeder en dochter, een vertrouwde combinatie in mijn geval, alleen hadden zij een dikke muur ertussen om elkaars privacy te waarborgen. Door de muur kan ik onmogelijk naar het achterhuis waar Lukkie in bad ligt, mijn matras is en mijn kookgerei. En mijn geld. En telefoon.
Na de dood van vader waren moeder en dochter bang voor inbrekers. Vader was een potige kerel, wat ik dagelijks tegenkom in de vele schuurtjes vol vreemdsoortige attributen waarmee je een insluiper een kopje kleiner kunt maken. Toen vader dood was, kwamen er ter vervanging dikke sloten op elke opening. De voordeur heeft niet eens een sleutelgat en kan van buiten niet geopend worden.

De ramen hebben dubbele sloten, de bovenraampjes roestvrij stalen stangen en daar bovenop heeft elk raam een buitenrolluik. Geen hond komt hier binnen zonder de juiste sleutel.

Desalniettemin stap ik vol goede moed op het trapje en boor de schroeven van de raamhaak los, wat moeiteloos gaat en veel zegt van de weerbarstige schroeven van het kapstokje. Ik klap het raampje open; mijn hoofd gaat niet tussen de stangen door en dan past de rest ook niet. Wat dat betreft ben ik net een kat; als zijn kop erdoor kan, kan zijn hele lijf erdoor.

Voor de tweede keer in twee dagen ben ik aan het eind van mijn Latijn. Ditmaal ga ik niet naar de heilige tuin aan de ene kant van dit huis, maar naar de andere kant waar de buren wonen. Kennen ze me in één klap van binnen en buiten.

wordt vervolgd

Het bericht Ander huis ~ Buitengesloten (1) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Elke ochtend begin ik met het voeren van de kippen in het kippenhok.

Kom ik terug, is de antieke jaren dertig deur uit het slot gegaan en Lukkie is het huis uit. Hij kan overal zijn en ik zie hem nergens. Dat is ook moeilijk door de lange sliert van hortensia’s, woekerende klimop, doornige rozen, hagen en ander groen waarachter, waaronder, waarin hij zich verschuilen kan.

Hij is zo’n kat die niet reageert op lokaas, roep, fluit of rammelende kattenbrokjes. Buiten is hij de Man. Met Totem kon ik dwars door Amsterdam of Alkmaar lopen, hij volgde mij als een hond en als hij vooruit ging om de boel te verkennen bleef hij bij elke hoek staan en wachtte tot we samen richting kozen. Als er gevaar dreigde in de vorm van buldoggen of herdershonden ging hij tussen mij en het gevaar staan en als het iets te dichtbij kwam sprong hij erop om mij te beschermen.

Lukkie is anders. Lukkie is weg. Lukkie zoekt de weg naar ons huis, het huis waar hij geboren en getogen is, de plek waar hij de rattenvanger van Hamelen is. Geen mens kan hem vangen. Zelfs ik niet. Dat heb ik drie dagen geleden ondervonden.

Kees was er en dat was mijn geluk en jawel, Lukkie zag zijn kans schoon en sloop naar de voorkant van het huis. Eenmaal de huizen aan de overkant in het vizier ging hij hoe langer hoe sneller naar straat om ons huis te zoeken achter de horizon en ver daar voorbij. Achter de huizen vermoedde hij de buurman, de boomgaard, de sloot en de eenden en daarachter zijn thuis. Hij ging als een speer. Ik vreesde zijn verdwijning en kon hem nog net bij zijn nekvel grijpen, de plek waar zachtmoedige katten op reageren met overgave.

In de doodsnood van een wilde kat klauwt hij zijn nagels in mijn arm en probeert zich los te rukken. Dwars door de vlijmende pijn van tien messen voel ik dat het voorgoed is als ik hem nu laat gaan. Dat doe ik dus pas in huis. Hij herkent de kamer en rent de trap op naar de kast waarin hij zich veilig voelt. Voor het eerst ervaar ik dat hij geen kat is om zonder handschoenen aan te pakken. Ik begrijp nu waarom onze dierenarts die dingen altijd aandoet bij hem en dat er in zijn status staat ‘wilde kat’. Een kat is dodelijk.

Het bloed gutst uit mijn arm, zo snel en zoveel dat er een bloedspoor loopt van straat, door de kamer de keuken in. Ik kan niet tegen bloed. Ooit iep ik in Groningen met een fles transfusiebloed van het ene onderdeel van het academisch ziekenhuis naar het andere en viel flauw op het gras. Ik staakte op staande voet, of liever amechtig, de opleiding die ik daar volgde.

Mijn geluk is dat ik twee weken geleden een gekneusde rib opliep bij tuinwerk, ja hoe krijg ik het allemaal voor elkaar. Een vriendin blijkt te beschikken over een duo wondermiddel: Traumeel en een healing pad. Traumeel is een natuurlijke zalf die je kunt smeren op alles wat pijn doet, de healing pad hekst ze zelf in elkaar met zeewater en nog wat. Dit magisch middel zit in een doodgewoon plat diepvrieszakje. Mijn rib reageerde met genezing binnen een week waar mijn huisarts tien weken verwachtte.

Mijn grote geluk is dat Kees er is.

Om het bloeden te stelpen houd ik een rol closetpapier op mijn arm, de hele rol is onmiddellijk doorweekt, onvoorstelbaar hoe snel dat kan gaan. Kees dept onderwijl wond voor wond de scheuren, gaten en loshangende vellen met Traumeel.
Het bloeden stopt wond voor wond, een wonder.

Daarna wikkelt hij de healing pad om mijn arm, handig dat die in plastic zit, het blijft rondom plakken. De vlijmende pijn verzacht meteen.

Dit herhalen we de drie dagen dat hij er is en dan is mijn arm genezen, zonder tetantusprik, hechting, blauwe plek of lidteken.

Kees is weg. Lukkie is weg. Ik moet het alleen klaren.
Ik heb mijn les geleerd, maar handschoenen heb ik nog niet gevonden. Lukkie zal uit zichzelf moeten komen, maar hij weet de weg nog niet en hij beschouwt dit huis ook nog niet als zijn thuis. Hij zal Hoorn zoeken en misschien mij als ik afga op alle liefdesbetuigingen die hij mij gaf vanaf zijn geboorte. Zijn gejammer als ik terug ben van weggeweest, zijn volgen op de voet dan. Ik weet niets beters dan mijn aanwezigheid kenbaar te maken zoals hij het gewend is en ga wat rommelen in de tuin met een snoeischaar, zacht zingend in de hoop dat hij mij hoort en mij aanvaardt als kompas. Tussendoor loop ik een paar keer rond het huis, staar over straat, Lukkie, waar ben je? Is hij op weg naar Hoorn? Daar zijn boeken over…

Naast ons huis is een kerktuin en daarnaast een kerkje. Aan het eind van mijn Latijn ga ik de heilige tuin in, waar bordjes met Latijnse namen aangeven hoe alle planten verbonden zijn met Jezus en Maria en de Vader.

Ik roep de heilige familie aan om Lukkie te helpen de weg naar huis terug te vinden.

De kerkklok slaat zeven keer. Een uur is verstreken. Ik ga terug naar huis, achterom. Als ik de hoek om ga, zie ik hem, mijn hart slaat over, Lukkie! Hij loopt regelrecht de deur in die nog altijd open staat, trippelt naar boven, niet naar zijn kast, maar naar de badkamer. Daar duikt hij in het bad en daar ligt hij nu al de hele dag te baden in onschuld.

http://www.heelbv.nl/Heel-nl-Traumeel.html

Het bericht Katten verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik ben hier nog geen week en voel mij nu al meer thuis dan in het westen. Dat wist ik niet toen ik drie decennia geleden de stap waagde van oost naar west. Telkens dacht ik dat ik thuis was, nu zie ik dat ik gaandeweg thuis raakte in mezelf; elke plek spiegelde facetten die anders ongezien waren gebleven.

Vanochtend maakte ik het kippenhok schoon, oog in oog met drie vette woelmuizen, of waren het ratten? Een paar dagen geleden was de KPN hier, een man van geduld en dat kwam goed uit. Hij was twee uur bezig om mij van internet te voorzien, en nee, hij wilde geen koffie en ja, hij wilde wel twee verse eitjes van de kippetjes die zijn achtergelaten door de vorige bewoners. Bij het wankele hek bleef hij staan ‘doar gowik nie’ in heur!’
Die traagheid van spraak, die tongval. Het zet me terug in een versnelling die gezondheid genereert.

Mijn vader is hier dichterbij, niet langer herinnering maar verinnerlijkt, alsof ik hem geworden ben in de kwart eeuw dat hij er niet meer is. Hij had altijd vogelkooien, aquaria en terraria. Die terraria waren kamerbreed en die maakte hij zelf, zo ongeveer op de wijze van dit kippenhok: tochtgaten, spleten en kieren. Met een kippenhok is dat zo erg niet, bij koudbloedigen is dit een ander verhaal.

De eerste keer dat mijn moeder een hagedis in het gordijn ontdekte, rende ze panisch naar het schoolplein naast ons huis. Ze schoot er de grootste jongen aan ‘wil jij een heitje voor een karweitje?’ Dat wilde hij. ‘Ik heb een salamandertje en dat kun jij vast wel vangen. Jij lijkt mij snel en lenig.’ Dat was de jongen. Tot hij de hagedis zag. De overredingskracht van mijn moeder was sterker dan zijn bibbers. Hij ving de hagedis, kneep hem net niet dood, smeet hem in het terrarium en nam zijn heitje in ontvangst met een paaiend compliment van mijn moeder. Die avond timmerde mijn vader het terrarium dicht met luciferhoutjes.

Ik ga de immense kippenren in, open het gammele deurtje en zie harig gedierte wegvliegen achter een hokje en in de grond en pak koelbloedig, niet koud, de twee eieren die nagloeien van het warme binnenste van de kippen. Als ik de eieren in mijn hand houd, voel ik de hand van mijn vader de mijne vullen, het soepele, elastische van zijn prachtige handen. Nooit zag ik mooiere handen dan die van hem.

In de schuur vind ik een prachtig stuk gereedschap aan een kloeke stok, ouder, kraniger dan een schoffel. Ik ga het kippenhok weer in, harig gedierte is al aan me gewend en kijkt met bruine kraalogen naar de halen van de schoffel voor ze onder de houtkrullen verdwijnen. ‘Ze zijn banger voor jou dan jij voor hen’ zei mijn vader en dat is zo. Na een uur heb ik een verborgen straatje vrij. Er lag een laag grond op van zeker 15 centimeter. Toen de man dood was, lieten de vrouw en haar dochter de boel intact, dat wil zeggen, de loop der dingen nam het over. Ik herstel de orde van de man. Dat doet zijn kippenhok goed. Er is nog veel werk aan de winkel in het oude bouwkeetje dat al 40 jaar dienst doet als kippenhok. Mijn twee witte kippen poepen welopgevoed in een kattenbak die ik gisteren na een uur schrobben brandschoon had en ze leggen eieren in een gammel houten hokje dat anders moet, maar hoe. Waar ze slapen weet ik niet, want ze zijn wakker zodra ze mijn voetstap horen, welk tijdstip dan ook beginnen ze te tokken, en dat ontroert. Morgen wil ik een geschikte stok voor ze vinden, dan kan ik met de kippen op stok.

Het bericht Inspiratie – nieuw huis (5) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Daar waren achter mekaar de voldongen feiten.
Sri Lanka en Nebraska willen ‘op het laatst’ geen raskatten invoeren.
Zij vindt op nog allerlaatster moment een Zweedse vriendin die ze wil, over een maand.
Dinsdagochtend moet ze om 8.30 in Amsterdam haar nieuwe paspoort halen, ‘s middags alles verhuizen van Hoorn naar Medemblik, de poezen ergens tijdelijk onderbrengen en terug naar Amsterdam met haar reiskoffers naar een hotel, want woensdagochtend 7 uur vertrekt haar vliegtuig naar Amerika.
Dat lukt.

Dinsdag om tien uur meldt een oudere man zich om twee doosjes van Hippie naar de boot te brengen en Hippie naar hotel in Amsterdam, want hij wil dat niet middenin de nacht.
Ik open de deur van Hippiehome voor hem. Hij schrikt bij het zien van de ravage en wil eerst wel even koffie. Hippie is nog in Amsterdam en dat komt goed uit, nu heb ik de gelegenheid het volgende voldongen feit voor te bereiden: dat Hippie inclusief fonkelnieuw paspoort als eerste de poezen verhuist naar een poezenhotel, adres heb ik opgeschreven. Vriend belt Hippie om het te melden.

Ik roep de poezen, verliefd als ze zijn komen ze meteen ergens vandaan. Ik sluit ze op in Hippiehome. Hippie mag ze zelf in de reismandjes doen en wegbrengen.
Rond 1 uur is ze terug, en al gauw komt de vriend naar buiten met in elke hand een reismand, Hippie erachteraan, wit van de voldongen feiten, organisatie, reisstress.
De poezen zien mij en steken allebei hun beide voorpootjes door de tralies en miauwen, ik aai de pootjes, een hartverscheurend moment. Na drie dagen kan ik eindelijk de vertaalslag maken: ze jammeren niet, ze bedanken me.
Dan komt Hippie voorbij. Ik heb met haar te doen en sla mijn armen om haar heen. Haar lach breekt door.
‘Dankjewel Anne, voor alles en alles. Dankzij jou kon ik in de moeilijkste tijd van mijn leven de draad weer oppakken en kan ik nu verder. Je bent een lichtende ster en je was een moeder voor me.’
Zo heeft nog niemand me ervaren, een ervaring rijker.

De volgende dagen komen twee vrienden met een auto met grote aanhanger. Ze hebben verhuisdozen gehaald en doen alles in de dozen. Ze brengen alles naar de boot.
Behalve twee dozen en drie vuilniszakken, die zijn voor mij. Kijk maar wat je ermee kan.
O.
In oktober komt Hippie tijdelijk terug en wil workshops soulcoaching geven.
O.
Ze heeft nu eerst een expositie van haar sieraden in New York.
O.
Daarna enkele eigen eco tv programma’s in Sri Lanka.
O.

Na elf maanden hectische hippietime vol kleur en avontuur transformeer ik happy hippiehome in ruimte en rust. Vijftien uren poetsen, de beste leerschool in Zen…
Want.
Er ligt van alles op de loer om een gevoelig vrouwtje uit balans te brengen. Met het toelaten van de hippies in ons tuinhuis heb ik mezelf een podium geschapen waarop mijn duistere kant aan het licht kan komen, mijn ergernis, boosheid, teleurstelling, verdriet en spijt.

Terwijl ik kaarsvlekken met een schraper van de lambriseringen schraap, sesamolie dep van de houten keukenvloer, kattenpis was uit beddengoed, meters zwarte haren uit de wastafel verwijder, zwart aangebrande pannen weggooi en kapotte lampen vervang, ervaar ik de vloed en de eb van mijn gemoed, het is of ik met het schoonpoetsen van mijn huis, mijn ziel masseer.

Het bericht Kattenstaart – 4 verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Wat ben je allemaal aan het doen? Ik dacht dat je naar bed kwam?’
Dat is Man vanuit de slaapkamer.
‘Ik moet Hippie vinden!’
Van de mail zap ik naar facebook.

En yes! Er is bericht, d.w.z. drie berichten!
De eerste is van Hippie, 17.31 uur, toen ik nog onbezorgd in de weer was met aardappels en andijvie.

Mijn bezorgdheid bedaart. Ze leeft.
Maar. Wat staat er nou over haar poezen!? Het bedrijf durft het niet aan? Welk bedrijf? Wat zei ze ook weer vanochtend in haar haast naar Amsterdam? Iets over kattendiscriminatie in Sri Lanka. Haar poezen mogen haar toekomstige land niet in vanwege hun ras! Daarom kunnen ze niet met haar mee en brengt ze ze naar haar moeder in Amerika, maar de KLM discrimineert haar poezen ook en daarom moeten ze met verschillende vliegtuigen en daar zou dat bedrijf voor zorgen. En dan zou zij ze in Minneapolis van het vrachtvliegtuig halen en ze naar haar moeder brengen. Dat kind is goud voor haar poezen.

Het volgende bericht is van 17.37,  ook van Hippie, een half uur later, toen ik de piepers in de pan had.

Ik ga direct door naar het derde bericht, van 23.03, toen ik haar poezen eten gaf. Net nog.

Ik ben back in Zen en overzie de situatie.
Hippie denkt nog dat ze overmorgen naar Amerika moet om haar poezen naar haar moeder te brengen en haastje-repje morgen in alle vroegte een nieuw paspoort moet halen in Amsterdam en daarna al haar spullen nog moet inpakken en verhuizen naar haar boot…
Hoeft niet!
De poezen gaan niet naar Amerika en zij hoeft er dus ook niet heen. Ze kan ook in Zen.
In de zenuwslopende hectiek is de goede wending niet tot haar doorgedrongen.
De poezen gaan naar Zweden en zo’n fris blond ABBA meisje komt ze halen en dan gaan ze wonen in een Pippi Langkous huis aan de rand van een groot bos.
DE oplossing voor Hippie en haar poezen. Hippie kan over de wereld hippen zonder zorg om haar poezen en voor de poezen is een bos veel leuker dan een stadstuin, ze zijn bomen gewend en kou. Eind goed al goed. En dat dankzij de kattendiscriminatie van Sri Lanka en Nebraska.

Ik schrijf haar gauw een geruststellend berichtje.
Dat ze niet naar Amerika hoeft en alle rust en tijd heeft voor verhuizing van haar spullen naar haar boot en voor de komst van haar Zweedse vriendin. Kan die gelijk haar boot zien, misschien kunnen ze de poezen wel varen naar Zweden! En daarna kan ze met een gerust hart naar Sri, haar nieuwe baan, nieuwe huis, nieuwe leven. Allemaal in Zen.
Ik ga naar bed en Man ligt er al in.

Wordt vervolgd…

Het bericht Kattendiscriminatie – 3 verscheen eerst op Anne Vellinga.